woensdag 8 juli 2015

onderweg

(doel)bewust…

Ik hou van duidelijkheid en van doelen. Een doel geeft je leven richting. Maar laatst las ik hierover een artikel met een verrassende insteek die me aan het denken zette..

Toewerken naar je doel.. je focussen op dat wat het moet worden, op de plek waar je wilt komen. Doelgericht je leven leiden, weten wat je belangrijk vindt en je bewust zijn van kansen en talenten en er iets mee doen.. dát is hoe ik in het leven sta (of stond, mijn leven ligt behoorlijk overhoop nu mijn energiebeperking een serieus probleem is).

5818.

Mijn coach vroeg me naar mijn wolf (in schaapskleren)…  Dat wat mooi lijkt maar het niet is. En al wist ik eerst absoluut niet waar het over ging, in onze gesprekken werd het al gauw duidelijk: Doelgericht leven, mezelf doelen stellen en daarnaartoe werken, daarin ben ik best/heel streng voor mezelf, maar dat voelt als lekker bezig zijn, ik haal er voldoening uit en ik heb een reden om trots te zijn op mezelf.

Als ik het zo hoor of lees herken ik mezelf daarin dus absoluut en het klinkt nog steeds prima. Toch is die strengheid mijn wolf, want die strengheid geeft me niet de ruimte die ik momenteel nodig heb.

Focussen op je doel kan er ook de reden van zijn dat je niet kunt genieten van dat wat je onderweg tegenkomt, als je focust op een punt ver(der) weg zie je misschien niet de mooie omgeving waardoor je pad loopt. Je loopt zelfs kans te struikelen over iets wat vlak voor je voeten ligt, wrijvend over je blauwe plekken is dát misschien het moment om eens goed om je heen te kijken. Waar struikelde je over? Wat is er eigenlijk te zien langs het pad waar je zo doelbewust en met stevige pas overheen ‘stormt’, recht op je doel af.

Dat is de les die ik heb geleerd. Doelgericht leven en genieten konden lange tijd prima samengaan, maar ergens onderweg kreeg ik een rugzak met CVS mee die steeds zwaarder wordt en die last belemmert me behoorlijk op mijn pad.  Streng als ik ben, dwing ik mezelf om desnoods met behulp van wandelstokken toch te proberen mijn doel te bereiken. Volledig gefocust op het einddoel zie ik niet meer waar ik loop en ga ik om de haverklap onderuit. Dat moet dus anders.

Niet doelGERICHT, maar vooral (doel)BEWUST leven. Weten waar het om gaat, wat belangrijk is in mijn leven hier en nu.

Deze lessen vind ik zelf enorm lastig maar tegelijk ook enorm boeiend (én enorm vermoeiend :–)) Door er over te schrijven wordt het voor mij iets concreter en duidelijker en het geeft me de bevestiging die ik even heel hard nodig heb dat ik echt wel bewust bezig ben met ‘beter worden’. De beslissing om ontslag te nemen was een lastige en al weet ik dat het goed is, ik heb er toch bijzonder veel moeite mee dat ik op mijn 47ste eigenlijk geen toekomstbeeld meer heb.

De hittegolf van afgelopen week was voor mij een goede oefening, ik moet leren de boel gewoon te laten.. te accepteren dat het is wat het is en dat lukt me in extreme omstandigheden makkelijker, omdat het dan ‘geoorloofd’ is niks te doen. De warmte deed mijn spieren goed, maar tegelijk moest mijn lichaam keihard aan het werk om de boel onder het kookpunt te houden.. Ik ben moe, zo ontiegelijk moe..

opdebank

Vandaag regent het en dat is best lekker want gek genoeg is ook met regen niks doen makkelijker.. lekker op de bank met af en toen een loopje naar de wc om thee weg te brengen en naar de keuken om nieuwe te halen..
Uiteindelijk zal ik mezelf toch moeten leren dat het oké is dat ik rust neem als dat nódig is, ook als het niet heel warm is en als het niet regent. Ik ben voorlopig nog wel even onderweg, mijn doel (mezelf toestaan volop te genieten van het pad waarlangs ik ga en niet teveel te focussen op dat wat in het verschiet ligt) is nog niet bereikt .. maar hé ik ben nog maar 47 ;–))

(Vandaag is Guus jarig, met zijn 9 jaar begint het al een bejaarde heer te worden. Hij doet het nog prima, al merken we wel dat het allemaal wat moeizamer gaat.) 

