vrijdag 11 oktober 2013

werken

aan herstel…

Gewoon proberen, pas opgeven als het echt niet gaat! Dat zei ik altijd tegen de kinderen als ze een beetje gammel waren en vroegen of ze niet naar school hoefden of als ze een lastige opdracht te volbrengen hadden. Op die manier wilde ik ze een sterke basis geven en doorzettingsvermogen bijbrengen.  Ik kan niet zo goed tegen piepers die bij een scheet die dwars zit al zuchtend op de bank gaan zitten.

Dat  ‘gewoon proberen’ geldt ook voor mijzelf, zo goed mogelijk doorgaan, niet bij een zuchtje tegenwind afhaken..volhouden! Dat motto heeft me veel gebracht, het hield me staande in een moeizaam huwelijk, het gaf me kracht toen ik toch koos voor een scheiding en het gaf me de kans een nieuw THUIS te creëren voor mijn dochters en ook om te genieten van een nieuwe liefde in mijn leven.

.1zakken .2gedroogd

Maar datzelfde motto werkt ook tegen me…

De afgelopen tijd ben ik uitgebreid getest en onderzocht omdat de chronische vermoeidheid deze zomer een dieptepunt bereikte waar ik niet uit kon klimmen. De diagnose is duidelijk: CVS/ME

In mijn jarenlange gevecht tegen chronische vermoeidheid was het ‘gewoon proberen’ achteraf gezien niet zo’n handig motto maar werd het onbewuste roofbouw.
De testuitslagen hebben aangegeven dat er een groot energieprobleem is. Gebleken is nu onder andere dat mijn lichaam al bij normale inspanning (douchen bijvoorbeeld) de (verzurings)drempel bereikt. De interne vuilnisdienst gaat dan direct aan de slag om ‘rennies’ aan te maken die de verzuring wegwerken, maar dan blijft er geen energie meer over voor de eigenlijke activiteit.  Tel daarbij op de psychische tegenslagen die ik het hoofd moest bieden en zo nam het energieprobleem reusachtige vormen aan. Al die jaren ging ik stug door...en leefde ik dus eigenlijk ver boven mijn stand! Die moeheid, dat is niet mijn kwaal, dat is een signaal van mijn lichaam, een waarschuwing die ik negeerde. Dus werd er hard aan de noodrem getrokken, zo hard dat ik compleet van de benen ging...

.3stilstand .4sleep

De eerste stap op de weg naar verbetering is simpel: NIET meer over die verzuringsdrempel heen gaan.. Ik moet een manier vinden om de normale, kleine inspanningen te verrichten zonder te verzuren. Als dat lukt, dan heeft de vuilnisdienst niet alle beschikbare energie nodig en kan er dus ook een deel gebruikt worden voor de gewone dagelijkse dingen. Dat klinkt simpel, maar voor mij is het een pittige opgaaf. Ik ben van mezelf een vlotte tante, als het even kan (dwz als ik niet té moe ben) ga ik met een lekker gangetje door het leven.  Nu moet ik echt leren doseren, telkens afwegen wat ik wel en wat ik niet doe en welk moment voor een activiteit dan het beste is.

Natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen! Mijn positieve insteek zorgt er aan de ene kant voor dat er absoluut geen sprake is van depressiviteit (gelukkig!), aan de andere kant brengt die positiviteit me in een lastig parket.. er is zoveel leuks in het leven dat ik mezelf constant moet afremmen en me niet moet laten verleiden tot allerlei (kleine) frivoliteiten die me dan uiteindelijk gewoon de das om doen :-(

huizen

Niet alleen lichamelijk ben ik doodmoe, toen mijn hoofd me steeds vaker onaangenaam verraste zorgde dat wel voor een lichte paniek, niet meer weten met welke knop de tv aan of uit moet is even schrikken. Als groot liefhebber van cijfers en letters is het ook pittig te ontdekken dat een boek lezen of even de administratie bijwerken een lastige opgaaf blijkt.. Die moeheid is heel vervelend en beperkend… maar nee, ik vond mezelf niet ziek. Toch is het me wel duidelijk nu mijn hoofd me in de steek laat, het gaat echt niet goed!

