woensdag 2 september 2015

kiekjes

en foto’s…

Beeld vastleggen, het is één van mijn passies. En dan heb ik het niet persé over prachtige, uitgebalanceerde, uitstekend gecomponeerde en perfect belichte foto’s. Natuurlijk vind ik een technisch goed in elkaar zittend plaatje (vaak) prachtig, maar ik ben ook erg van de toevallige snelle kiekjes, die niet perfect zijn. Waar de dagelijkse ‘rommel’ niet weggestyld is ;–))

0169.

Vaak loop ik dus met mijn foon in m’n broekzak, maar soms kan ik het niet laten.. Zo zag ik Sofie in een grijs plaatje met alleen het naturelle hout van de kruk.. mooi! en dan wil ik toch liefst heel snel m’n camera pakken! Maar ren ik vanuit de keuken vliegensvlug naar de kamer dan komt het vee geheid achter me aan. Dus ik hou me in en ik wandel héél rustig heen en weer. Vaak is het mooie plaatje dan toch al niet meer in tact, maar deze keer had ik geluk.

0170..

Onze Sofie, met de kuiltjes in haar wangen en het ‘bleekvlekje’ boven haar oog..

0172.

Sofie, die prima haar mannetje staat tussen het hondengeweld, ook als Roef in z’n onbenullige speelsheid bovenop haar duikt..

0186
0188
0189

Deze actiefoto’s zijn dus gemaakt in het heetst van de strijd, dan kiek ik er op los in de hoop iets van het spektakel vast te leggen. Het zijn geen mooie plaatjes, maar wél is duidelijk dat ze aan elkaar gewaagd zijn :–)

136.
142.

Zo.. en wat wil je nu nog?? Oké, één foto en dan is het klaar!

donderdag 27 augustus 2015

weinig

en veel..

De vakantie is voorbij gevlogen, we hebben genoten, we deden weinig en dat was goed. Ik was van plan gewoon door te bloggen want ik vind het zelf altijd wat saai als er met de zomerdag weinig te beleven valt op de blogs, maar dat lukte niet. Waarom niet?? Simpel.. er gebeurde te veel.. en als dat dan allemaal lekker binnen komt, raak ik overprikkelt en krijg ik er weinig (zinnigs) meer uit.
Onze vakantie vierden we vooral op ons eigen landgoed, we ontbeten lekker buiten voor de tent achter het huis.

We maakten een paar keer een fietsritje naar onze buurstad waar we recreëerden op een zonnig terras, we hielden de tuin op orde (dat is wel ideaal als je niet op vakantie gaat!) en we klusten wat.

De grote klussen zijn hier langzaamaan wel gedaan, maar ik weet toch altijd wel weer iets te verzinnen voordat we ons gaan vervelen :–) Deze keer had ik bedacht dat het best ruimtelijk zou zijn als we het plafond van onze slaapkamer eruit zouden slopen.. Ik had namelijk de zolder zo grondig leeggeruimd dat ik daar enorm veel ruimte over had..

0166. 0156.

Onze slaapkamer was prima naar mijn zin, klein maar knus en sober, toch kreeg ik het helemaal te pakken toen ik bedacht hoe het zou zijn als we het tot in de nok open zouden breken.. al levert het rondom ons bed geen centimeter extra vloeroppervlak op, het geeft wel ‘lucht’! We hadden het plafond er vlot uit en we zijn er nu al helemaal blij mee.. al moet er nog veel gebeuren (elektra verleggen, houtwerk schilderen, muren stuken en daarna kalkverven..).

Tijdens onze vakantie bezochten we op één dag diverse woonwinkels en dan speciaal díe waar we nog niet eerder waren geweest, onze favoriet van die dag is Het Kabinet in Bunnik. Stoer, eigentijds en anders dan het geijkte landelijke spul.. wat hebben we daar heerlijk rondgeneusd! De donkergrijze plaid die ik daar meenam combineert mooi met het nieuwe lichtgrijze linnen beddengoed.

Sofie.

Dat grijze linnen was best even wennen. Hier THUIS is eigenlijk geen wit te bekennen, geen witte muren, geen witte plafonds(behalve in de badkamer).. maar we slapen wel al jaren heerlijk altijd onder friswitte dekbedhoezen.. tot nu dus.

unnamed

O en ik verzon in de vakantie ter plekke en à la minute nóg een klus.. in onze hal zit op de muren kalkverf (elephant skin) prachtig, maar met 3 honden níet praktisch. Bovendien zit onze grote vriend Roef in de sloopperiode, zo heeft ie ontdekt dat het heel lekker is om met z’n tanden te knagen aan het stuukwerk van de muur.. ja echt.. hoe komt ie erop.. Vlekken dus en kaalgevreten stukken, het zag er niet uit. En toen bedacht ik dat het wel stoer zou zijn én praktisch als we de muren in het deel van de hal waar de honden liggen tot een meter hoogte zouden betegelen met dezelfde zwarte tegeltjes als de plint. En ook die klus pakte prima uit!


