woensdag 20 mei 2015

zichtbaar

ook thuis…

Ik roep het vaak: Het leven is niet saai! Zelfs niet bij mij, terwijl mijn sociale leven en mijn werkzame leven toch echt volledig op hun gat liggen.

Als je THUIS komt te zitten (in mijn geval vanwege CVS) en niet meer actief deel uit maakt van onze razendsnelle maatschappij wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Voor mij is die kleinere wereld momenteel een stuk overzichtelijker, maar dat wil niet zeggen dat er geen prikkels meer bij me binnen komen. De hoeveelheid prikkels is misschien wel afgenomen maar hoe moeier ik ben hoe harder ze me raken. Bovendien is het echt niet zo dat mijn leven nu suf en saai is.

5871.

Ik hoef de wereld niet in om zichtbaar te zijn, via mijn blog en mijn activiteiten op social media kan de wereld mij gewoon vinden terwijl ik THUIS zit. Zo kon het dus gebeuren dat hier gisteren een (freelance) stylist en fotograaf aan het werk waren, ze hebben een reportage gemaakt om in de woonbladenwereld aan te bieden. Of, wanneer en wat er eventueel gepubliceerd gaat worden is afwachten dus. Het was wel superleuk om zoiets van achter de schermen mee te maken, ik heb veel geleerd over fotostyling!

5875..
(Beetje raar van kleur, maar ik moest heel snel zijn..)

Dan iets heel anders.. volgende week donderdag ben ik jarig.. en ik heb mijn kado al binnen :–)))
Normaal ben ik niet zo’n liefhebber van verjaardagskado’s, natuurlijk is het leuk en lief als iemand z’n best doet om iets moois voor je uit te zoeken. Maar ik zeg het eerlijk.. ik ben heel kritisch, het gebeurt regelmatig dat iets het net niet is en als het wel heel gaaf is weet ik gewoon echt niet waar ik het moet laten (ik heb nu eenmaal een hekel aan een THUIS vol spullen). Dus bij mij mag je gewoon met lege handen aankomen, graag zelfs!

5844.

Maar van Gert kreeg ik het perfecte kado, mooi van kleur, een beetje stoer en ruig en zo lief! Dit is Roef, nu bijna 9 weken oud.

Roef is een soort van labradoodle, niet een echte, maar een huis tuin en keuken kruising tussen een blonde labrador(moeder) en een zwarte labradoodle(vader). Ik kreeg ‘m nog niet heel goed op de foto want hij is net zo gek op mij als ik op hem, zodra ik in de buurt kom komt ie een knuffel halen/brengen ;–)

(Volgende week komen ze hier de spouwmuur isoleren, ik zei het toch.. het leven is niet saai.. ook niet als je THUIS zit ..)

zondag 3 mei 2015

neutraal

geen verwachtingen…

Een nieuwe jas uitzoeken is best een pittige klus voor mij, ik hou niet zo van shoppen, loop liever bij toeval tegen iets moois aan. Gelukkig heb ik zoals ik al eerder schreef een coach die me helpt in mijn zoektocht naar een nieuw, comfortabel exemplaar. De gesprekken met haar zijn op zichzelf helemaal niet diepgravend of hoogdravend. Je kan zelfs bijna zeggen dat het gezellige keukentafelgesprekken zijn. Met een kop thee zitten we meestal aan haar stoere ruwhouten tafel te praten over de dingen van het/mijn leven, uit mijn verslag kristalliseert zij dan heel simpel wat korte kreten die ze hardop herhaalt en soms opschrijft. En dan kán het zijn (simpelweg doordat er een spot op gezet wordt) dat ik opeens besef dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak.
 
5733.

