woensdag 26 februari 2014

recreatie

strand en bos…

Zee en strand, wij zijn er gek op! Al wonen we redelijk centraal in het land, willen we naar zee dan moeten we daar toch wat reistijd voor uit trekken en dat is dan vaak weer te veel moeite ;-(

 paal

Gelukkig is er bij ons in de buurt ook strand te vinden. Helaas is er van zee geen sprake, wij moeten het hier doen met een rivier of met recreatieplassen.. Ach en daar is het ook heerlijk wandelen. Afgelopen zondag laadden we de honden in de auto (als de achterklep van de auto opengaat zit Guus er al bijna in, maar Finn schiet spontaan in de stress, dus die moeten we een handje helpen). Rijdend op de A28 hadden we eerder al tussen de bomen door ontdekt dat er ‘iets’ gaande was bij de Zandenplas in Nunspeet en dat wilde ik wel eens van dichtbij bekijken.

zuiger
pijpleiding

Tja en dat ‘iets’ bleek dus groot onderhoud te zijn. De hele plas wordt uitgediept en vergroot om zo de waterkwaliteit te verbeteren. Een flinke machine met de bijbehorende leidingbuizen domineren de plas.

wortel

Maar buiten dat industriële aspect is er nog veel meer te zien, door de baggerwerkzaamheden komt er vanalles uit de grond naar boven. Voor mij is zo’n bos wortelen een prima fotografeerobject :-)

bosplas
schuim

Maar ook voor een takje dennengroen aan de waterkant ga ik door de knieën! 

 Guus wachten

We liepen een rondje om de plas, vooral Guus vindt dat een feest, terwijl hij ons vanuit z’n ooghoeken in de gaten houdt draaft ie over het zand, duikt ie af en toe het water in en gaat ie rustig even zitten wachten als ik wat achterblijf vanwege een fotomoment.

Finn4

Finn vindt het ook prima om met ons te wandelen maar hij cirkelt gewoon wat om je voeten, hij is toch meer een erfhond. Dus toen we thuis kwamen wilde hij niet naar binnen, lekker buiten spelen dát doet ie het liefst en dat is helemaal een feest als iemand de bal een eindje weg wil gooien. Maar weet wel dat als je daarmee begint Finn blijft zeuren om een volgende gooi en nog één en nog één en…

keien

Uiteindelijk heeft ie het wel door en dan gaat ie op zoek naar een paar grintkeien, daar kan hij zich ook uren mee vermaken :–)

donderdag 20 februari 2014

spijbelen

vrij gevoel…

Een vrije dag, even geen verplichtingen of verboden. We wilden graag eens een kijkje nemen bij woonwinkel Esatto en aangezien dat wel heel dicht bij zee is, (waar we al veel te lang niet geweest zijn!) werd het vage plan algauw heel concreet!

openhaard
kruiken hoekje

We werden bij Esatto hartelijk ontvangen door eigenares Carla, met bij de koffie en thee zelfs versgebakken koekjes en we hebben op ons gemak rondgelopen in deze inspirerende woonwinkel! Het blijft leuk om via de wereld van het bloggen bijzondere, mooie adressen te ontdekken en te bezoeken. Nog leuker is het dan als je ter plekke kennis maakt met een medeblogger! Dineke, al had ik je verschijning toch anders in mijn hoofd, mijn idee van je persoonlijkheid klopt wel met de werkelijkheid :-) Leuk dat je tijd had om ons even te groeten!

stilleven

Met een hoofd vol inspiratie reden we naar Noordwijk aan zee. Jammer was wel dat het ondertussen was gaan regenen, maar dat mocht de pret niet drukken, het was toch lunchtijd..

Lodge
warm welkom
hout

En die lunch wilden we gebruiken bij de Winterlodge.. De stoere vlag, het vuur in de kruiwagen en de grote hoeveelheid hout vormen een warm welkom!

terras

Vanaf onze plek bij het raam keken we over het terras richting de zee, wat een superidee om zo met de winterdag een heerlijk stoere strandtent te laten draaien! Na een bijzonder smakelijke lunch waren we klaar voor een (korte) strandwandeling.

Winterlodge
golven
meeuw
panorama

Foto’s maken viel niet mee, op een enkele druppel na was het droog, maar er woei een fikse, wat vlagerige wind, die me telkens als ik klikte een duwtje gaf :-) Maar gelukkig heb ik behalve de paar wel gelukte foto ook wat kleine stukken drijfhout als herinnering!

