vrijdag 21 november 2014

gewoon

zonder mooimakers…

Vanuit de keuken liep ik net met een kop thee de kamer in en toen ineens voelde ik het (net even wat meer dan anders).. wat hebben we toch een heerlijk leefhuis! Ik zette de kop thee op tafel en maakte een foto om de sfeer waar ik me zo lekker bij voel vast te leggen.

gewoon

Een foto van de situatie gewoon zoals ie was/is, zonder dat ik eerst even de kussens van de bank opklopte of de fleecedeken op de leuning van de stoel rechts weghaalde. Die deken ligt daar trouwens omdat Sofie haar nagels heel graag juist in het kwetsbare linnen van die stoel haakt en natuurlijk kocht ik een stylisch verantwoord donkergrijs exemplaar, maar het blijft een fleece en die zijn mij iets te synthetisch (soms ben ik wel praktisch!), ik hou meer van pure materialen zoals wol, linnen en dat soort spul.

Gisteren bedacht ik trouwens dat ik op de plek van de mooie opgeknapte oude vitrinekast eigenlijk wel de oude dichte smalle kast van boven wil hebben.. En ja Gert heeft gelijk als hij zegt dat die mooie oude vitrinekast prachtig past in het totaalplaatje van onze woonkamer, maar die andere kast zal er ook geweldig staan, die geeft net even een andere sfeer, net even stoerder..

 vitrinekast

Toen ik net toch met de camera liep heb ik dus gelijk maar wat foto’s van de vitrinekast gemaakt, hij is een beetje te groot voor op m’n marktkraam (klik) maar ik zet ‘m er naast. Wie weet is er iemand die ‘m (terecht) prachtig vindt en er een mooie plek voor heeft :–))

deur  geloogd deurtjestopflessen  3ruits

Ik heb direct ook een aantal oude, maar gave stopflessen en een oud geloogd paneeldeurtje op m’n kraam (klik) gezet en een paar spullen in prijs verlaagd.

Een paar weken geleden hebben we nieuwe gordijnen besteld voor de woonkamer, wat een klus.. niet het kiezen, want Gert en ik waren het er al direct bij het zien van de diverse stalen over eens welke we absoluut het mooist vonden, maar het prijskaartje deed me toch lang twijfelen. Ik heb altijd alle gordijnen zelfgemaakt, de stof kocht ik vaak op de markt,  ik heb alles bij elkaar uren achter de naaimachine gezeten! Ik heb trouwens één keer wel gordijnen laten maken, dat was 15 jaar geleden een speciale aanbieding bij het welbekende Hollandse warenhuis.. Maar datzelfde warenhuis heeft niet de stoffen die ik nu zo mooi vind. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en zijn de stoere, dikke linnen gordijnen besteld. Het zal de stoere, sobere sfeer hier helemaal af maken en bovendien heb ik de energie niet om nu tientallen meters stof om te toveren tot over -en vouwgordijnen!

Nog even geduld, gelukkig heb ik een stofstaal liggen, die ik er af en toe bij kan pakken om alvast voor te genieten..

maandag 3 november 2014

erkenning

of toch niet…

Het is herfst, officieel dan hè.. want dit weekend leek het er echt niet op, maar mij hoor je niet klagen hoor. Ik had zo’n warm weekend nou net even nodig. Niet dat het echt iets oplost, maar het pept toch een beetje op.

stel

Ik ben moe, al tientallen jaren, extreem moe zelfs. Er is geen aanwijsbare oorzaak te vinden, maar dat het een beperking is is wel duidelijk, dus kreeg ik vorig jaar zwart op wit de diagnose CVS (Chronisch Vermoedheids Syndroom). Diverse ‘behandelingen’ later zijn we er achter dat ik behoor dat de groep patiënten die geen baat hebben bij de aangeboden therapieën. Dat is balen, vreselijk balen, ik had zo gehoopt dat ik op de één of andere manier een steuntje in de rug zou krijgen, zodat ik daarna een bepaalde balans kan vinden waardoor ik op den duur op een redelijk niveau weer kan functioneren. Die droom kwam niet uit, het hele traject heeft me zelfs uiteindelijk alleen maar meer moeheid opgeleverd.

