dinsdag 16 september 2014

veel is vol

less is more…

Opruimen, spullen wegdoen, ik heb er niet zo’n moeite mee. Als er iets nieuws ons huis binnenkomt gaat er vaak iets anders naar zolder, want ik wordt onrustig van een kamer vol spullen.

buste

Twee keer per jaar zoek ik alles op zolder uit en wat ik niet heb gemist gaat op mijn marktkraam(klik). Afgelopen jaar had ik echter de moed niet om de boel te ordenen, tot voor kort stond het boven namelijk echt stampvol.. met spullen van Janiek. Toen zij en René vorig jaar augustus hoorden dat ze waren ingeloot voor een nieuwbouwhuis zijn ze (uiteraard) enthousiast begonnen met verzamelen van huisraad, tja en dat moet dan ergens opgeslagen. Nu is ons huis niet groot, maar er stond wel een kamertje ‘leeg’  en op zolder kon ook best wat bij..

bolletjes glas
pot kant

Ach en ik mag niet zeuren, het stond niet echt heel erg in de weg, maar het was wel heeeel vol! En daar kan ik slecht tegen :–) Dus wat ben ik blij dat sinds een paar weken al hun spullen een plek hebben gevonden in hun eigen huis. En nu is er dus weer ruimte bij ons, het is in mijn ogen wel een bende boven, maar dat komt goed, ik heb zin om mijn marktkraam(klik) weer te vullen met mooie, stoere spullen die ik nog steeds mooi vind maar waar na mij hopelijk een ander heel veel plezier van gaat hebben.

schalen
zilver

Een hele middag fotograferen, leuk maar heel vermoeiend. Geweldig toch dat ik de verkoop vanuit mijn marktkraam(klik) kan afhandelen vanaf mijn eigen bank ;–) En het is deze week heerlijk weer dus een pakket naar het postkantoor brengen is ook geen straf!

donderdag 4 september 2014

bemoediging

ouderwets…

Mijn therapeutisch schrijfsel van vorige week heeft veel reacties opgeroepen, niet alleen bij lezers maar ook bij mezelf.
Die blogpost wordt nog steeds elke dag vele malen gelezen zie ik in de statistieken en ook krijg ik er nog steeds mailtjes erover. Ik blog nu al voor het 6e jaar maar het blijft bijzonder om te ervaren dat (onbekende) mensen via het internet op zo’n manier met je mee willen/kunnen leven!

leftovers

Zelf heb ik juist doordat ik die post schreef de boel weer een beetje op een rijtje kunnen krijgen, wat belangrijk is krijgt mijn aandacht, de rest laat ik gaan.. nou ja..dat probeer ik :-)

rozen

Gevaar van het krijgen van al die meelevende reacties is dat ik weer allerlei onwerkbare ideeën in mijn hoofd krijg, wat zou het bijvoorbeeld leuk zijn om al die attente lezers gewoon eens uit te nodigen voor een kop thee en dan persoonlijk te bedanken, ik zie het voor me: onze tuin vol met opgewekte bloggers. Maar natuurlijk bedenk ik dan direct dat dát echt ondoenlijk is! Nu hoop ik maar dat diezelfde lezers nu ook weer meelezen en dat ze dan beseffen dat hun reactie me absoluut een steuntje in de rug heeft gegeven.

2

Eén ding heb ik nog zeker niet onder controle en dat is het opploppen van allerlei gedachten in mijn hoofd (ik weet ook niet of ik dat zou willen missen), tijdens het typen komt nu opeens mijn opa in beeld, hij gebruikte vroeger vaak het woord ‘bemoediging’. En hoe ouderwets ook, het is wel het woord wat op mij van toepassing was de afgelopen week. Ik kreeg weer moed om positief door te gaan. Ik wens ieder die op welke manier dan ook een last te dragen heeft hetzelfde toe!!!

donderdag 28 augustus 2014

onzichtbaar

moe…

Op een verjaardag laatst ontmoette ik kennissen die ik al een jaar niet had gesproken.

‘Hoi Corine, leuk dat ik je weer eens zie, hoe gaat het?’
‘Ja, prima joh!’
‘Je ziet er goed uit, lekker verkleurd, waar zijn jullie op vakantie geweest?’

zeeschatten

En dan wordt het lastig.. deze mensen weten wel van mijn moeheid, maar de ins en outs kennen ze niet. Ik ben over het algemeen een opgewekt, positief persoon en ik deel mijn zorgen en mijn verdriet niet met iedereen die ik af en toe eens zie. Maar momenteel gaat het eigenlijk zó niet-goed met me, dat ik het niet voor mekaar krijg om er in een gesprek om heen te draaien. Ik hou het simpel en zeg dat we niet op vakantie zijn geweest omdat ik daar te moe voor ben.