blank

Het was een paar weken geleden emotioneel heel zwaar om mijn werkgever te moeten vertellen dat ik het (even) niet trok. Deze week leverde ik na de testuitslagen behoorlijk wat strijd met mezelf voordat ik toe kon geven dat ik ‘ziek’ ben en dat ik dus mijn baas moest gaan vertellen dat het een langdurig traject gaat worden was niet makkelijk. Op mijn werk gaan ze op zoek gaan naar een oplossing, dat snap ik natuurlijk, het werk gaat door. Maar hé het is wel MIJN droombaan, de plek waar ik me zo ontzettend op mijn plaats voel! Loslaten zegt de huisarts, het staat je herstel in de weg als je je druk maakt om zulke (bij)zaken… De beste man heeft waarschijnlijk wel gelijk…

thuis
(deze simpele witte huisjes kocht ik lang geleden voor een paar cent bij een grote woonwinkel voor op de kinderkamer van één van m’n dochters. Ze zijn niet zo stoer als de nu zo hippe huisjes van verweerd oud hout, maar de sobere basis is er en de stoere look zit al mijn hoofd, stober passen ze nog beter in ons interieur!)

Nee ik voel me niet depressief, maar een beetje moeilijk waren de laatste weken wel. En daarom heb ik nu op mijn eigen blog de boel met veel woorden heel therapeutisch van me afgeschreven. Ik ga ‘op mijn gemak’ (dat kan ook niet anders want ik beweeg me log en traag momenteel) proberen uit te zoeken hoe ik mijn energiepeil weer op een functioneel basisniveau kan krijgen. Gewoon THUIS voorlopig niks moeten en de tijd en de rust nemen om aan mijn herstel te werken.













39 opmerkingen:

detuinkamer zei

Pffff heftig allemaal wens je veel kracht toe om dit allemaal een plaats te geven.

Liefs Karin

Judith zei

Deze post zou een post van mij kunnen zijn.

Ook ik ben veel te lang doorgegaan en doktoren waren verbaasd dat ik pas zo laat 'aangelopen' was. Maar je eigen lichaam is het enige lichaam wat je kent en het sluipt er ook in, wordt met beetjes erger. En wat is moe? Wat is pijn? Ook zo'n relatief begrip! En als je dan zo'n instelling hebt zoals jij en ik, dan ga je "gewoon" door zonder teveel gezeur... totdat je lichaam letterlijk helemaal stopt met functioneren.

Tja, en als het officieel een feit is dat je levenslang niet meer kunt doen wat je hoofd of omgeving zou willen en tegen die natuur van 'doorgaan' in moet gaan, dan komt denk ik het aller moeilijkste stukje: "ACCEPTATIE"

En dat is volgens mij geen stukje waar je nu eventjes doorheen moet, maar wat een strijd gaat zijn die met vlagen in verschillende mate terugkomt...

Sterkte tijdens de moeilijke momenten lieverd XXX

Maison Welbi zei

Tjee, heftig hoor. Zeker als je zo'n actieve dame bent en je moet vaak pas op de plaats maken. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe om hiermee om te leren gaan en het een plaats te geven.