0174.
0184.

En zoals dat gaat met klussen, ook hier is weer een vervolgklusje uit voortgekomen, binnenkort moet er natuurlijk wel nog een nieuwe laag kalkverf op. Je ziet het trouwens goed: ik heb op het hondenkussen al verschillende ‘knielappen’ genaaid.. We zijn heel gek met onze beestenboel, maar wat zal ik blij zijn als de sloopperiode van Roef voorbij is!!

Tussendoor deed ik erg mijn best om te wennen aan mijn nieuwe camera, Het fotograferen kost me nog veel denkwerk, maar ik ga het na een kleine dip weer steeds leuker vinden. En al ligt mijn camera altijd klaar op tafel, ik maak toch ook heel vaak gauw even snel een kiekje met m’n aaifoon.. die zijn dan vooral weer leuk voor fb en ig.

Weinig en veel, al doen we ons best het leven zonder al te veel energievretend spektakel te leven, er gebeurt genoeg en we vermaken ons opperbest.

zondag 26 juli 2015

tijdloos

vakantievieren…

We hebben er een traditie van gemaakt, zodra we vakantie hebben gaan de horloges af. In het begin is het even wennen, maar na anderhalve dag kunnen we al lekker relaxed koffie drinken of eten als we zin hebben, zonder te bedenken of het daar eigenlijk wel tijd voor is :–)

0033.

Let maar eens op.. er zijn veel mensen die op hun horloge kijken als je vraagt of ze koffie willen..

IMG_0032.1

Ons bevalt het uitermate goed, een paar tijdloze weken! Voor mij zit echt op vakantie gaan er momenteel niet in, dus we genieten volop van ons landgoed. Naar goede (Franse) vakantiegewoonte haalt Gert ‘s morgens vroeg regelmatig verse croissants bij de bakker, die we dan voor de tent op de veranda op ons gemak opeten.  Af en toe stappen we op de fiets voor een boodschap in buurstad Zwolle waarbij we uiteraard een pauze inlassen op één van de vele gezellige terrassen. Ook namen we Roef een middag mee voor een bezoek aan een lieve blogvriendin, al vond haar doodle Joy het eerder spannend dan gezellig met zo’n kleine druktemaker op háár terrein.

IMG_0033.1

Tussen de bedrijven door heb ik grote opruiming gehouden op zolder, er is veel verkocht, maar bij de kringloop zagen ze me ook graag verschijnen met telkens weer dozen vol spullen. De ontstane ruimte maakt me blij en geeft me moed, ondanks de diepe put van extreme vermoeidheid waar ik helaas toch steeds nog iets dieper in weg zak.

Al een tijdje staat op mijn wensenlijstje een nieuwe camera, met mijn C.anon 450D is helemaal niks mis, maar met een nieuwer model denk ik net even wat meer te kunnen. Pure luxe dus, daarom plaatste ik die wens ook telkens weer naar onder op de lijst. Maar sinds vorige week ben ik toch de trotse bezitter van een 700D.

IMG_0034.1

Er op uit gaan met de camera is momenteel nauwelijks haalbaar, maar gelukkig is er ook THUIS genoeg moois vast te leggen. Vandaag was Roef mijn gewillig model (dat is ook weleens anders!). 

Zonder horloge maar met croissantjes en mijn nieuwe camera gaan wij nog even door met vakantie vieren :–))

(Staat er op jouw wensenlijstje toevallig een 450D? Je mag me altijd mailen..)

woensdag 8 juli 2015

onderweg

(doel)bewust…

Ik hou van duidelijkheid en van doelen. Een doel geeft je leven richting. Maar laatst las ik hierover een artikel met een verrassende insteek die me aan het denken zette..

Toewerken naar je doel.. je focussen op dat wat het moet worden, op de plek waar je wilt komen. Doelgericht je leven leiden, weten wat je belangrijk vindt en je bewust zijn van kansen en talenten en er iets mee doen.. dát is hoe ik in het leven sta (of stond, mijn leven ligt behoorlijk overhoop nu mijn energiebeperking een serieus probleem is).

5818.