En dat vinden ze raar, ja dat het even wat gedoe is voordat je weg bent, de zogenaamde op-vakantie-gaan-stress die kennen ze wel, maar daarna kun je toch gewoon relaxen?
Moet ik ze nu vertellen dat we (mijn lichaam en mijn geest) zo moe zijn dat elke prikkel/inspanning me zodanig leeg trekt dat er van relaxen geen sprake is? Dat de hele boel bij de geringste ‘actie’ zo onrustig maar hevig z’n best gaat doen om weer tot rust te komen dat dat soms leidt tot paniekaanvallen?? Nee dat vertel ik niet.. 

Waarom niet? Nou omdat geen mens het begrijpt. Men ziet me alleen als het (redelijk) gaat, als ik zoals in dit geval gezellig op verjaarsbezoek ben, of als ik de oprit af fiets om een boodschap te gaan doen of als ik even in het nieuwe huis van Janiek ga ‘klussen’ of als ik samen met mijn dochters in sportkleren in de auto stap, of als ik de ramen zeem aan de voorkant van ons huis, of als ik vertel dat we een weekend naar zee zijn geweest en dat ik daar zelfs een strandwandeling heb gemaakt van ruim 10 km!

Dus dat ze niet begrijpen dat ik echt wel heel moe ben en dat mijn energieniveau ver beneden peil is, dat is logisch!

dierenwereld

Na een boodschap zak ik soms uitgeput op de bank om vervolgens pas een uur later weer voldoende kracht te hebben om op te staan en de gekochte waar op te ruimen. En bij het ‘klussen’  kan het zomaar gebeuren dat ik het huishoudtrapje niet meer op kan omdat ik sta te wiebelen op mijn benen. Tijdens het sportuur lukt het me absoluut niet om mee te komen met de rest van ons groepje, maar op mijn eigen tempo (en onder begeleiding van de personal trainer) probeer ik mijn spierkracht te behouden en na afloop ben ik blij dat Rianne of Janiek de autosleutels overneemt als we naar huis gaan. Het huishouden draait redelijk door, ik ben hele dagen thuis en we hebben maar een klein huis, toch is het hier niet echt spik en span, de ramen zeem ik maar af en toe en de stofzuiger mag absoluut vaker rond met al die dwarrelende stofwolken/hondenharen. Dan dat weekend naar zee, dat was heerlijk, maar volledig uitgeput en leeggezogen had ik na twee dagen (toen de stormwind ‘s avonds laat om het huisje loeide) wél een fikse paniekaanval.  

Niemand die me ziet op momenten dat het slecht met me gaat, dus natuurlijk snap ik best dat ‘ze’ denken dat het allemaal wel meevalt. En toch vertel ik bijna niemand hoe de vork werkelijk in de steel zit en houd ik die andere kant van de medaille zoveel mogelijk buiten beeld. Voor buitenstaanders is het gewoonweg niet te bevatten, ook niet als ik wél het volledige beeld schets, zelfs degenen die me toevallig meemaakten op een slecht moment, zijn dat al gauw weer kwijt als ze me nadien weer ‘gewoon’ zien rondlopen. Het onbegrip werk ik ook eigenlijk zelf in de hand.. was ik wat minder positief en enthousiast, dan zou het er al een stuk triester uitzien. Maar juist door mijn positieve insteek houdt ik het vol, ondanks het onbegrip van de buitenwereld.. Het lijkt een beetje op het kip-ei-verhaal, wat was er eerst, leidt mijn positiviteit tot onbegrip of stel ik me positief op om het onbegrip (en daardoor) de eenzaamheid aan te kunnen.. En dan m'n hoofd.. het laatste jaar is 'denken' zo vermoeiend, inkomende post begrijpen en uitgaande post goed onder woorden brengen, ik heb er heel veel moeite mee.

zon.

De arboarts mompelde al een tijdje terug dat ik er rekening mee moet houden dat ik misschien niet meer aan het werk kom en het onderzoek van de arbeidsdeskundige wees onlangs ook uit dat ik wellicht mijn focus meer moet richten op thuis, want werken lijkt er voorlopig niet meer in te zitten. Ze hebben gelijk en toch doet het me zoveel pijn als het hardop uitgesproken wordt, ik wil (zo graag) nog zoveel!  Binnenkort komt mijn ziekterapport op een uwv-bureau terecht…

Ik doe mijn best om te blijven genieten van de kleine dingen in het leven, maar soms lukt dat domweg niet, dan kan ik alleen maar huilen om alles wat ik niet kan..