Liefs, Reineke

Pure by me zei

Jeetje heftig..maar het zou ook zo mijn verhaal kunnen zijn.
Ik werd ook terug gefloten (op een andere manier weliswaar) door mijn lijf...ik had geen keus...moest van de ene op andere minuut gas terug nemen.
En daarbij stond er op dat moment ook een klein lief meisje van 10 maandjes oud in haar bedje die mijn zorg nodig had..
En dat terwijl ik van de wereld in de badkamer lag..
Daar ben ik ontzettend van geschrokken maar ik ben er bovenop gekomen al is het na 11 jaar nog steeds geen feest als ik weer zo voel..(en uiteindelijk na 6 jaar heeft geresulteerd in arbeidsongeschikt)
Het is een strijd waar je doorheen moet en je komt er echt ...je bent een sterke vrouw..
Groetjes Chris

Home and Lifestyle zei

Lieve Corine,

Ongemerkt en onbedoeld heb je al die jaren roofbouw gepleegd op je lijf, vervolgens trok je het mentaal ook niet meer waardoor ook je geheugen je zo nu en dan flink in de steek liet. Hoewel ik mij kan voorstellen dat dat laatste je ook zorgen baart, denk ik zelf dat het goed past bij het beeld van je lijfelijke en mentale situatie. Een vriendin van mij was een paar jaar geleden ook 'even' de weg helemaal kwijt (het mentale lampje ging finaal onderuit) maar ze is weer helemaal de oude. Ook van het type niet zeuren om een pijntje.

Naar je werkgever gaan om te vertellen dat je voorlopig niet meer komt, is heel vervelend. Maar het kan nu écht even niet anders, je zit er tenslotte ook niet op te wachten dat je straks helemaal niets meer kan omdat je om je werk de signalen niet hebt aangepakt. Je hebt geen keus, je bent voorlopig van werkgever veranderd en je lichaam is nu je baas! Dat dat allemaal niet meevalt, begrijp ik heel goed...tenslotte gaan we allemaal het liefst vol energie door het leven. Ik wens je van harte toe dat je de komende tijd je energie weer terug voelt komen, al is het elke dag maar een beetje.

Ik wens je heel veel sterkte! Liefs, Ingrid

Happy Living zei

een virtuele knuffel voor, niet alleen jou, maar ook je lief!
zal voor hem ook niet altijd makkelijk zijn.
Samen komen jullie er wel uit, al duurt het misschien even een nieuwe draai en tempo te vinden.. Maar hee, je blijft tenminste positief, ik ken er zat om me heen die het meteen aangrijpen om zielig in een hoekje te kruipen...

Sterkte vrouw!!!

knuffel van mij, uit Almere :-)

van alles wat in huis en tuin. zei

hallo corine

Ik ben al lang een stille volger van je en heb toen wel eens iets gelezen over je gezondheid. Het kwam me bekend voor omdat mijn schoonzus hetzelfde heeft en ik zie hoe moeilijk het leven soms voor haar is. Je wilt zo graag en dan kan het niet. Een moeilijke tijd breekt voor je aan maar ik denk dat je een sterke en positieve vrouw bent (dat lees ik uit je verslag)ik hoop dat je over een poosje weer wat meer energie zult kunnen voelen! Sterkte.

groetjes
Trijnie

Lynda zei

oef, dat moet een hele moeilijke tijd zijn geweest! en hoe typisch toch dat we onze eigen "ergste vijand"zijn, doorgaan en niet piepen! Maar nu dus tijd voor gedragsveranderingen....pittig! tijd voor hulp bij die taken in huis die teveel energie vragen, energie die je liever steekt in dingen die het leven leuker maken? Doen, hulp vragen is niet stom en slap....hulp vragen is slim! Sterkte Corine!

liefs
lynda

faire un songe zei

Heftig Corine,...Zal niet eenvoudig voor je zelf geweest zijn.. en nog zijn... om te moeten erkennen dat het echt niet langer gaat..
Volgens mij zit je nu op je dieptepunt en kan het alleen maar beter gaan worden..
Het gaat je lukken dat weet ik zeker... hou vol meis..!!
Luister goed naar jezelf..er is er maar 1 de belangrijkste en dat ben jij..beter worden dat is je motto..
En aan je positiviteit zal het niet liggen..!! Die is duidelijk genoeg aanwezig...
Je kunt het.....!!!!!!!!!
Liefs

Chantal (uit het Zuiden) zei

Hallo Corine,

dit valt niet mee voor je.