Ik ben een positief mens, gelukkig maar want anders was ik al lang geleden bij de pakken neer gaan zitten. Maar dat positivisme bezorgt me tegenwoordig regelmatig een huilbui, en daar word ik niet blij van!
Ik laat de moed niet gauw laat zakken, ik hou altijd hoop, zie de dingen graag positief Maar in real life is dat eigenlijk heel vaak niet reëel. Onlangs deed ik weer eens iets leuks, ik ging op pad met Rianne. Ik weet van te voren dat dat veel te veel van me vraagt, maar ik hou er rekening mee door mijn agenda de week na dat uitstapje leeg te houden en zo kies ik af en toe met mijn hart ipv met mijn hoofd. Maar de klap die volgde op een absoluut toffe dag kwam weer zo keihard aan.. Want ook nu weer had ik hoop dat de gevolgen deze keer misschien niet zo heftig zouden zijn.

In mijn positivisme heb ik altijd hoop dat het deze keer misschien mee zal vallen. Na al die jaren zou ik beter moeten weten, want het valt nooit mee. Mijn positief zijn heeft dus teleurstelling tot gevolg. Altijd! Die teleurstelling zorgt voor huilbuien.. niet van die buitjes die de boel zo lekker opfrissen, nee deze zijn van een zwaarder kaliber, ze veroorzaken hevige hoofdpijn en extra moeheid. Jarenlang waren het positivisme en de hoop mijn houvast, maar wil ik af van de onvermijdelijke teleurstellingen met de bijbehorende narigheid dan zou het veel handiger zijn als ik dat positivisme inruil voor een neutrale houding aldus mijn coach..

5754.

En als ze dat zo zegt besef ik dat ze gelijk heeft. Maar wat voelt het raar, positivisme en hoop vallen beide in de categorie “goed” en toch is neutraal in dit geval een veel betere optie, want de combinatie van goed (hoop) en slecht (teleurstelling) kosten me uiteindelijk veel meer energie dan neutraliteit. De theorie is doorgedrongen, nu moet ik in de praktijk aan de slag, afscheid nemen van mijn positivisme, meer neutraal, zonder verwachtingen het leven nemen zoals het is. Het heeft helemaal geen zin om me druk te maken over iets (positief of negatief) wat komen gaat (ook niet over dat wat geweest is trouwens!), ik moet dealen met dat wat nú is.. 

Het is hard werken, ik vind het moeilijk en ik voel me heel onrustig maar tegelijkertijd voel ik ergens diep van binnen ook iets anders, iets nieuws. En al heb ik momenteel weinig tot geen zin in spannende nieuwigheidjes, dit zou best iets moois kunnen worden.. O nee.. geen (positieve) verwachtingen, neutraal zijn.. dit is wat ik nu voel en het voelt goed!

5763.

Afgelopen koningsdag werd mijn oma 96 en dat wilde ze graag vieren met haar nageslacht. Gistermiddag heeft ze een paar uur genoten te midden van een grote groep kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Rond deze tijd staan de bermen vol met bloeiend koolzaad, wat wij dan vanzelf associëren met de verjaardag van oma, puur natuur feestversiering dus ;–))

5759.

Het was prachtig weer dus we kozen ervoor om niet rechtstreeks over de snelweg naar huis te racen maar eerst een stukje te toeren over de Lekdijk.. Niet alleen de rivier, de uiterwaarden en de dijk zijn prachtig.. een huis als dit zou ik graag eens van binnen bekijken!

Ik had een beroerde, moeilijke week, met veel hoofdpijn, huilbuien en doorwaakte nachten, maar ik ga vol goede moed (maar wel neutraal!) de nieuwe week/maand in :–)

donderdag 23 april 2015

wie wat bewaart

verrassing…

Mijn schoonmoeder is van nature nogal van het bewaren en wellicht heeft het meemaken van de oorlog en diverse perioden van crisis dat ietwat versterkt. Feit is dat er een behoorlijke voorraad zeep (sunlight), rijst en bonen en dergelijke in de kast staat, voor noodgevallen…

5624.