 
PS.Tijd heb ik genoeg nu, maar voor leuke dingen is er ook energie nodig en die heb ik niet. Mijn bezigheden beperken zich tot persoonlijke verzorging en lichte huishoudelijkheden, verder zit ik veel op de bank. Laatst maakte ik een begin met het schuren van een kastje, geweldig vind ik dat, maar na een paar uur moet ik stoppen en vervolgens kan ik er weken niet verder mee. Dat ik zelfs thuis niet gewoon lekker bezig kan zijn vind ik heel erg. Dat bedoel ik met het leven zonder toekomstbeeld. Hobby's genoeg en tijd en zin ook.. Maar CVS werkt echt invaliderend, dat maakt het zo moeilijk.

19 opmerkingen:

Paintings by Louise, Maison Louise zei

Ten eerste van harte gefeliciteerd met Guus.

Mooi verhaal, Corine. Doelgericht of doelbewust daar zit een groot verschil in.
Doelgericht is soms over je grenzen heen gaan, bewust zijn van je doel ligt heel anders, daarin kun je zelf je grenzen aangeven soms een stapje vooruit en soms een stapje achteruit.
Het bewust zijn van je doel daarmee geef je jezelf ook ruimte om na te denken over je doel, misschien veranderd je doel wel eens als je onderweg bent.

Wens je een hele fijne en feestelijke dag.

Lieve groet,

Loes

Home and Lifestyle zei

In het verleden was het doelgericht bezig zijn ook absoluut niet verkeerd, maar nu moet je in jouw situtatie vooral gaan voor wat het beste bij jouw gezondsheidssituatie past. Dat zal best wel eens lastig schakelen zijn! Van mijzelf hoef ik gelukkig niet zoveel. Thuis heb ik de huishoudelijke zaakjes altijd wel op orde en naast werken neem ik ook echt wel - zonder schuldgevoel - tijd voor ontspanning. Vanuit die ontspanning hou ik ook de tuin mooi bij, dat zie ik gelukkig niet als een last maar als een heerlijke bezigheid om mijn hoofd leeg te maken. Niet zoveel perse hoeven scheelt een heleboel stress. En je hoeft geen excuus te zoeken in hitte of regen om niets te hoeven doen...dat bepaal jij gewoon zelf...weer of geen weer ;-).

Interessant om je post te lezen!

Liefs, Ingrid

Mirjam zei

Zo lees ik dat je zelf een steeds duidelijker beeld krijgt van wat wel en wat niet kan. En van wat je wel en wat je niet wilt... dat is ook vooruitgang.
Maar dat je geen toekomstbeeld meer zou hebben, daar moet ik toch even wat over zeggen hoor... Ik heb anderhalf jaar de knoop doorgehakt betreffende mijn werk in de zorg. Dat heb ik ook in mijn blog verteld. Ik was toen 54 jaar maar ik heb inmiddels juist een heel mooi toekomstbeeld. Ik kreeg weer tijd voor allerlei dingen die ik leuk vind om te doen, en ik ben mijn dochter gaan helpen in haar bedrijf. Inmiddels staat mijn eigen bedrijfje in de startblokken... maar daar over ga ik binnenkort wat meer op mijn blog vertellen.
Stoppen met je werk wil nog niet zeggen dat je geen toekomstbeeld meer hebt, ieder op zijn eigen niveau... zo zie ik het...
Heel veel liefs,
Mirjam

lia zei

Ik heb het gevoel dat je ondanks de struikelingen toch steeds sterker gaat worden.
Maar dat zal heel langzaam gaan, stap voor stap.
Tja, en over dat toekomstbeeld... wie weet wat er allemaal nog op je pad komt.
Ik zou daar maar niet teveel over nadenken, en probeer te genieten van al het moois wat op je pad komt. (En ik weet dat je dat ook doet)