Maar je gezondheid gaat boven alles. De rest komt wel weer later.

Wil je veel sterkte toewensen.

Liefs Chantal

Alle mooie dingen zei

Ohh wat herken ik dat... Stug doorgaan, wat een sukkels zijn we toch! En nu op de plaats rust.... Maar ook dat gaat je lukken, ohh je komt jezelf heel vaak tegen, maar je gaat hier een modus in vinden, SUCCES!
Groetjes Anita

Mirjam zei

Hoi Corine,
Wat heb je dit allemaal duidelijk en goed van je afgeschreven zeg. En wat heb jij de laatste jaren dan geploeterd om alles zo goed mogelijk door te laten gaan. Je wist natuurlijk niet hoe het zou eindigen, maar gelukkig heb je jezelf nu een halt toegeroepen en ben je op de weg naar herstel. Misschien voelt dat nog helemaal niet zo, maar ik denk echt dat toegeven aan alle beperkingen een aardige stap op de goede weg is. Ik hoop dat je jezelf toestaat echt de tijd te nemen om dit allemaal door te maken, zo lang het ook duurt.
Zelf ben ik ook altijd zo geweest van niet zeuren, doorgaan. Van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan werd er vroeger al gezegd... Maar soms gaat het echt niet meer zo... Ik moet ook goed op mijn grenzen letten, maar gelukkig niet in die mate... Ik ben sinds juli minder gaan werken, van 24 uur naar 16 uur per week gemiddeld, dat is in de zorg dus niet standaard 16 uur per week. Ik maak nog steeds wel eens weken van 24 uur of meer maar dan ben ik daarna ook weer een aantal dagen vrij. Jammer genoeg heb ik op mijn vrije dagen bijna altijd hoofdpijn en heel soms zelfs een migraine aanval. Wel ben ik onlangs weer helemaal onderzocht en alles werkt naar behoren. Gelukkig.
Lieve Corine, het gaat je lukken allemaal, zeker met de steun van jouw Gert en je lieve meiden... Telkens een stapje vooruit, dan kom je er...
Liefs,
Mirjam

erika zei

Corine Corine Toch!! Pfff!!

Hoop toch echt voor je dat dit het allerdiepste dieptepunt was en dat je nu weer in alle rust aan je herstel kunt gaan werken.

Wens je heel veel sterkte en beterschap en stuur je een dikke virtuele knuffel daarbij!

Gr Erika

Peet zei

Moeilijk hoor, zo'n uitslag. Maar het brengt wel duidelijkheid lijkt me. Het zal niet meevallen om een balans te vinden, maar ik weet zeker dat het je gaat lukken! Hou jezelf goed in de gaten en doe een pas op de plaats wanneer dat nodig is. Ik wens je een heel fijn en vooral rustig weekend toe.
Lieve groetjes, Peet.

Marjonel M zei

Heftig Corine, ik wens je heel veel kracht en sterkte om hier enigszins door heen te komen.

Dikke knuffel, Marjonel

Huiz&zo zei

Het is zo moeilijk om mensen uit te leggen wat je voelt. Zeker bij vermoeidheid krijg je vaak het gevoel dat 'je je aanstelt'. Knap dat je zo positief door blijft gaan! Ik ben zelf ook van het niet klagen maar dragen, maar soms breekt het je gewoon even op, en dan is het fijn als je lieve familie/vrienden hebt die je daarin steunen.

Heel veel sterkte!!

Carla zei

Dat zal een moeilijke maar oh zo nodige lange weg worden.
Soms is je lijf er eerder over uit dan je hoofd...dat heb ik ook al meerdere keren mee gemaakt.
Maar ja...als je zoveel wil....negeer je dat lijf volkomen...tot het HALT roept.
Dus wees nu de wijste...en luister voorlopig maar even naar je lijf in plaats van je hoofd.
Sterkte meis...maar volgens mij ben jij sterk genoeg om dit te winnen.

liefs Carla.