Mijn coach vroeg me naar mijn wolf (in schaapskleren)…  Dat wat mooi lijkt maar het niet is. En al wist ik eerst absoluut niet waar het over ging, in onze gesprekken werd het al gauw duidelijk: Doelgericht leven, mezelf doelen stellen en daarnaartoe werken, daarin ben ik best/heel streng voor mezelf, maar dat voelt als lekker bezig zijn, ik haal er voldoening uit en ik heb een reden om trots te zijn op mezelf.

Als ik het zo hoor of lees herken ik mezelf daarin dus absoluut en het klinkt nog steeds prima. Toch is die strengheid mijn wolf, want die strengheid geeft me niet de ruimte die ik momenteel nodig heb.

Focussen op je doel kan er ook de reden van zijn dat je niet kunt genieten van dat wat je onderweg tegenkomt, als je focust op een punt ver(der) weg zie je misschien niet de mooie omgeving waardoor je pad loopt. Je loopt zelfs kans te struikelen over iets wat vlak voor je voeten ligt, wrijvend over je blauwe plekken is dát misschien het moment om eens goed om je heen te kijken. Waar struikelde je over? Wat is er eigenlijk te zien langs het pad waar je zo doelbewust en met stevige pas overheen ‘stormt’, recht op je doel af.

Dat is de les die ik heb geleerd. Doelgericht leven en genieten konden lange tijd prima samengaan, maar ergens onderweg kreeg ik een rugzak met CVS mee die steeds zwaarder wordt en die last belemmert me behoorlijk op mijn pad.  Streng als ik ben, dwing ik mezelf om desnoods met behulp van wandelstokken toch te proberen mijn doel te bereiken. Volledig gefocust op het einddoel zie ik niet meer waar ik loop en ga ik om de haverklap onderuit. Dat moet dus anders.

Niet doelGERICHT, maar vooral (doel)BEWUST leven. Weten waar het om gaat, wat belangrijk is in mijn leven hier en nu.

Deze lessen vind ik zelf enorm lastig maar tegelijk ook enorm boeiend (én enorm vermoeiend :–)) Door er over te schrijven wordt het voor mij iets concreter en duidelijker en het geeft me de bevestiging die ik even heel hard nodig heb dat ik echt wel bewust bezig ben met ‘beter worden’. De beslissing om ontslag te nemen was een lastige en al weet ik dat het goed is, ik heb er toch bijzonder veel moeite mee dat ik op mijn 47ste eigenlijk geen toekomstbeeld meer heb.

De hittegolf van afgelopen week was voor mij een goede oefening, ik moet leren de boel gewoon te laten.. te accepteren dat het is wat het is en dat lukt me in extreme omstandigheden makkelijker, omdat het dan ‘geoorloofd’ is niks te doen. De warmte deed mijn spieren goed, maar tegelijk moest mijn lichaam keihard aan het werk om de boel onder het kookpunt te houden.. Ik ben moe, zo ontiegelijk moe..

opdebank

Vandaag regent het en dat is best lekker want gek genoeg is ook met regen niks doen makkelijker.. lekker op de bank met af en toen een loopje naar de wc om thee weg te brengen en naar de keuken om nieuwe te halen..
Uiteindelijk zal ik mezelf toch moeten leren dat het oké is dat ik rust neem als dat nódig is, ook als het niet heel warm is en als het niet regent. Ik ben voorlopig nog wel even onderweg, mijn doel (mezelf toestaan volop te genieten van het pad waarlangs ik ga en niet teveel te focussen op dat wat in het verschiet ligt) is nog niet bereikt .. maar hé ik ben nog maar 47 ;–))

(Vandaag is Guus jarig, met zijn 9 jaar begint het al een bejaarde heer te worden. Hij doet het nog prima, al merken we wel dat het allemaal wat moeizamer gaat.) 

 
PS.Tijd heb ik genoeg nu, maar voor leuke dingen is er ook energie nodig en die heb ik niet. Mijn bezigheden beperken zich tot persoonlijke verzorging en lichte huishoudelijkheden, verder zit ik veel op de bank. Laatst maakte ik een begin met het schuren van een kastje, geweldig vind ik dat, maar na een paar uur moet ik stoppen en vervolgens kan ik er weken niet verder mee. Dat ik zelfs thuis niet gewoon lekker bezig kan zijn vind ik heel erg. Dat bedoel ik met het leven zonder toekomstbeeld. Hobby's genoeg en tijd en zin ook.. Maar CVS werkt echt invaliderend, dat maakt het zo moeilijk.

zaterdag 13 juni 2015

van mij

voor jou…

Sinds ik besef dat ik hou van een sobere sfeer in huis kan ik mijn koopdrift prima beteugelen, maar dat betekent natuurlijk niet in dat ik nooit meer wat aanschaf. Het blijft een leuke hobby om regelmatig wat te schuiven met mooie vondsten, dus heb ik een goede reden om te blijven speuren :–)

5989.