dorp

Het UWV benadert de zaak puur theoretisch. Er is niet aanwijsbaar/meetbaar iets mis en bovendien is niet 100% zeker dat mijn belastbaarheid de komende 5 jaar zo laag blijft dus van afkeuren is geen sprake. Dat was een harde slag… de strijd voor erkenning van de ziekte CVS is duidelijk nog niet gestreden. De medische wereld stelt wel de diagnose maar de overheid (UWV) heeft z’n theorieën daar nog niet op aangepast. 

herfsthuisjes

Uit mijn dossier was wel duidelijk dat de problemen na al die tientallen jaren nog niets verandert zijn, maar toch.. er blijft een kans dat het de komende 5 jaar wél gaat veranderen. Oké men gaf wel aan dat dat dat niet te verwachten valt, maar de káns is er weldegelijk… en bovendien zo werd mij verteld, ze beoordelen een aanvraag niet op individuele inspanningen en ervaringen van de patiënt maar op de algemene feiten.

mosopstam

‘Wat moet ik nu nog dan?’ vroeg ik ze.. daar kreeg ik geen antwoord op..

Totaal leeggezogen had ik het die week niet zo best, weer moest ik aan de slag met ‘loslaten’. Maar zo langzamerhand héb ik alles waar ik in geloofde al losgelaten, wat blijft er nog over? Ik ben best positief maar mijn leven wordt erg leeg zo, werk, sociale contacten, hobby’s.. al die dingen kosten energie en die heb ik niet.
Er is niets wat ik kan doen wat me energie óplevert.. niets dan heel omzichtig en gepland mijn dagen doorbrengen in rust en orde. Uiteindelijk hoop ik dan toch eens weer een niveau te bereiken waarop ik wel weer wat extra's zal kunnen ondernemen.

solo

Dat heerlijke weekend was voor mij een verademing, na al mijn frustraties, vragen en tranen kon ik met een redelijk rustig gemoed (dat zei mijn opa altijd :–)) genieten van de warmte, zaterdag gewoon op ons eigen landgoed en zondag in de bossen rond onze stad.


flat

meringue

Zittend op de grond, of languit op mijn buik heb ik mijn camera weer eens flink laten klikken. En ik had er lol in! Toen thuis bleek dat van de 219 kliks er zo’n 200 rechtstreeks de prullenbak in konden en de rest ook niet helemaal perfect was, had ik tóch een soort glorieus gevoel. Ik hád tenminste weer plezier in het fotograferen, dat plezier was ik de laatste maanden behoorlijk kwijt doordat ik zo’n moeite had met het technische aspect, de instellingen die nodig waren om precies dat vast te leggen wat ik voor ogen had wist ik gewoonweg niet te vinden.

porselein

Dus… dit weekend heeft me enorm veel energie gekost, want twee uur in het bos is echt veel te lang ;–) maar door mijn tranen heen heb ik gevoeld dat ik nog steeds heel blij kan worden van kleine dingen. Ook al krijg ik ze net niet scherp op de foto..
Hoe het in de praktijk allemaal verder moet weet ik niet,  ik ga proberen om me niet te laten forceren, maar op mijn eigen gevoel te vertrouwen..

weide

Net als deze megapaddenstoel (ong. 20 cm doorsnee!), sta ik op de grens van schaduw en licht. Niet in het donker en niet vol in het licht.. een betere plek is er eigenlijk niet. Zo helemaal alleen zou ik trouwens niet in het leven willen staan.

veel

toch is zo dichtbevolkt als hier voor mij ook geen optie,

 licht

symbolisch gezien is dit waar ik me goed bij voel, dichtbij mijn gezin en op kleine afstand maar tegelijk redelijk in de buurt van familie en vrienden. Het warme zonlicht in de achtergrond maakt het plaatje compleet…