Deze dag spijbelen heeft me veel energie gekost, maar wat heb ik er samen met Gert van genoten!! En ik ga me echt de komende week weer volop op de therapie storten, dat moet na zo’n inspirerende dag prima lukken..

donderdag 13 februari 2014

structuur

schema’s en lijstjes..

We zitten al weer op de helft van februari. Ik zeg vaak dat ik januari altijd een lastige maand vind, hij duurt voor mijn gevoel zo láng… laatst hoorde ik van iemand die hetzelfde heeft met februari, maar voor mij is die heerlijk korte maand (maar 28 dagen!) juist de perfecte aftelmaand naar de lente ;-) Is het eenmaal maart dan kan het best nog een beetje winteren, maar de kans op ‘buitenzitmomenten’ wordt steeds groter en daar hou ik aan vast!

stoer

En zo komt het dat ik deze weken welgemoed doorworstel. Ja want dat is momenteel wel het geval.. ik worstel behoorlijk met mezelf. Ik ben een geordend mens, ik leef graag met lijstjes en hou erg van structuur. Op z’n tijd mag ik ook graag spontaan gewoon even iets anders doen dan gepland, maar in de dagelijkse dingen is structuur mijn leidraad. In mijn werk (administratie en licentiebeheer) is dat absoluut een voordeel (ook bij het verbouwen van ons THUIS trouwens :-)). En toch… die structuur en die orde zijn tegelijkertijd mijn valkuil.

Als ik met iets bezig ben dan maak ik het af, van tussentijds zomaar stoppen is geen sprake. Dat is ook mijn instelling, eerst afmaken waar je mee bezig bent, de boel opruimen en pas dan iets nieuws beginnen. Zo voorkom ik chaos (in mijn huis, op mijn werk en in mijn hoofd), jaren heeft dat goed gewerkt. Maar nu moet ik leren los laten, dat vasthouden aan (mijn eigen) structuren staat me nu in de weg. Eerst doen wat je moet dan en daarna tijd hebben voor leuke/ontspannende dingen dat blijkt voor nu niet de manier.

kreukels

Er is één schema waar ik me nu aan moet houden, na elke activiteit (die voorlopig, hooguit een half uur mag duren) moet ik een rustmoment inlassen (van ook weer minimaal een half uur), zo kan ik uitfilteren waar ik nou eigenlijk écht moe van wordt en waar dus het energielek zit. Blijf ik na een bepaalde activiteit ook na de rust moe dan heb ik teveel van mezelf gevraagd. Het is de bedoeling dat ik op deze manier langzamerhand een stabiliteit bereik tussen activiteit en rust. Vanuit die basis gaan we dan de activiteiten uitbouwen, met kleine stapjes, zodat we goed kunnen checken of de grens niet wordt overschreden.

Ik heb er wel vertrouwen in, maar zoals ik al zei: het is absoluut een worsteling. Want mijn manier van leven gaat volledig op de schop, toch vind ik dat niet het ergste. De meeste moeite heb ik met het feit dat anderen (mijn gezin,  mijn werkgever of wie dan ook) nu ook gevolgen ondervinden van mijn ‘ziekte’. Al die jaren heb ik mijn uiterste best gedaan om anderen niet te belasten met mijn beperkingen. Eén van de dingen waar ik houvast in vind is dat ik sta voor wat ik moet doen, thuis en op het werk. Dat is best goed gelukt en daar was ik trots op.

hardenzacht

Toch heb ik mezelf daarmee tekort gedaan, ik ging maar door, ook als ik moe was, of als ik migraine had op een werkdag, dan nam ik gewoon een stevige pil en hup door.. dat dat niet goed was zie ik nu, dat voel ik nu, maar ik weet niet hoe ik dat uit mijn systeem moet krijgen. En of ik dat wel wíl.. want juist dát ben ik, je kunt op me rekenen. De psycholoog vroeg me of het echt zo erg is als anderen zouden merken dat ik ook wel eens even op de rem moet.. eh.. nee dat is misschien niet echt erg nee.. denk ik..

hoek

Dat Calimero gevoel, het idee dat alles en iedereen belangrijker, groter, meer is, dát moet ik loslaten. Tot nu toe had ik mezelf altijd onder aan het lijstje staan en als ik wil herstellen dan móet ik mezelf nu bovenaan zetten. Tja, dat valt niet mee voor iemand die er niet van houdt in de schijnwerpers te staan maar gewoon het liefst onzichtbaar achter de schermen bezig is..