Die (onzichtbare) moeheid gaat waarschijnlijk nooit meer helemaal over, maar het verdriet zal vast slijten.. ik blijf het positief bekijken!!

(Dank aan alle volgers die voor me hoopten dat ik tijdens ons weekend aan zee toch wat energie had opgedaan. Helaas is de werkelijkheid anders, alles wat buiten het normale valt kan me heel veel plezier opleveren, maar tegelijkertijd kost het me zoveel energie dat ik er altijd enorm op inlever. Dat wist ik en dat had ik er voor over! Maar over het algemeen staat mijn leven in het teken van rust en regelmaat..)

 Voordeel van ziek thuis zijn is dat ik tijd heb om zonnestralen te vangen, 3x raden waar ik vandaag dus druk mee ben ;-) en nee ik krijg er helaas geen energie van, maar de warmte zorgt wel voor minder pijn in mijn lichaam.

vrijdag 22 augustus 2014

trots

21 jaar…

Vandaag is Janiek jarig, mijn jongste ook al weer 21 jaar! De tijd vliegt, maar wat vind ik het heerlijk om met de meiden mee te groeien naar hun zelfstandigheid.

Janiek2001

Nog een paar weken, dan gaat deze jongste dochter ook het huis uit. Het zal stil worden, maar gelukkig wonen de beide meiden dichtbij dus onze gezellige gesprekken-bij-de-thee hoeven we niet te missen.

En voor Gert en mij breekt nu de tijd aan van samen zijn, waar een ‘normaal’ stel met z’n tweeën begint en daarna de gezinsuitbreiding volgt deden wij het andersom. Gert kreeg destijds bij z’n huwelijk met mij mijn thuiswonende dochters als toegift erbij :–))

Lieve Janiek, van harte gefeliciteerd met deze bijzondere verjaardag! We houden van je en zijn beretrots op je!!

zaterdag 16 augustus 2014

vakantieweekend (3)

strand…

Nog even terug naar ons slaapstrandhuisje, back to basic maar wel met eigen sanitair!

kom binnen

Vanaf je privéterras/balkon kom je via openslaande deuren in het leefgedeelte binnen,

stapelbed  keuken

rechts achterin zit de keuken (compleet met koelkast, gaskookplaat en afzuigkap), links staat een stapelbed, achter de deur zit de ‘badkamer’ met een toilet, een wastafel en de douche.

 slapen

Via het trapje kun je naar het zoldertje waar twee eenpersoons matrassen liggen en van waar je een prachtig uitzicht over zee hebt!

zomer

De sobere huisjes in combinatie met bourgondisch buitenleven.. wij vinden het top!
(www.slaapstrandhuisjes.nl)

donderdag 14 augustus 2014

vakantieweekend (2)

strand…

Nou inderdaad de wind was in de nacht van zaterdag op zondag behóórlijk aangewakkerd! Terwijl we achter het glas probeerden rustig wakker te worden en ons verbaasden over het tempo waarin de wolken voorbij joegen, kregen we bezoek.. meneer meeuw nam pal voor ons neus een kwartiertje rust, hij moest nog aardig z’n best doen om niet omver geblazen te worden ;–))

goedemorgen

Al verveelt de zee nooit en kun je uren kijken naar de golven, vanwege het onstuimige weer besloten wij even wat ‘rust’ te zoeken in het altijd gezellig drukke Domburg. Met de nodige souvenirs in de tas vonden we die rust op een overdekt terras. Het was niet echt eng op het strand, maar de loeiende wind was voor mij een behoorlijke prikkel die me veel energie kostte.

buien

Onderweg van het terras naar de auto werden we overvallen door een laatste ( dat wisten we toen nog niet) flinke bui, maar terug op het strand hebben wij geen drup regen meer gehad! Wel zagen we op zee de buien stevig tekeer gaan..

spookschip

Bizar zoals een bui een plaatje een heel eigen sfeer kan meegeven, hier lijkt een spookschip te dobberen..

kustwacht1
kustwacht2

Het onstuimige weer heeft de kustwacht een druk weekend bezorgd, maar dat was voor ons dan wel weer leuk om te zien!

onstuimig

In de namiddag trokken de buien weg en brak de lucht open, de zon doet de witte schuimkoppen zo mooi oplichten!