Als er wat nieuws in komt gaat er meestal wel wat uit, want vol is niet mijn ding.. op zolder heb ik een hoekje gereserveerd waar ik dat wat plaats moet maken verzamel en eens in de zoveel tijd verplaats ik het vanuit die zolderhoek naar mijn kraam op mp (klik).

5961.

Maar voordat het zover is krijgt elk stuk een eigen fotomoment ;–)

5988.

Toen ik na de fotoshoot mijn foto’s doornam werd ik gewoon weer verliefd op al dat mooie spul. Gelukkig maar want wat is er leuker dan iemand anders blij maken met iets wat ik zelf ook mooi vind?!

5985. 5986.

Een mooie witte ‘Regout’-schaal, een sobere tinnen lepel, een set van 4 franse kop en schotels met prachtig blauw motief.

5956.
5958.
5980.

Eén apothekersfles is mooi, maar een verzameling apothekersflessen is nog mooier. Al zijn ze allemaal verschillend, zo bij elkaar versterken ze elkaar.

5963.

Zoals ik in huis hou van simpel en stoer, zo geldt dat ook voor mijn sieraden (en kleding)

5946.

Kijk gerust even op mijn kraam (klik), wie weet kan er iets moois van mij naar jou...

Onze Sofie houdt mijn handeltje een beetje in de gaten, uiteraard is zij niet te koop!!

zondag 7 juni 2015

zonder oordeel

ziek zijn…

Dankzij social media kan ik vanaf mijn bank (soms regelmatig zelfs in ochtendjas omdat aankleden ‘s morgens dan een te zware klus is) op mijn eigen tempo best lekker bezig zijn. Ik vind het ideaal want ik kan zelf bepalen wanneer ik wat wil zien en waar ik wil lezen.

Zo probeer ik ook mijn eigen blog bij te houden, al is dat soms wat lastig. Ik blog al ruim 6 jaar en ik vind het nog steeds een bijzonder medium waar ik veel plezier aan beleef. De posten die ik al die jaren plaatste waren doorgaans gebaseerd op eigen foto’s, ik had door mijn fotografeerhobby altijd mappen vol digitaal beeldmateriaal tot mijn beschikking. Tegenwoordig fotografeer ik echter bar weinig, dus moet ik het nu vaak omdraaien.. Eerst een stukje schrijven en daar dan foto’s bij maken, dat kan natuurlijk ook, maar doordat ik niet altijd genoeg puf heb om met de camera aan de slag te gaan duurt het soms allemaal wel wat langer.

image1 (2)

Deze week wilde ik weer een woonpost schrijven, maar er spoken teveel andere dingen door mijn hoofd :–)

Ik heb maanden (of eigenlijk jaren) van twijfel en van vechten tegen de bierkaai achter de rug. Slapeloze nachten heb ik ervan gehad, hoe het allemaal moet, wat ik allemaal nog verder zou kunnen/moeten doen om de arbodienst en het UWV te laten inzien wat CVS met je doet. Al mijn inspanningen ten spijt snappen ze het nog steeds niet, ik pas niet in één van hun ziekteprofielen en verder kijken ze niet. Nu ik bijna 2 jaar ziek ben mag ik een wia-uitkering aanvragen (wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Maar ze maakten me al fijntjes duidelijk dat die hoogstwaarschijnlijk niet toegekend gaat worden, want.. ik zég dat ik ziek ben, toch kunnen zij niks meten. En ik heb in principe wél recht op een ww-uitkering dus dát is mooi, toch??
Behalve dan dat dat op z’n zachtst gezegd eigenlijk belachelijk is, want als je solliciteert doe je dat zodat je ergens aan het werk kunt en dat is in mijn geval toch best een beetje een probleem…

image2 (2)

Maar ik heb nieuws: Ik ben uit de rollercoaster van het ‘ziekzijn en dat moeten bewijzen’ gestapt. Samen met Gert heb ik de knoop doorgehakt, ik heb ontslag genomen! En al heb ik daardoor geen recht op wat voor uitkering dan ook, ik hoef géén energie meer te steken in bezwaarprocedures en ik hoef ook niks meer te bewijzen. Vanaf nu kan ik gewoon voelen wat ik voel zonder dat een verzekeringsarts daar een oordeel over velt. Vanaf nu kan ik de strijdbijl echt begraven, ik hoef niet meer te vechten tegen mijn ziekte. Vanaf nu mag ik gewoon ziek zijn, ik mag voelen wat ik voel en dan zélf bepalen wat ik ermee doe.