De warmte doet mijn lichaam ook veel goed, maar die enorme hitte maakt ieder mens moe.
Je kunt immers niet eens genieten van de rust, want overal is het heet, zelf sliep ik niet lekker door de warmte en dat ga je dan toch voelen na een aantal dagen.
Vandaag ben ik weer eens lekker bezig in huis. Maar niet alles tegelijk, ook ik maak hierbij keuzes wat ik ga doen.

jolanda den otter zei

Hoi Corinne
Een verhaal dat mij wel erg aanspreekt. Ook ik zit thuis nu bijna 2 jaar en ervaar ook tijd genoeg maar energie.. en ik heb een heel slechtgeheugen.Wat ZOOOOOOOO vervelend is.
Je mag mij gerust mailen hoor ...jolandadenotter@gmail.com
Groetjes en zet hem op!

detuinkamer zei

Tjonge jonge daar heb je een flinke dobber aan ....herken me er zelf ook wel in.
Wens je heel veel succes met deze nieuwe uitdaging.

Lieve groetjes Karin

Elizabeth zei

Goed dat je hierover schrijft! En ik weet niet hoeveel energie je dit kost, maar je bent er wel een kei in... Ligt daar geen uitdaging voor je? Artikelen schrijven of misschien een boek? Het onderwerp is nog zo chronisch onderbelicht...

Gefeliciteerd met Guus!Dat is toch je poes?
Je hebt anders ook een hele mooie hond..., wat een beauty!

wilma zei

herken veel. Maar ik ben me bewust dat altijd verderop kijken niet goed is. Je mist een hoop "onderweg". Maar makkelijk is het niet. Wij hadden een kleine business die behoorlijk intensief was, maar dat is over. Ik voelde me domweg aan de kant gezet, maar nu prober ik toch te genieten van wat we hebben in het dagelijkse leven. Ik voel me leven op dit moment alsof ik aan het touwtrekken ben en telkens iets verder kom, maar ook terug schiet aan het touw of zelfs uitglij, maar toch weer op krabbel, door (onbewuste) help van anderen.
En lees graag jou blog, want het doet me goed. Als het kon nam ik weer een hond, maar dat mag niet in dit huurhuis.(laat de kids het niet horen)!!
Groet en o ja gefeliciteerd met Guus!!
Wilma

Roelien zei

Gefeliciteerd met Guus. Ik snap je gevoel over het missen van een toekomstbeeld. Maar ik denk en hoop dat je ook kunt zien wat er zich ontvouwt nu voor je en hoeveel geluk je daaruit kunt putten. Ik gun je veel lichtheid en geluk xx

Janny zei

Je hebt vast wel eens die quote gelezen over de reis, het doel en de weg er naar toe.
Als je alleen het doel voor ogen hebt, mis je veel. En bovendien maakt het je dus heel moe, want je bent dan (wellicht onbewust) constant gespannen en gefixeerd.
Mensen die alles nemen zoals het komt zijn veel vaker ontspannen dan mensen die erg doelgericht bezig zijn, dat heb je zelf misschien ook wel bemerkt. En dat is niet voor niks zo.
Er kan nog zo veel op je pad komen, denk ajb niet dat je nu uitgerangeerd bent. Heb vertrouwen in de toekomst.
En wees lief voor jezelf, dat mag best!!
Liefs,
Janny

It's me zei

Gefeliciteerd met Guus !?,..en ja ik vind het knap en moedig wat je schrijft...ik wens je sterkte lieverd zo moeilijk allemaal voor je liefs Ria...x!

