vrijdag 29 april 2016

hip

opruimen…

Opruimen is hip! Er zijn zelfs boeken over geschreven die als warme broodjes over de toonbank gaan!  Nou zit opruimen mij in het bloed, dus ik hoef daar geen boek voor te kopen, maar sowieso snap ik niet dat je iets kóópt als je wilt opruimen.. ruimen begint toch met niks meer kopen.
Of denk ik nu te simpel? Dat kan hoor, ik ben nogal zwartwit en direct wordt me vaak verteld :–) Ik zie dat trouwens over het algemeen maar als compliment, zelf hou ik namelijk helemaal niet van gedraai en gedoe. Zeg maar gewoon wat je er van vindt, dan is het maar helder.

Dat betekent natuurlijk niet dat je zonder nadenken alles eruit moet gooien en direct je oordeel klaar moet hebben, eerst goed de boel overdenken voordat je iets roept kan geen kwaad.

bol

En dat deed ik dus. Ik dacht er een hele tijd over na.. over kopen als je wilt opruimen.. ik heb het van voren, van achteren, van boven en van onderen bekeken, maar ik snap het écht niet.
VERkopen, dát is een logisch gevolg van ruimen.
Van tijd tot tijd zet ik zelf ook allerhande huisraad en ander prima spul voor schappelijke prijzen op mijn wereldwijde marktkraam (KLIK) en dat brengt naast ruimte in mijn huis/kast en hoofd ook nog geld in het laatje.  Voor mij dubbelwinst dus en het mooie is dat de kopers er over het algemeen ook heel blij van worden dat ze iets leuks voor weinig op de kop kunnen tikken. 
 Een duidelijk voorbeeld van een WIN-WIN-WIN-situatie.

Gelukkig maar dat niet iedereen behept is met het radicale opruimgen, want dat zou mijn verkoopresultaten drastisch verminderen :–))

hotelzilver

Behalve opruimen, is kópen ook helemaal hip.
En dan vooral bij de kringloopwinkels, op zich een prachtsysteem natuurlijk.. de één ruimt op en brengt dus weg, de ander koopt en haalt op. Een mooiere omloop kun je niet hebben.
Ik zie het op FB, op IG en op blogs, er worden echt prachtige spullen gevonden bij de diverse kringloopwinkels, soms zelfs zo mooi dat ik er bijna jaloers op ben, waarom vind ik nooit voor weinig zoiets moois??!!
Uiteindelijke weet ik daar zelf het antwoord natuurlijk wel op.
Ik kan heel slecht tegen troep en ik heb ook nog eens een heel gevoelige neus, dat zijn voor mij twee belangrijke redenen om er niet of nauwelijks naar binnen te gaan en ik weet best dat je er bijna dagelijks binnen moet wippen wil je de mooie dingen er uit kunnen pikken.

laarzencanvaslaarzenknoopsuede

Een neus hebben voor mooie koopjes is natuurlijk geweldig, maar mijn neus doet vooral én heel goed waar ie voor bedoeld is.. geuren opvangen! En echt waar, tweedehands spullen ruiken totaal anders dan mijn eigen spullen. 
Ik ga er maar van uit dat die neus van mij gekoppeld is aan mijn opruimgen, dan is het allemaal natuurlijk gewoon een heel logisch en verklaarbaar verhaal!  Wel ruimen maar niet kopen dus,  de natuur heeft het prima geregeld.. want nu ik niet meer werk is het best puzzelen om de uitgaven en inkomsten in één lijn te houden. Gelukkig heb ik ook een administratiegen!


 luchter

Vorig jaar bedacht ik een plan om onze kleine slaapkamer meer ruimte te creëren.
We haalden het plafond eruit, voordat het zover was moest ik wel eerst de boel op zolder reorganiseren, want het plafond van de slaapkamer was tegelijk de vloer van de zolder.
Dat lukte prima natuurlijk (dankzij mijn opruimgen bewaar ik niet zoveel en is de zolder geen overvolle opslagplaats) we klusten gedurende de winter regelmatig verder en onlangs zette Gert de oude ruwe zoldermuren in de nok van onze slaapkamer in de kalkverf, daarmee is project ‘lucht in de slaapkamer’ geslaagd!
We zijn er blij mee! Foto’s volgen uiteraard..

donderdag 31 maart 2016

evaluatie

de strijdbijl is begraven…

Een paar jaar geleden werd de diagnose gesteld: Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Voor mij was dat geen verrassing maar een bevestiging. Al sinds ik last heb van extreme vermoeidheid heb ik me verdiept in mogelijke medicijnen, diëten en therapieën die me zouden kunnen helpen. Helaas.. blijvend resultaat bleef uit. Jarenlang heb ik gevochten tegen de levensbepalende  vermoeidheid met de bijbehorende moeilijkheden. Helaas leverde ook dat gevecht behalve veel energieverlies, niets op.