Maandagmorgen stond de zon al weer vroeg aan de hemel te stralen

eb
goedemorgen.

Onze vakantie zat er weer op, we komen hier zeker nog eens terug, ondanks het onrustige weer heb ook ik daar op het strand enorm genoten!

vlissingen
stadsstrand
windorgel

Vlissingen met z’n stadsstrand en het windorgel.

plukrand

Heel bijzonder en prachtig zijn ook de bloemranden, geïnitieerd door Natuurlijk Walcheren, met een bloemenplukbon mag je een jaar lang onbeperkt bloemen plukken in de plukranden langs de Walcherse akkerranden.. dat wil ik hier ook wel!!

Westkapelle

De kerk/vuurtoren van Westkapelle, ook zo’n apart geval. Een typisch voorbeeld van hergebruik.. nadat de kerk verwoest was is de overgebleven toren omgebouwd tot vuurtoren.. ik zeg: goed idee!

zoutelande

Voordat we de terugreis begonnen genoten we nog maar eens van een bolus op een terras in Zoutelande, je moet zo’n  weekend natuurlijk wel gepast afsluiten :–))

dinsdag 12 augustus 2014

vakantieweekend (1)

strand…

Onze vakantieweken zijn omgevlogen. Het houtwerk buiten was toe aan een goede schilderbeurt en daar was het gelukkig heel goed weer voor! De achterkant en de zijkant zitten weer lekker in de verf.

Verder klusten we wat in het huis van Janiek en René dat net voor onze vakantie werd opgeleverd, nu hoeft zo’n nieuwbouwhuis niet echt verbouwd te worden, maar voordat het woonklaar is moet er toch het nodige gebeuren. Het was natuurlijk vooral Gert die er druk mee was, ik was er meer voor de gezelligheid en wat opruimwerk. En zelfs die bezigheden zijn behoorlijk vermoeiend kan ik zeggen..

De reden dat we deze zomer niet op vakantie gingen was ook juist dat ik momenteel eigenlijk niks (extra's) kan hebben, op de één of andere manier ben ik nu overgevoelig voor prikkels.
Maar echt prikkelloos door het leven gaan is zo goed als onmogelijk. Geuren, kleuren, geluiden of (bewegende) beelden ik word er doodmoe van, waar ik normaal gesproken al die dingen moeiteloos opsloeg in mijn hoofd buitelen ze nu voortdurend door -en over elkaar en krijg ik ze niet geordend.

slaapstrandhuisjes

Toch trokken we er nog even op uit, we boekten lastminute een lang weekend in een slaapstrandhuisje! Afgelopen vrijdag was het zover…

wakkerworden

Zaterdagmorgen was dit ons uitzicht toen we de gordijnen open schoven… geweldig toch?! Er stond een stormachtige wind dus buiten ontbijten zat er niet in,

 eten

maar ook vanuit het huisje hadden we toch zeker eersterangs plaatsen! Het blijft een belevenis om de grote schepen daar bij Vlissingen vlak voor je neus voorbij te zien varen.

druk1
druk2
druk3

Zaterdag was een zonnige dag, perfect voor een wandeling over het strand, met wind van zee liepen we met eb van het Nollestrand in Vlissingen naar Zoutelande. Op een zonnig terras rustten we en genoten we van een overheerlijke Zeeuwse bolus. Vol goede moed liepen we in de middag over een beduidend kleiner (opkomend water) en drukker strand dezelfde route terug..

Het is altijd heerlijk aan het strand en zeker met het prachtige weer die dag was het een feest om daar te zijn, maar wat was ik blij toen we uiteindelijk ons huisje weer zagen.. tja mijn energievoorraad is ver beneden peil, maar met mijn hoeveelheid wilskracht is niks mis :–)


opkomend
zee strand

Wij gaan graag, heel graag naar zee en vooral het Walcherse strand is favoriet, ergens anders is het ook fijn, maar toch missen we dan altijd de paalhoofden..

We waren gewaarschuwd, zaterdagavond zou de wind nog wat in kracht toenemen.. ik heb het niet zo op harde wind, ik word er onrustig van, maar gelukkig konden we vanuit ons ‘schuddende’ huisje de hele avond toch óók genieten van de meest prachtige luchten!

rust
avond
avondzon

(Niet alle foto’s zijn van goede kwaliteit, ik heb soms ook gewoon snel even m’n aaifoon gepakt om plaatjes te schieten)