Dus om een lang verhaal kort te maken.. het enige waar ik momenteel héél druk mee ben is LOS LATEN..  (het jammere is alleen dat dat me zo idioot veel energie kost :-))

PS. Natuurlijk blijf ik zo af en toe foto’s maken, mijn camera ligt altijd voor het grijpen. De uitgebloeide ranonkel kiekte ik net voordat ik de bos (die ruim 2 weken stond!) in de groene container kiepte. Diezelfde dag nog vond ik eindelijk magnoliatakken, de laatste foto vergde nogal wat moeite, omdat ik ‘m persé zo wilde hebben dat je niet kunt zien dat onze woonkamer op dit moment half ontmantelt is.

donderdag 6 februari 2014

dwalen

door dorpen…

Na de heerlijk struintocht door de uiterwaarden van de IJssel reden we via allerlei dorpse wegen weer richting onze woonplaats. Onderweg bleven we vanachter de autoruit gewoon lekker genieten van de zonnewarmte en de omgeving.
Het verbaast ons telkens weer dat er ‘in the middle of niks’ prachtige boerderijen staan verstopt en opeens zag ik wat verderop zelfs een kasteelruïne.. daar wilden we wel even kijken! Maar welke weg we ook namen, we bogen uiteindelijk elke keer weg van het doel. Dan maar even vragen aan wat wandelaars, mevrouw kwam uit het dorp, maar al hield ze een heel betoog al gauw bleek dat ze geen idee had hoe met de auto bij het kasteel te komen, dat schoot niet op dus :-)

landschap

Maar wij geven het zomaar niet op! Dus probeerden we het via de andere kant van het dorp.. en dat was slim!

kasteel nijenbeek

We waren zeker niet de enige bezoekers en mijn geduld werd aardig op de proef gesteld, maar uiteindelijk kon ik met wat kunst- en vliegwerk toch foto’s maken zonder storende elementen :-)

 poort toren
weg ruine
hoge huis

Kasteel Nijenbeek ligt aan de Voorsterbeek, een oude bedding van de IJssel en is waarschijnlijk gebouwd in de 13e eeuw. In WO II hebben de Canadezen de Duitse eenheid die er huisde weggeschoten en daarbij is het kasteel ernstig beschadigd geraakt. Sindsdien is er niet tot nauwelijks onderhoud gepleegd waardoor het momenteel vooral dienst doet als huisvesting voor kraaien..

meander

die vanuit hun nest hoog in de toren een fraai uitzicht hebben over het IJssellandschap!

zondag 2 februari 2014

ZONdag

langs het water…

Op een zonnige dag als vandaag móet ik naar buiten, maar in m’n eentje kom ik momenteel nergens. Gelukkig gaat Gert in het weekend graag met me mee. Zo vingen we vanmiddag langs de IJssel bij Deventer samen heel veel zonnestralen!

deventer

We reden langs de Gelderse kant van de IJssel in de richting van Steenenkamer, waar we de auto verlieten en dwars door zompige weiden richting de rivier sopten. Gelukkig was ons schoeisel blubber bestendig.

stroom

 Langs de oever wandelden we ( met de stroom mee :–)) van strandje naar strandje,

us

prachtig plaatje toch? Met de helderblauwe lucht weerspiegeld in het IJsselwater en het lichte zand, doet het zomers aan.. dát was helaas niet echt het geval, we waren maar wat blij met onze winddichte winterjassen!

ijssel

Ik hou toch wel erg van de combinatie van stads en landelijk, zo vind ik de kade hier bij Deventer geweldig mooi, juist omdat aan de andere kant de weiden en strandjes als een landelijk tegenwicht bieden.

En al lopend door de uiterwaarden is er genoeg te ‘kieken’..

spoorbrug samen

Van de stoere, hoekige spoorbrug tot verweerde afrasteringspaaltjes.

madelief

Iets verderop (waar de grond niet zo zompig was) dook ik plat op de grond om een zonnig madeliefje van dichtbij vast te leggen.

veer

En als er voor mijn voeten een veertje neerdwarrelt herhaal ik de beweging nog een keer ;-)
Iets verderop, in de schaduw van de brugpijlers zak ik wel door mijn knieën maar ga ik toch maar niet plat..

ijs

In de diepe bandensporen van een tractor ligt er op de modderplassen ijs! En al ben ik geen wintermens, dat die ijsplassen de prachtig blauwe lucht weerspiegelen dát vind ik dan wel weer heel erg leuk..

lebuinus

Teruglopend naar de auto proberen we onze modderlaarzen iets op te schonen aan iedere flinke graspol die we tegenkomen, maar gelukkig kijk ik niet alleen naar de grond, want gaande richting de spoorbrug ontdek ik dat de toren van de Lebuïnuskerk wel heel mooi ingekaderd is!