Uiteindelijk zocht ik vorig jaar hulp bij een coach, in de hoop dat zij me kon helpen in het acceptatieproces. Vorige week ging ik na een half jaar naar haar terug voor een evaluatie. Samen namen we nog eens door hoe ik met mijn hulpvraag bij haar binnen kwam en wat er in de loop van de tijd veranderde.

Mindfulness was de basis waarmee we aan de slag gingen. Het ging moeizaam, heel moeizaam, ik was gewend te vechten en heel erg mijn best te doen, want wat ik doe doe ik goed! Maar boos en verdrietig voelde ik me ontzettend stom toen ik zelfs een simpele waarnemingsoefening van 15 minuten niet kon doen zoals het hoorde. Toen ik vertelde dat ik al na 5 minuten een paniekaanval kreeg en mezelf zo stom vond dat ik de opdracht niet goed kon doen, kreeg ik simpelweg te horen dat het ook prima was om die oefening dan 5 minuten te doen, dat dat niet goed of fout is.  Ik leerde geen oordeel te vellen over mijn beperkingen, mijn emoties en mijn pijnen.  Van vechten tegen, werd het leven met..  de strijdbijl is begraven en dat brengt rust, heel veel rust. Ik ben er blij mee!

Mijn energiepeil is er jammer genoeg niet door opgekrikt, ik heb bijna elke week een paar dagen migraine en dat en allerhande gebeurtenissen in ons leven slurpen me leeg.

Toch had ik zin er weer eens even tussenuit te gaan, ik selecteerde een aantal te-bezoeken-adressen van mijn lijst en we boekten een nacht in een B&B in Breda.

1592.

We begonnen in Etten-Leur met een bezoek aan het Markthuys.

1580.  1582.

 1590.

Een prachtig pand, sfeervol ingericht met stoere, sobere woonspullen.

1589.

In de middag gingen we gezellig op de thee bij co, waar ik dikke vrienden werd met Guusje :–)

Ons thuis-voor-1-nacht  was de bovenste verdieping van een statig officiershuis van stadslogement Breda.

1604.

1593.
1596.

De Loft.  Een aanrader!

1603.

Langs het Wilhelminapark (met erachter de watertoren), wandel je richting de stad. Een mustsee of eigenlijk mustfeel is natuurlijk het begijnhof.

 1620.
 1616.

Maar ook de Grote Markt met z’n terrassen en de Onze Lieve Vrouwe Kerk (tegen de strakblauwe lucht helemaal een plaatje!) staan telkens weer op ons wandellijstje 

1621.
1622.
1608.

Zo ongeveer om de hoek van ons logeeradres vond ik het geboortehuis van mijn moeder, bijzonder dat opa en oma daar tegen het eind van de oorlog een gezin stichtten in een paar gehuurde kamers.

Omdat we toch in de buurt waren doken we zaterdagmorgen ook de champignonkwekerij (het Potterieke) in Bavel even in, er stond veel (van hetzelfde) en het was er druk en dus gingen we vlot vort (we kochten er wel een oud houten kandelaar (die Gert thuis op mijn verzoek half sloopte en nu dienst doet als klein sober ornament)) .

Voor ‘s middags hadden we een gezellig familiebezoek in Tilburg gepland, we lunchten bij het textielmuseum en behept met mijn fascinatie voor stofstructuren maakte ik daar natuurlijk ook graag even een rondje,

1647.

waar ik niet alleen de stoffen maar ook de kapconstructie van het pand zelf bewonderde.

1656.. 1657.
1658.
 1660.  1659.4.
De schets en het resultaat..

 1661. 1663.

1666.

Hmm ja ook best leuk, maar wat had ik veel mooie kussens kunnen maken van al deze dekens ;–)

Compleet geradbraakt en uitgeput (helaas waren ook deze dagen niet vrij van migraine) maar tegelijk bruisend van ideeën geniet ik na van een paar heerlijke dagen met mijn lief in het Brabantse land.

De strijdbijl is begraven, nu de migraine nog..

zondag 21 februari 2016

thuis

reportage…

Het is al even geleden, om precies te zijn 9 maanden, dat hier fotograaf Peggy Janssen én stylist Linda van der Ham enthousiast aan het werk waren om gezamenlijk een mooie reportage te maken die ze aan konden bieden in de woonbladenwereld.
Ik vind het heerlijk om bezig te zijn met ‘wonen’ er verandert dan ook regelmatig wat hier THUIS, maar ik ben absoluut geen stylist. Wat een bijzondere ervaring was het om een professioneel styliste aan het werk te zien.