image3

De rust die ik in eerste instantie voelde nu officieel mijn ontslag (per 1 september) geregeld is was helaas van korte duur. Een fikse migraine werd gevolgd door een akelige oorpijn. Vorige week leek het slechts een lichte irritatie van de gehoorgang te zijn (die wel verdacht veel pijn deed) toch bleek er uiteindelijk een gaatje in mijn trommelvlies te zitten met een loopoor, oorsuizen en nog meer pijn tot gevolg. Maar met antibiotica moet het allemaal met een week weer op orde zijn.

En dan ga ik me nog maar eens bezinnen op die woonpost, boven staat sinds kort een oude klaptafel mooi te zijn en afgelopen weekend haalden we een tof oud ladenkastje op waar ik heel blij van wordt. Genoeg te bloggen dus.. Bovendien wil ik binnenkort trouwens ook weer wat spullen op mijn marktkraam zetten.

Ik beloof niks, ik maak geen haast, ik mag vanaf nu gewoon doen wat ik wil en wanneer ik wil.. En zeker met heerlijk zomers weer is het dan ook lekker om niks anders te doen dan alleen maar wat rond te rommelen in en om huis.

(Ik ben heel blij nu de druk eraf is. Maar de ‘vrijheid’ zit natuurlijk niet direct in mijn systeem en ik ben erg onrustig, huilerig en moe.. onder deze post wil ik nu daarom liever maar even geen reacties.)

woensdag 20 mei 2015

zichtbaar

ook thuis…

Ik roep het vaak: Het leven is niet saai! Zelfs niet bij mij, terwijl mijn sociale leven en mijn werkzame leven toch echt volledig op hun gat liggen.

Als je THUIS komt te zitten (in mijn geval vanwege CVS) en niet meer actief deel uit maakt van onze razendsnelle maatschappij wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Voor mij is die kleinere wereld momenteel een stuk overzichtelijker, maar dat wil niet zeggen dat er geen prikkels meer bij me binnen komen. De hoeveelheid prikkels is misschien wel afgenomen maar hoe moeier ik ben hoe harder ze me raken. Bovendien is het echt niet zo dat mijn leven nu suf en saai is.

5871.

Ik hoef de wereld niet in om zichtbaar te zijn, via mijn blog en mijn activiteiten op social media kan de wereld mij gewoon vinden terwijl ik THUIS zit. Zo kon het dus gebeuren dat hier gisteren een (freelance) stylist en fotograaf aan het werk waren, ze hebben een reportage gemaakt om in de woonbladenwereld aan te bieden. Of, wanneer en wat er eventueel gepubliceerd gaat worden is afwachten dus. Het was wel superleuk om zoiets van achter de schermen mee te maken, ik heb veel geleerd over fotostyling!

5875..
(Beetje raar van kleur, maar ik moest heel snel zijn..)

Dan iets heel anders.. volgende week donderdag ben ik jarig.. en ik heb mijn kado al binnen :–)))
Normaal ben ik niet zo’n liefhebber van verjaardagskado’s, natuurlijk is het leuk en lief als iemand z’n best doet om iets moois voor je uit te zoeken. Maar ik zeg het eerlijk.. ik ben heel kritisch, het gebeurt regelmatig dat iets het net niet is en als het wel heel gaaf is weet ik gewoon echt niet waar ik het moet laten (ik heb nu eenmaal een hekel aan een THUIS vol spullen). Dus bij mij mag je gewoon met lege handen aankomen, graag zelfs!

5844.

Maar van Gert kreeg ik het perfecte kado, mooi van kleur, een beetje stoer en ruig en zo lief! Dit is Roef, nu bijna 9 weken oud.

Roef is een soort van labradoodle, niet een echte, maar een huis tuin en keuken kruising tussen een blonde labrador(moeder) en een zwarte labradoodle(vader). Ik kreeg ‘m nog niet heel goed op de foto want hij is net zo gek op mij als ik op hem, zodra ik in de buurt kom komt ie een knuffel halen/brengen ;–)

(Volgende week komen ze hier de spouwmuur isoleren, ik zei het toch.. het leven is niet saai.. ook niet als je THUIS zit ..)