donderdag 13 februari 2014

structuur

schema’s en lijstjes..

We zitten al weer op de helft van februari. Ik zeg vaak dat ik januari altijd een lastige maand vind, hij duurt voor mijn gevoel zo láng… laatst hoorde ik van iemand die hetzelfde heeft met februari, maar voor mij is die heerlijk korte maand (maar 28 dagen!) juist de perfecte aftelmaand naar de lente ;-) Is het eenmaal maart dan kan het best nog een beetje winteren, maar de kans op ‘buitenzitmomenten’ wordt steeds groter en daar hou ik aan vast!

stoer

En zo komt het dat ik deze weken welgemoed doorworstel. Ja want dat is momenteel wel het geval.. ik worstel behoorlijk met mezelf. Ik ben een geordend mens, ik leef graag met lijstjes en hou erg van structuur. Op z’n tijd mag ik ook graag spontaan gewoon even iets anders doen dan gepland, maar in de dagelijkse dingen is structuur mijn leidraad. In mijn werk (administratie en licentiebeheer) is dat absoluut een voordeel (ook bij het verbouwen van ons THUIS trouwens :-)). En toch… die structuur en die orde zijn tegelijkertijd mijn valkuil.

Als ik met iets bezig ben dan maak ik het af, van tussentijds zomaar stoppen is geen sprake. Dat is ook mijn instelling, eerst afmaken waar je mee bezig bent, de boel opruimen en pas dan iets nieuws beginnen. Zo voorkom ik chaos (in mijn huis, op mijn werk en in mijn hoofd), jaren heeft dat goed gewerkt. Maar nu moet ik leren los laten, dat vasthouden aan (mijn eigen) structuren staat me nu in de weg. Eerst doen wat je moet dan en daarna tijd hebben voor leuke/ontspannende dingen dat blijkt voor nu niet de manier.

kreukels

Er is één schema waar ik me nu aan moet houden, na elke activiteit (die voorlopig, hooguit een half uur mag duren) moet ik een rustmoment inlassen (van ook weer minimaal een half uur), zo kan ik uitfilteren waar ik nou eigenlijk écht moe van wordt en waar dus het energielek zit. Blijf ik na een bepaalde activiteit ook na de rust moe dan heb ik teveel van mezelf gevraagd. Het is de bedoeling dat ik op deze manier langzamerhand een stabiliteit bereik tussen activiteit en rust. Vanuit die basis gaan we dan de activiteiten uitbouwen, met kleine stapjes, zodat we goed kunnen checken of de grens niet wordt overschreden.

Ik heb er wel vertrouwen in, maar zoals ik al zei: het is absoluut een worsteling. Want mijn manier van leven gaat volledig op de schop, toch vind ik dat niet het ergste. De meeste moeite heb ik met het feit dat anderen (mijn gezin,  mijn werkgever of wie dan ook) nu ook gevolgen ondervinden van mijn ‘ziekte’. Al die jaren heb ik mijn uiterste best gedaan om anderen niet te belasten met mijn beperkingen. Eén van de dingen waar ik houvast in vind is dat ik sta voor wat ik moet doen, thuis en op het werk. Dat is best goed gelukt en daar was ik trots op.

hardenzacht

Toch heb ik mezelf daarmee tekort gedaan, ik ging maar door, ook als ik moe was, of als ik migraine had op een werkdag, dan nam ik gewoon een stevige pil en hup door.. dat dat niet goed was zie ik nu, dat voel ik nu, maar ik weet niet hoe ik dat uit mijn systeem moet krijgen. En of ik dat wel wíl.. want juist dát ben ik, je kunt op me rekenen. De psycholoog vroeg me of het echt zo erg is als anderen zouden merken dat ik ook wel eens even op de rem moet.. eh.. nee dat is misschien niet echt erg nee.. denk ik..

hoek

Dat Calimero gevoel, het idee dat alles en iedereen belangrijker, groter, meer is, dát moet ik loslaten. Tot nu toe had ik mezelf altijd onder aan het lijstje staan en als ik wil herstellen dan móet ik mezelf nu bovenaan zetten. Tja, dat valt niet mee voor iemand die er niet van houdt in de schijnwerpers te staan maar gewoon het liefst onzichtbaar achter de schermen bezig is..