Marion Anderson zei

ik ben van de generatie dat is opgevoed met "Eerst werken en dan lol hebben , en in mate anders word het te gek ". Het zit er zo ingebakken Bah !! Daar moet je dus vanaf, dat ingeprente gedoe, "je kan nog best even de was aanzetten voordat je gaat zitten ". en dergelijke........goed van je , leren luisteren naar jezelf en niet dat ingeprente stemmetje in je hoofd, lekker los laten en vrij worden, geniet daar maar van, liefs marion xxx

Saskia Hoofdman zei

Ik herken mezelf er ook wel in, ben 44 en zit en lig t meerdendeel van de dag op de bank( heb saroidose en sinds kort SPA reuma) Er zijn zoveel dingen die ik zo graag nog zou willen (staat een tafeltje al weken t wachten op een laag loogbeits ;-))maar gewoon niet meer kan omdat ik de energie er niet meer voor heb. Het is lastig vind ik om jezelf de rust te gunnen die je lichaam nodig heeft.

Voel me nog steeds schuldig als t huis niet helemaal aan kant is of als ik ergens niet mee naar toe kan omdat dat te veel is. Of als mijn zoontje na het lopend ophalen op school wil spelen en ik in slaap val op de bank. Weet ook dat ik me niet schuldig moet voelen maar is makkelijker gezegd dan gedaan.

Wil ook nog steeds zelf een blog maken maar er gebeurt zo weinig hier ;-)

Ik hoop dat het je lukt los te laten (en ik zelf ook) vindt het altijd fijn om je post te lezen, je geeft er andere kracht mee (mij wel) die met dezelfde problemen kampen en zo zien hoe goed je er mee omgaat.

Groetjes en gefeliciteerd met Guus.

Saskia

Colin (Bij Guusje Thuis) zei

Al lijkt het voor jouw gevoel alsof je leven even niet verder gaat dan "op de bank", lees ik in je blogs wel steeds meer ontwikkeling / groei en wie weet waar het allemaal toe gaat leiden ... op reis zonder definitief eindpunt waardoor je de afslagen kan nemen die je wil en je eigen tempo mag bepalen. Wie weet wat je nog voor moois tegenkomt. Dat gun ik je zo!

Jet zei

Wat leer je waardevolle dingen op je moeizame weg. Dat je in je kwetsbaarheid dit kan schrijven, getuigt van je kracht. Want je baan opzeggen, geen toekomstbeeld hebben - zoals je uitlegt...dat kun je niet als je ergens diep van binnen, de kracht hebt om aan je herstel te werken. Sterkte xx

Pure & White zei

Lieve Corine, je doet het zo goed! Als ik zie met hoeveel liefde jij juist gewone dingen kunt vastleggen , dan denk ik dat je al heel wat bewuster in het leven staat dan heel veel anderen! Superfijn dat je met je coach tot deze mooie inzichten komt en het met je lezers wilt delen. Ik vind je heel bijzonder!
Dikke knuffel!

Linda zei

Beautiful photos! :)

Judith zei

Mooi geschreven Corine

En herkenbaar, o zooo herkenbaar!
En ik kan me daarbij ook nog vaak ontzettend schuldig voelen dat ik zo beperkt ben... En dat 'op mijn leeftijd' (dat daar sommige mensen dan ook opmerkingen onder de gordel over maken dat ik 'het zo wel kan hebben' als ik weer eens plat op de bank lig bijvoorbeeld, maken het allemaal niet makkelijker!)! Dan kun je theoretisch wel weten dat je zelf ook niet om dit lichaam (nou ja: Vooral de mankementen die ze vertoont) gevraagd hebt, maar gevoel ligt dan toch op een heel ander level.

Ik denk dat het een on going process blijft om hiermee je weg te vinden en volgen denk jij ook niet?

Joolzz zei

Je bent een kanjer! Jij volgt 'gewoon' jouw weg. En dat is anders dan de mijne, de haren, de zijne... Simpelweg de jouwe. En die weg is goed.
*kus*