It's me zei

Pfff heftig hoor allemaal....en vind jouw eigen weg in dit leven lieverd.....hoe moeilijk ook accepteer dat het niet anders is...en ga dan heel voorzichtig met hele kleine stapjes voorruit geniet van het moment en de hele kleine dingen van het leven....ik geef je even een dikke knuffel ...liefs Ria...x !

Anoniem zei

Hoi Corine,
Wat heb je het allemaal goed omschreven/van je af geschreven.En wat is het moeilijk om dit allemaal een plekje te geven en te accepteren.

Ik ben dus ook zo'n type flink zijn en maar doorgaan.Dit jaar ook veel meegemaakt en nu dus even een flinke terugslag.

Ik wens je heel veel sterkte!

Petra uit Heerde

Thuis bij Tjits zei

Heel heftig.. wat moet dit moeilijk voor je zijn.. en ook voor je gezin..
Ik wens je heel veel sterkte, ook bij het zoeken naar een manier om hiermee om te gaan.

Liefs Tjits

lia zei

Je word omringt door lieve mensen, die je heel graag helpen en bijstaan.
Ik wens je heel veel sterkte.

Dikke knuffel.
Liefs lia

P.s heb je ook even gemaild.

Colin zei

Ik zou heel veel kunnen typen, maar misschien heb je veel meer aan een hele dikke knuffel van een blogland-buurtje die enorm met je meeleeft ... vangen!!

Jeanette zei

Ik heb heel veel bewondering voor je eerlijke en oprechte verhaal. Om zoveel prive te vertellen daar heb je veel moed voor nodig. Ik wens je heel veel kracht en sterkte voor de komende tijd en wens je toe dat je uiteindelijke de juiste beslissingen kunt nemen om weer te kunnen functioneren zoals je graag wil.

Veel liefs,
Jeanette

'Inga' zei

....'rock bottom' zou men hier zeggen...
Ik ben erg onder de indruk van je verhaal; petje af voor je bewonderenswaardige instelling!

Ik wens je heel veel sterkte, vooral met het overgeven en accepteren...het zal niet meevallen om een andere levensstijl aan te nemen, maar dat gaat lukken!

Sterkte nogmaals en doe het zachtjes aan!

little sweet things zei

Wat heb je dit op een duidelijke manier omschreven Corine.
Onzichtbare ziektes zijn zo moeilijk uit te leggen omdat niemand kan zien hoe jij je voelt.
Je werk zal je nu even los moeten laten, piekeren kost te veel energie die je zo nodig hebt om de dag goed door te komen.
Gelukkig ben jij je oog voor details niet verloren, haal daar kracht uit en geniet van de kleine dingen.
Ik wens je heel veel sterkte.
Lieve groet,
Sas

Hanneke zei

Corine,
Ook al is mijn situatie een hele andere dan de jouwe, wát een herkenning in dit zo helder en duidelijk omschreven verhaal!
En jemig! wat een bewondering heb ik voor jouw kracht en relativeringsvermogen, ik heb het al eerder gezegd.
Wat een voorbeeld jij bent!
Ik wens je alle álle sterkte en heel veel wijsheid toe.

Lieve groet van mij,
Hanneke

het Moonhuis Monica zei

Sterkte Corine.