Dus om een lang verhaal kort te maken.. het enige waar ik momenteel héél druk mee ben is LOS LATEN..  (het jammere is alleen dat dat me zo idioot veel energie kost :-))

PS. Natuurlijk blijf ik zo af en toe foto’s maken, mijn camera ligt altijd voor het grijpen. De uitgebloeide ranonkel kiekte ik net voordat ik de bos (die ruim 2 weken stond!) in de groene container kiepte. Diezelfde dag nog vond ik eindelijk magnoliatakken, de laatste foto vergde nogal wat moeite, omdat ik ‘m persé zo wilde hebben dat je niet kunt zien dat onze woonkamer op dit moment half ontmantelt is.

35 opmerkingen:

Marieke Kromme zei

Jeetje heftig dan hoor! Loslaten van gewoontes is één van de moeilijkste dingen die er is, juist omdat je je er eerder zo fijn bij voelde. Sterkte ermee! Mooie sfeerplaatjes ook weer.

Liefs Marieke

'Inga' zei

Wat kunnen we het onszelf toch moeilijk maken!
Het lijkt dat je je eigen bronnen letterlijk hebt uitgeput!
Maar één oplossing dus: opladen!
Ik hoop dat dat gaat lukken, 'one way or the other'!

Ik wens je een fijn weekend!

crochetcookingandmore zei

Sterkte met alles...zo'n herkenbaar gevoel....

Mirjam zei

Hoi Corine,
Jeetje, lijstjes en structuur, het lijkt wel of het over mij gaat. Ik kan echt niet zonder, zonder lijstjes en structuur stort ik in...
Blijkbaar heb ik wel een redelijke balans weten te vinden, voor het grootste deel van de tijd dan, want ik werd niet ziek... maar het is ook niet voor niks dat ik ben gestopt met werken natuurlijk...
Ik hoop echt dat jij je juiste balans tussen activiteit en rust heel snel zult vinden. Ik gun het je zo...
Prachtige foto's weer Corine...
Ik wens je een heerlijke avond,
Lieve groet,
Mirjam

van alles wat in huis en tuin. zei

Nou, dat is even heftig! Ja loslaten is moeilijk, vooral als dat tegen je natuur is. Het is zelfs al moeilijk voor een mens als ik die niet volgens structuur en lijstjes leeft laat staan voor iemand als jij!
Ik wens je veel sterkte bij dit proces en hoop dat je over een poos kunt zeggen: ja deze tijd is goed voor me geweest. Ik ben er weer!

groet Trijnie

Easyliving zei

Vertrouwen....

Vertrouwen betekent dat je los moet laten wat je liever goed vast houdt....

Dinka

Cora M. zei

Tjonge, wat is het toch een heftig proces, ik zie het vak bij me (mijn kleine soort van zusje)en lees het ook nu weer.

Zeker lastig als je zo druk ook aan de klus bent.

Ik zou zeggen:

Laat los en je zult losgelaten worden door dat wat je zo vasthoud. En dat is hartstikke moeilijk. Sterkte ermee.

Lieve groet Cora

Bonjade zei

Zo herkenbaar......voor een deel dan......
Maar zo werden we toch ook opgevoed......doorgaan, niet zeuren, je best doen etc.......
Herken dus ook heel goed het altijd doorgaan.....
Pauzes, ontspanning......ja daar ligt nog wat te leren.....
En nu ik jouw verhaal lees denk ik wederom....oh ja.......;)

Gaat goedkomen! Je bent je al bewust........dus dat is al de 1e stap.......