Een half jaar geleden kwam het nieuws dat Ariadne at Home de reportage graag wilde plaatsen.. heel bijzonder.. ik heb het blad vroeger veel gelezen, maar ik vond het de laatste jaren te popperig dus ons huis in dat blad? Benieuwd hoe dat er uit gaat zien :–)  In december kwam er een tekstschrijfster langs voor een reuzegezellig interview en toen was het afwachten..

Tot nu! Ariadne at Home nummer 2 van 2016 is een bewaarnummer geworden!
Ik heb geen abonnement en dinsdag ligt ie pas in de winkel, maar zo lang kon ik natuurlijk niet wachten, gelukkig mocht ik het blad even lenen van Dagmar (Oldstyle Hattem).
Ik heb even vlot wat foto’s gemaakt met mijn aaifoon: 10 pagina’s , 19 foto’s..

1 2 3 45
6789 10

Uiteraard ga ik proberen het artikel goed leesbaar op mijn blog te krijgen, maar daar had ik nu zo gauw geen tijd puf en geduld voor.

We krijgen zo visite, ik denk dat ik de Ariadne at Home heel nonchalant open op tafel leg :–))


PS. Er is trouwens al weer best veel veranderd hier THUIS, wat dat betreft is het al weer tijd voor een nieuwe reportage

donderdag 4 februari 2016

klie(de)ren

uit frustratie…

Vorige keer blogde ik enthousiast dat het best lekker met me ging. Heerlijk vond ik het om mijn blijdschap daarover op mijn blog te beschrijven.

.

Maar nog geen dag later zakte ik weg in een dip en ik heb verdorie de energie niet om eruit te geraken! En toen ging ik uit frustratie de wc een grote poetsbeurt gegeven.. (frustratie levert soms opeens een flinke stoot energie/adrenaline op, helaas is dat kortstondig) ik kliederde dus woest met sop.. Het was een stomme actie, dat weet ik best.  Het positieve is dat de wc nu echt enorm fris en schoon is, maar het is toch absoluut heel jammer dat zo’n klus me wel een stuk dieper de dip in smijt.

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

1

Over het algemeen ben ik een positief vrouwmens, zo positief dat ik jarenlang grenzeloos door het leven ging. Langzamerhand is me wel duidelijk geworden dat ik toch echt beter af ben als ik gewoon net als iedereen bewust mijn eigen ruimte inneem op deze wereld. Maar hoe ik de grenzen van die ruimte moet bewaken is voor mij nog onduidelijk. Ik laat anderen te vaak en te ver over mijn grenzen heen mijn plek binnenwandelen/stormen. De simpele theorie is dat mijn plek echt míjn plek mag zijn en dat ik zélf mag bepalen wie in welke ring mag binnenkomen. In de praktijk is het een proces waar ik elke dag mee stoei/worstel. Ook wals ikzelf (al is het strompelend) nog te makkelijk over mijn eigen grenzen heen wat me over het algemeen niks dan alleen energieverlies oplevert ;-(

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

im
(Binnenkort ga ik proberen wat mooie dekenkussens te maken)

Mijn ruimte (letterlijk) is vooral THUIS. Ik heb dus een heerlijke eigen plek!  In mijn eigen tempo, op mijn eigen sfeer, kan ik hier mijn eigen ding doen. Dat voelt goed en juist daarom baal ik er zo enorm van als ik dan toch in een dip zak. Ik weet natuurlijk best dat iedereen wel eens (en zeker in de winter) in een dip zit en er over het algemeen ook wel weer uitkomt. Even rustig aan doen, wat afleiding zoeken en goed voor jezelf zorgen, dat werkt vaak best. Maar dát is nu juist zo lastig in mijn geval.. rustig aan doen is voor mij al standaard en afleiding zoeken is niet heel makkelijk als je doodmoe en met een pijnlijk lijf op de bank hangt, te moe om een boek te lezen of een film te kijken. Wel wordt er door Gert altijd goed voor me gezorgd, hij doet de boodschappen (met elke week Tony) en hij zorgt voor gezonde, smakelijke maaltijden.

Het gevoel dat ik niks kan doen om mijn ‘dipherstel’ te bespoedigen is frustrerend!  En waar ik het hierboven had over frustratie die soms wat energie oplevert.. zo werkt dat hier dus niet ;-(((
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nog steeds hartstikke druk met LOSLATEN. En dát moet ik dus juist niet doen! Rust is het toverwoord, druk zijn is taboe.