Maar daar blijft het niet bij. Ook rekeningen van ooit aangeschafte spullen als meubelen en gereedschappen liggen keurig gesorteerd in mappen in de kast. De garantietermijn van die spullen is al vele (tientallen) jaren verstreken of de spullen zijn al minstens net zo lang niet meer in gebruik. Zelf praktiseer ik de stelling  ‘gebruik je iets niet meer, dan kan het weg’. En die bewaarzucht van totaal overbodige zaken, daar krijg ik acuut opruimneigingen van. Maar natuurlijk bemoei ik me niet met de kast- of mapinhoud van huizen die niet de mijne zijn!

 5635. 5626.

Terwijl Gert laatst (als elke week) de post en de administratie van zijn moeder doornam en bijwerkte scharrelde zij wat rond in de kast. Met een ‘wil je dit bewaren?’ kwam ze naar ons toe.

5633.

Bleek dat het een stukje huisvlijt was, ooit door Gert gemaakt op school.. ja natuurlijk willen we dat bewaren!! Geen idee waar ze ‘t ding vandaan had, maar sindsdien heeft het manneke een ereplaats in de open kast bij mijn verzameling kistjes :–)))

vrijdag 17 april 2015

wonen

op niveau…

Een paar kilometer hiervandaan ligt Marle (klik). Een klein dijkdorp aan de IJssel, wij zien regelmatig leuke huizen langs zo’n dijk, maar ik zou dan graag vanuit het huis óver de dijk heen kunnen kijken. De meeste huizen liggen áchter de dijk, maar soms hebben bewoners geluk..

5616.

Dit huis staat tégen de dijk aan gebouwd, met als bijzonderheid dat de begane grond aan de voorkant de eerste verdieping aan de achterkant is. Ik vind het trouwens een leuk huis met z’n vierkante vorm en prachtige uitzicht.

5622.

Maar het allerleukst hier vind ik de getopte boom naast het huis.
De bewoners wonen prachtig op (hoog) niveau!

5617.
5618.
5619.

Niet mensenschuw, maar ik werd wel goed in de gaten gehouden..

Het is lente en dat maakt dat ik zin heb om er op uit te gaan.  Vorige week zondag toerden we dus wat over de IJsseldijk, morgen willen we even rondkijken op de eerste brocantemarkt in Zwolle (klik). Korte tripjes in de buurt, zodat ik er nadien niet de wrange vruchten van blíjf plukken, wie weet krijg ik ook weer wat meer zin en energie om te fotograferen.

De lente, de zon, het leven lacht ons toe! Ik lach vriendelijk terug.. en ik geniet!

zaterdag 11 april 2015

kom

in de kas…

Een paar weken geleden begon Gert met het klaar maken van onze moestuin zodat hij komend seizoen weer lekker uit eigen tuin kan koken. De rabarber, de kervel  en de munt groeien al flink en de knoflook is gepoot. De sla, bonen en prei komen binnenkort. Uiteraard staan er ook flink wat aardbeienplanten, maar voorlopig moeten de zomerkoninkjes nog van de groenteboer komen.

5601...

En laat die nou super smakelijke aardbeien verkopen die hier in onze eigen regio geteeld worden. En laat die teler (klik) nou ook nog meedoen met ‘kom-in-de-kas’ :–)

IMG_5595.

Vanmorgen liepen wij dus in een  grote kas in IJsselmuiden tussen heel veel aardbeienplanten! Van maart tot en met december telen ze hier de meest prachtige en smakelijke aardbeien.

5593.

Mijn opa en oma woonden toen ik nog een meisje was in Rijsbergen (N-Br) en als ik daar begin van de zomer logeerde gingen we altijd bij de boer aardbeien plukken. Daar stonden de planten gewoon in de volle grond (net als in onze tuin), waar we op ons hurken rondkropen tot we een emmer vol hadden geplukt.

5600.

Hier in de kas is dat veel beter geregeld. De potten met planten staan op borsthoogte in lange hangende goten. (Deze foto maakte ik van onderaf)

5604.