Wens je sterkte en succes en liefs

Sanny zei

O Corine toch, wat is dit herkenbaar.
Ik heb in september een revalidatieprogramma voor chronische pijnpatienten gevolgd i.v.m. mijn (o.a.) fibromyalgie wat ook gepaard gaat met chronische vermoeidheid.
Om kort te zijn kan ik zeggen dat ik na 10 weken was ge-herprogrammeerd. Ik vind nu andere dingen belangrijk waaronder mijzelf. Dat was dus ook nooit zo, net zoals bij jou. Altijd maar doorgaan. En pas als alles gedaan was, was er tijd voor leuke dingen. Maar juist uit die leuke dingen haal je positieve energie.
Het heeft mij erg geholpen, ook al ben ik er nog steeds niet. Ook mijn werk lijdt eronder en ik zit nu in een afkeuringstraject.
Toch kan ik alleen maar tegen je zeggen: hou vol. Je zult merken dat na verloop van tijd je hier de vruchten van zult plukken en met bepaalde leefregels (die je nu aan het leren bent) kun je dan redelijk uit de voeten en zul je ook van kleine dingen kunnen genieten.
Heel veel sterkte!

Lieve groetjes,
Sanny

Jet zei

Wat een mooi en kwetsbaar blog. Je doet het goed en logisch dat het moeilijk is. Een patroon waaruit je jaren hebt geleefd gooi je niet in 1 maand om. Maar het komt goed! Xxx

Jolanda zei

Sterkte met al het loslaten. En het delen met ons is denk ik ook al een flinke stap die je neemt. Prachtige foto's van je ranonkel op dat krukje. Lieve groet

Wonen aan boord zei

Heelveel sterkte toegewenst.. mooi hoe je het van je af kunt schrijven. Probeer ondanks alles te genieten van de kleine dingen.. En bedenk dat er niets of niemand belangrijker is dan je gezondheid!

Lieve groet,
Alberta

Home and Lifestyle zei

Patronen die je al jaren in je leven hebt aangebracht, gaan er niet maar zo uit. Dat heeft tijd nodig maar volgens mij ben je op de goede weg. Je druk maken om anderen is nu even minder belangrijk, het herstel staat voorop. Volhouden hoor Corine!

Liefs, Ingrid

Roelie Steinmann zei

Loslaten is het moeilijkste wat er is. Heb vertrouwen in jezelf.

Lieve groet, Roelie

eigen thuis zei

Het komt weer goed hoor! Ook al is het hard werken aan jezelf. Maar blijf vooral vertrouwen houden.

Janny zei

Wat een strijd moet je leveren, Corine. Ik las laatst ergens dat we zelf vaak onze ergste vijand zijn. In jouw geval is dat dus echt zo. Je karakter en aanleg verhinderen je herstel eigenlijk. We hebben natuurlijk ook van thuis uit meegekregen dat je altijd je uiterste best moet doen en dat je betrouwbaar moet zijn. En dat zijn goede uitgangspunten maar we moeten niet overdrijven. Je eigen gezondheid staat voorop en dan mag je gerust eens verzaken aan andere eisen, hoor. Ik hoop dat je kunt volhouden en steeds de tijd en de ruimte neemt die je nodig hebt. Ik ben ervan overtuigd dat mensen er heus begrip voor hebben.
En ja....het moet gauw weer lente worden, met een zonnetje en plantjes die gaan groeien en alles wat erbij hoort. Daar wordt iedereen weer blij van en zal jou zeker goed doen.
Veel sterkte, hoor.
Janny

lia zei

Mooi geschreven, en dat schrijven helpt je misschien ook wel met het loslaten van je gewoontes.
Voor een gedeelte zou het mijn verhaal kunnen zijn. Niet die moeheid, maar altijd doorbikkelen wel. En ik heb al wel geleerd om mezelf niet op de laatste plaats te zetten, maar het blijft moeilijk.
Maar erover praten en schrijven, nee dat gaat mij nog steeds niet lukken.

Fijn weekend
Liefs

Miranda zei

Iets veranderen wat je al jaren op een bepaalde manier doet... dat is niet alleen loslaten, maar ook nog eens iets wat heel veel energie kost... succes!