Dus:  Het hangt op de bank en het is moe..

image
(Sofie heeft ook haar eigen plek)

Deze post maakte ik op mijn gemak, ik begon op een middag,  tussendoor dronk ik thee met Tony(!) en ik selecteerde wat foto’s uit de filmrol van mijn aaifoon. Na het eten van heerlijke ambachtelijk gemaakte snert typte ik nog wat regels. De volgende dag ging ik gezellig een paar uur op pad met mijn dochters, al maanden wilden we met z’n drieën naar Loods 5 in Amersfoort. Dat is ook weer zo’n actie die eigenlijk niet kan, nou ja soms kan het dus wel, maar de klap die erna komt is heel hard. En deze keer kwam ie ook nog eens heel snel.. ik was nog geen uur thuis of de migraine nam m’n hele gestel over..  Koud tot op het bot, spierpijn overal en al misselijk bij het zien van een kop thee. Fijn is het ook dat ik van de apotheek sinds kort merkloze pillen krijg, die dus voor geen meter helpen. Als ik weer op mijn benen kan staan moet ik daar maar eens opheldering over vragen.

IMG_1172
(Wat vind ik het altijd leuk als ik een kussenbestelling in mijn mailbox vind)

Dus: Het hangt op de bank en het is moe..

Ik baalde, ik was gefrustreerd, ik kliederde met sop, ik schreef het van me af, ik nam tussendoor rust, ik ging met mijn meiden op pad, ik werd hardhandig tot de orde geroepen en nu weet ik weer waar ik sta en schrijf ik verder..

De langzame totstandkoming van deze post weerspiegelt perfect hoe ik de tijd moet mag nemen voor wat ik wil doen. Voorlopig blijf ik braaf en best redelijk volkomen ontspannen binnen mijn grenzen hangen op de bank. Had ik al gezegd dat ik moe ben??!!

PS. Wat is bloggen toch een heerlijke hobby, ik deel (in dit geval wat simple aaifoon-)foto’s van ons THUIS (mijn plek),  ik schrijf een paar regels tekst en uiteindelijk druk ik glimlachend op ‘publiceer’.

zaterdag 23 januari 2016

lekker

leven…

Het heeft wat moeite gekost, maar het acceptatieproces loopt goed :–)



































Na jaren van moeizaam zoeken naar balans en vechten tegen mijn ziekte (en tegen mezelf) heb ik een stuk ‘rust’ gevonden. Sterker nog, sinds ik het ‘moeten’ heb losgelaten gaat het best lekker!
























Natuurlijk zijn er ups en downs en ik ben soms echt vreselijk jaloers op mensen die heerlijk op hun plek zijn in een droombaan, maar ik besef tegelijk dat ik eigenlijk op mijn eigen manier ook een droom waarmaak. Hoevaak heb ik niet verlangd naar rust in tijden van strijd en moeite.. Die rust is er nu, ik heb alle tijd om dat te doen wat ik belangrijk vind. Ik ben nog steeds chronisch moe, heel vaak zelfs extreem moe, maar omdat ik mijn eigen tijd in kan delen is daar veel makkelijker ‘omheen’ te leven.






















Zo was ik twee weken terug druk met het op mijn gemak fotograferen van mijn kussens en plaatste ik allemaal nieuwe foto’s op mijn website www.mooivanthuis.nl.

Vorige week deed ik vervolgens niet veel tot niks en deze week hielp ik buurvrouw Dagmar (die mijn buurvrouw niet meer is) met het herinrichten van haar brocantewinkel (Oldstyle Hattem). Een hele dag hebben we lopen sjouwen, alle stoere handel hebben we in handen gehad en uiteindelijk was de hele boel omgegooid en klaar.



































Ik wist van tevoren dat zo’n klus veel te veel is voor mij, maar wat geeft het, ik heb er enorm van genoten (en dat doe ik nog, het borrelt nog flink na) en ik heb komende week geen verplichtingen staan..

Dagmar organiseert samen met 7 andere brocanteurs in de regio een open dag op zaterdag 30 januari. Ik vind het een aanrader! En woon je niet in de buurt, dan is dit juist de gelegenheid om onze regio te bezoeken, maak er een leuke dag van en ga alle 8 adressen langs.. reken maar dat je geïnspireerd naar huis gaat!





 
Wie weet kom ik je ergens tegen!

Ondertussen krijg ik ook van blog(vol)gers leuke bestellingen binnen voor unieke kussens. Zelf ben ik altijd op zoek naar dat wat niet in massa te krijgen is en daarom vind ik het ook zo leuk om unieke kussens te maken. Voor mij zit bij mijn kussens daarin sowieso een meerwaarde. En ik waardeer het enorm dat jullie mij de opdrachten gunnen.



































Nadat ik postzakken los heb gehaald is het altijd afwachten welke kleur ze hebben als ik ze gewassen heb. De naturelle kleur varieert van licht naar donkerzand.

Speciaal voor mijn volgers zet ik nu deze twee postzakkussens in de spotlights. Qua maat (60x40 en 50x35) en qua kleur (licht) vormen ze een mooie set. De prijs per stuk is € 30,- voor de set geldt de actieprijs van € 55,-.
Bestellen kan via mooivanthuis@gmail.com