In de kassen staan veel bijenkasten, want bijen en hommels zorgen in het complex voor de bestuiving.

5592. 5607.

Voor de foto is het natuurlijk veel leuker als er lekker veel rode aardbeien aan de planten hangen, maar het is natuurlijk ook heel logisch en fijn dat er bakken vol mooie geplukte exemplaren klaar staan voor de verkoop.

5609.

In een klein deel van het kassencomplex (de moestuin (klik)) worden ook groenten gekweekt die in de eigen winkel worden verkocht. En behalve die groenten en uiteraard de echte ‘kalteraardbeien’ (een begrip hier in de regio!) verkopen ze nog meer smakelijke streekprodukten.
Wij gingen naar huis met 3 overheerlijke broden (zonder e-nummers) van Puur brood (klik), een 5-vruchtenjam zonder suiker, een bakje luxe notenmix en natuurlijk een grote bak aardbeien.

Ondanks de drukte is het me redelijk gelukt een aantal leuke foto's te maken, maar ben je in de buurt ga dan gewoon zelf eens kijken (en proeven!) bij dit prachtbedrijf!

donderdag 2 april 2015

op zoek

naar een nieuwe jas..

Omgaan met een ziekte als CVS is lastig. Niet alleen op het gebied van bewegen, maar ook (of misschien wel juist) emotioneel vind ik het een hele opgaaf. De buitenwereld (familie/vrienden/werk) reageert vaak met onbegrip. De kans op herstel lijkt gering, bewegen moet maar brengt geen genezing en met gezond gedrag of positief denken kom je er ook niet…

5500. 

Meestal lukt het me wel de frustratie en het verdriet ergens achter een luik in mijn achterhoofd te parkeren, ook het weten dat ik hoogstwaarschijnlijk niet beter zal worden is iets waar ik over het algemeen niet mee bezig ben. Ik probeer mijn energie vooral te steken in het zorgvuldig omgaan met dat wat beschikbaar is, om op die manier het dagelijks leven op een redelijk leuke manier vol te houden. Het is gewoon een kwestie van luisteren naar je lichaam en de beperkingen accepteren.
Klinkt goed hè?! Maar o wat is het moeilijk! Er hoeft maar iets te gebeuren of de luiken van mijn achterhoofd gaan open en alle verdriet en ellende buitelen over mij heen.. en dan is er geen houden aan. Emotioneel compleet aan het eind van mijn latijn zak ik dan behoorlijk diep de modder in.

5517.

Toch maakt het hele gebeuren me behalve vreselijk verdrietig en eenzaam óók sterker. Al moet ik wel toegeven dat ik dat pas sinds kort hardop durf te zeggen. Ik heb een coach die me helpt. Zij maakte me duidelijk dat dat kekke blazerjasje waar ik me zo stijlvol en sterk in voelde als ik op kantoor rondliep me misschien (ik weet het wel zeker) helemaal niet zo lekker meer zit. Het lijkt wel gekrompen, het knelt en past eigenlijk niet goed meer. Ik ga dus op zoek naar een andere jas, een jas die past bij het nu, een jas die me lekker zit én me leuk staat..wat voor jas dat precies gaat worden weet ik alleen nog niet.

Ik ben bezig uit te vogelen wie ik ben en wat ik voel. Ik moet leren meer vanuit mijn lijf/gevoel en minder vanuit mijn hoofd te leven. En nee dat vind ik niet makkelijk! Vanuit een sterk plichtsgevoel ben ik streng voor mezelf. Dat is was fijn, het gaf me houvast. Maar nu zorgt het vooral voor onrust en frustratie, het staat me in de weg. Ik ga het anders doen, ik mag in gesprek met mezelf, me bewust worden van mijn gevoel. Als mijn hoofd en mijn lijf meer op één lijn zitten gaat er veel minder energie verloren!

5532..