Fijn weekend.

G-STYLE zei

Ik merk dat ik echt reële klachten heb ten gevolge van mijn artrose en dat het best lastig is om daar aan toe te geven.

Ik heb de neiging door te gaan, juist te laten zien dat het allemaal wel meevalt en zo'n vaart niet loopt met de beperkingen.

Ik heb al wel wat dingen los gelaten, zoals een projectgroep waar ik in zat en veel energie kostte.
Maar lastig blijft het dus ik begrijp je als je zegt dat loslaten en daarmee misschien voor je gevoel toegeven heel erg lastig is.

sterkte daarmee !

xx Gea






Alie zei

Lijkt wel of ik over mezelf lees, schema's, alles willen regelen en het liefst alles zelf doen. Lijkt me echt vreselijk moeilijk om dat los te laten. Ik weet dat het tussen je oren zit, maar misschien is dat wel het ergste van alles. Hoop echt voor je dat je leert om naar je eigen lijf te luisten, want je hebt er maar één!

La Maison zei

Wat knap om dit alles onder woorden te brengen.Het komt goed met je dat weet ik zeker en dat is ook iets om in je hoofd te prenten.
Heel veel sterkte en vooral heel veel liefs.

Hermine

erika zei

Pfff heftig hoor maar gedeeltelijk ook wel herkenbaar! Mooi helder en duidelijk geschreven.
Theoretisch is het allemaal zo "makkelijk" hè ?
Maar O wat is het toch moeilijk om het dan ook zo in praktijk te brengen!
Wens je heel veel succes ......volgens mij ben je al een heel eind op de goede weg......ook al zal die weg soms nog heel lang duren :-(
Mooie foto,s ook weer :-)!
Fijn weekend!
Groet Erika

Room Seventeen zei

Herken veel uit je verhaal,.....Actief zijn, lijstjes maken, aanpakken, doorgaan. Ben een soort van TGV trein, terwijl ik eigenlijk een boemeltje moet zijn.. Tijd voor jezelf nemen,en de boel de boel laten...ik vind het zo moeilijk. Hoop dat je baat hebt bij de nieuwe therapie!

inro soor zei

moeilijk he? toch doen hoor!!

je bent al goed bezig door het zo op te schrijven:} das al stap 1!
hou vol, en sterkte

groetjes, Inge

Karin zei

Balans......ja daar gaat het om,heb het ook moeten leren.
Als je het wilt en luisterd naar je innerlijke komt het dan hoor je het :-)

Rutha Dekker zei

Wat een herkenbaar verhaal... Door lichamelijke klachten heb ik ook meerdere keren de balans moet zoeken. Dat heeft bij mij heel lang geduurd. Dan denk je dat je het op een gegeven moment wel door hebt hoe het werkt, maar dan nog trap ik nog wel eens in die valkuil. Ik wil je hel veel sterkte toewensen de komende tijd met het zoeken naar de balans! Probeer naar je lijf te luisteren! Fijn weekend! Liefs, Rutha P.s. Wat een prachtige foto's! ;)

Pure & White zei

Lieve Corine,

Misschien hielden de structuur en de regelmaat je wel op de been....en was het een systeem om je klachten onder de duim te houden...
Nu merk je dat het anders moet, en ben je ook hard bezig om het anders te gaan doen...echt top! Je bent misschien wel verder dan je denkt....je kunt zo goed beschrijven wat er is, wat je wilt leren en wat dat met je doet..dat is de grootste stap tot verandering, en die heb je al gezet!

Met kleine stapjes voorruit Corine, maar je komt er wel, dat weet ik zeker!

Liefs Dineke

Hann¥ zei

Lastig.... het lijkt zo makkelijk maar in de praktijk valt dat vies tegen....toch hoop ik dat je gauw de balans kan vinden...
Liefs,Hanny

Colin (Bij Guusje Thuis) zei

Zo'n patroon wat ik (en jij misschien ook?) van thuis uit al mee heb gekregen. Hoe zei mijn oma het ook al weer: eerst het nuttige en dan het aangename. En dat moet bij jou nu geherprogrammeerd worden.