Liefs Monica

Janny zei

Wat zal het moeilijk voor je zijn om deze diagnose te hebben gekregen, juist jij, die zo van vaart in je leven houdt, zoals je stelt.
Nu je weet wát het is en hóe je ermee moet omgaan wordt het misschien iets duidelijker welke weg je moet volgen om voldoende energie over te houden.
Ik wens je daarbij alle sterkte en voorspoed die je nodig hebt.
Liefs,
Janny

Anneke zei

Wat fijn dat je zo goed verwoord wat er aan de hand is. Dan weten we een klein beetje hoe het voor jouw moet voelen. Je hebt in je leven misschien vaak het idee gehad dat je van alles en nog was MOEST doen Nu moet je leren om bepaalde dingen om te buigen naar ik WIL het doen en de rest als bijzaak te bestempelen. Je eigen gedrag veranderen is moed voor nodig. Dit kost tijd, moed en konstante waakzaamheid.
Heel veel sterkte hoor.
Een dikke knuffel van mij

Marian Woonpassie. zei

Corine,
Je hebt nog een lange weg te gaan en ik wens je heel veel sterkte voor de komende tijd.

Dikke (blog)Knuffel,
Marian - Woonpassie en Levensstijl

Wondelgijn zei

Och meisje, toch... daar zitten we dan! Twee rauwdouwers, twee doorzetters, ingehaald door ons lichaam... Pffttt..
Het is niet niks, meissie. Doe alsjeblieft rustig aan! Leven is belangrijker dan werken... (Hoor wie het zegt... ;-) Hihihi)
Dikke knuffel! We komen er wel! Allebei!!
Samen herstellen? Xx

Franse Lelie zei

DE eerste stappen op weg naar een ander en hopelijk (nog) prettiger leven zijn gezet. Een leven met meer energie en fut om dingen te doen. Anders hoeft niet altijd slechter te zijn. En loslaten zal ook je sleutelwoord zijn...sterkte en lieve groet

Room Seventeen zei

......en dan ook nog tijd vrij maken om mij een kaartje te sturen. Zo ontzettend lief en attent van je!! Dankjewel Corine!

Ik hoop dat je een manier zult vinden om met deze lastige ziekte om te gaan. Zo frustrerend en slopend die chronische vermoeidheid, en zo moeilijk om rustig aan te doen, zeker als je een druk en actief baasje bent. Maar het gaat je wel lukken hoor Corine!
Ik stuur je alvast een dikke knuffel en een paar warme zonnestralen. Liefs Hennie

Claudia zei

Knap van je dat je dit allemaal zo opschrijft. Schrijven werkt voor mij best therapeutisch, ik hoop voor jou dat dit ook zo werkt. Lieve reacties sterken je hopelijk ook. Meis is vind het heel erg knap van je dat je goed voor jezelf aan het zorgen bent. Zorgen voor een ander is zoveel makkelijker. Heel veel sterkte!

Dorine zei

Sterkte!
Liefs, Dorine

Roelie Steinmann zei

Hoi Corine, heel veel sterkte de komende tijd.

Lieve groet, Roelie

Mayflower zei

Wat een heftig verhaal Corine.
Je wordt met beide benen op de grond gezet en krijgt heel wat te verwerken.
Gelukkig proef ik een sterk en positief mens uit je woorden, al kan dat je soms ook tegenwerken omdat je meer wil dan je lief is.
Het is moeilijk om hierin een weg te vinden, het zo te doseren dat je lichaam er baat bij heeft. Dat heeft ook tijd nodig en leer je met vallen en opstaan.
Proberen om zo goed mogelijk naar je lichaam te luisteren....hoe moeilijk dit vaak ook is.
Ik wens je sterkte en hoop dat je een balans kan vinden zodat alles weer wat aangenamer voor je wordt.

Dikke kus en liefs, Mea

Anoniem zei

het is of ik mijn eigen verhaal lees.... het voelt of de stekker er is uitgetrokken zeg ik. Alles kost te veel energie. Sterkte!

Petra zei

Tjonge Corine. dat is niet niks. Goed van je dat je dit van je afschrijft. Ik hoop dat je snel merkt dat je een weg gevonden hebt en hoe je met dit gegeven om moet gaan.

En je keuken, ben ook erg benieuwd naar je vloer :-) Maar als ik denk wat je bedoeld dan zal het vast mooi worden!

Groeten vanaf de andere kant van de IJssel.