De storm van deze week kwam bij mij hard binnen, emotioneel had ik het al niet breed en het weer deed daar qua onrust een flinke schep bovenop. Doodmoe lag ik vannacht uren klaarwakker te zijn. En waar ik begon met piekeren over alles wat niet meer lukt en wat ik wellicht anders had moeten doen betrapte ik mezelf er op dat ik uiteindelijk aan het zoeken was naar mogelijkheden voor later.. Beter zou je denken en toch is het dat niet echt, want hoezo maak ik me druk om later? Eerst maar eens zien dat ik vandaag, hier en nu de boel op een rijtje krijg, mijn hoofd wil weer veel te snel :-))

Het is me duidelijk: die knellende jas moet uit, voorlopig hou ik het even op een lekker vest (daarvan heb ik er genoeg) en ondertussen ga ik me verdiepen in ‘een nieuwe jas’.

 5533.

Vandaag waait het nog steeds flink en waar ik vanuit mijn hoofd dan automatisch focus op die onstuimige wind en me vertwijfeld afvraag wanneer die eindelijk zal gaan liggen, kan ik beter voelen dat de zon al heel aardig haar best doet.. En zo liep ik vanmorgen positief gestemd even ons landgoed over op zoek naar de lente. Terwijl ik dit typ komt er net weer een flinke hagelbui overwaaien, maar het deert me niet, ik zit lekker binnen en ik heb het gevonden.. het lentegevoel..vergeetmijnietjes, blauwe druifjes en de neuzen van de pioenrozen! Het is LENTE!

maandag 30 maart 2015

bewegen

stilstand is achteruitgang…

Elke dag minimaal een half uur bewegen, iedereen weet dat dat goed is voor de  gezondheid. En een half uur op een hele dag, dat is niet zo moeilijk te realiseren. Op de fiets een boodschap doen, een paar keer de trap op en af of een huishoudelijke klus uitvoeren, dat telt allemaal mee. Nou ja.. als je die dingen tenminste wel met een beetje pit uitvoert. Lekker doorfietst, of in het huishouden flink doorwerkt.

foto 2 



















 Ik heb in de loop van de jaren ervaren dat bewegen ook bij mij absoluut boven aan mijn lijstje moet staan. Mijn conditie is ver beneden peil en als ik vanwege extreme moeheid of migraine een paar dagen niet beweeg merk ik direct dat mijn lichaam stijver en strammer wordt.
Maar als je altijd moe bent en regelmatig nauwelijks je ene been voor het andere kunt krijgen is het knap lastig om écht te bewegen. Toch probeer ik om de dag op een voor mij pittig tempo het half uur bij elkaar te sprokkelen. Tijdens het tandenpoetsen doe ik een paar squads (dat klinkt stoer of niet :–)), ik loop reglmatig de trap op en af, behalve de handdoeken en het beddengoed (daar heb ik een droger voor) hang ik de was eigenhandig aan het wasrek en ik haal het er ook zelf de volgende dag weer af. Is het enigszins mogelijk dan loop ik rond het middaguur buiten een kleine ronde, al is mijn wandeltempo meer een slakkengang te noemen en ben ik na 20 minuten meestal blij als ik weer thuis ben.

foto 1 - kopie

Plichtsgevoel is één van mijn sterk ontwikkelde eigenschappen, dat is mooi want dat heeft me heel ver gebracht.  Maar het is ook mijn valkuil, want waar mijn hoofd zegt: kom op.. je kunt het! zegt mijn lijf misschien: vandaag is een kwartier wel genoeg!

foto 3 foto 4 foto 5

In mijn geval is bewegen dus vooral een kwestie van luisteren naar mijn lichaam, want ik heb er niks aan als ik bij het bewegen over mijn grenzen ga waardoor ik weer een stukje dieper terugzak. Mijn hoofd en mijn lijf zitten vaak niet op één lijn.. maar dat gaat veranderen.. binnenkort meer daarover :–)

PS.foto's zijn gemaakt met m'n aaifoon dus niet van de beste kwaliteit.