Lijkt me heel lastig als het zo in je systeem zit, maar aan de andere kant ... als het werkt en je zo stapje voor stapje weer de goede kant op gaat met meer energie. En het goede nieuws: februari is alweer doormidden. Nog heel even en het wordt echt lente. Kan me niet snel genoeg gaan!

Huize Vizzini zei

Heel veel sterkte corine, het is moeilijk!
Liefs Patricia.

Anoniem zei


Het valt niet mee om NEE te zeggen tegen anderen maar soms moet je eerst aan jezelf denken. Ik kan me voorstellen dat zoiets niet makkelijk voor je is maar om je rust te vinden is dat wel heel belangrijk. Hoop dat je daarin je balans kunt vinden.
Ik volg je blog al een tijdje en geniet er erg van. Vind je nieuwe keuken super en ben erg benieuwd hoe je woonkamer wordt. Maar Corine, doe rustig, alles op zijn tijd.

Lieve groetjes,
Hanny

Me And My Dog @ Home zei

Herken mezelf er wat in, maar zet jezelf maar gerust bovenaan dat lijstje, uiteindelijk ben jijzelf het enige wat je hebt en wat telt! Op naar de lente! Hehe, op de foto zie je alvast niets van die werken, ben benieuwd !
En ik ben erg tevreden met mijn keuken, heerlijk weer kuisen,kuisen, kuisen ;-)

Fijne avond!
Liefs Wendy

Annelies zei

Dank je voor je reactie op mijn blog! Het wordt idd. een meisje...was wel te zien aan de kleur he;-)

Loslaten...blijft moeilijk, vooral omdat je juist zo graag de dingen wel zo graag wil doen. Je eraan toegeven is moeilijk maar ik denk dat je al een heel eind op weg bent om een goede balans te vinden. Wat is dat moeilijk he! Ik herken dat trouwens wel van die lijstjes en structuur het geeft je toch wat meer houvast om alles in het gareel te houden. En beschermt je tegen jezelf...
Ik hoop voor je dat het snel voorjaar wordt en je je weer wat beter zult gaan voelen!
Ik vind je een moedige en juist krachtige vrouw!
Liefs, Annelies

Des guirlandes zei

Zo ben ik ook, ik ga ook altijd maar door met meestal tien dingen tegelijk. Bij mij geen orde, eerder chaos. Soms breekt met dat op, maar je bent wie je bent, toch?
Over die pollen sneeuwklokjes. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar hier staan de sneeuwklokjes als onkruid langs de bermen. Mijn lieve man heeft een aantal jaar geleden gewoon een keer een pol uitgestoken en in onze tuin geplant. Ondergronds breiden ze zich ontzettend uit, bijna als onkruid. Die uit het tuincentrum blijven armetierig. Dus op sneeuwklokjesroof!
Groeten,
Barry

Judith zei

Was ik dat toevallig... van die februarimaand? Want voor mij is dat juist zo'n blehhh-maand!

En ik herken mezelf heel erg in je post. Niet van de structuur, want ik ben best een chaoot en zeker niet van de lijstjes... Maar waar jij nu doorgaat, dat heb ik een paar jaar geleden ook gehad... Dat mijn lijf in puin lag, was heftig. Maar de meeste moeite had ik met het feit dat ik totaal nutteloos thuis was en dan ik het compleet moest laten afweten om mijn werk.

Vooral de onzekerheid wat het eindresultaat gaat zijn na revalidatie kost héél veel energie/kopzorgen. En dat het een feit is dat je de rest van je leven beperkt zult blijven met slechte en betere dagen blijft denk ik altijd een dingetje waar je zoekende in blijft met een chronische aandoening... Ik wens je dan ook heel veel sterkte hiermee; dikke KUS X