woensdag 20 mei 2015

zichtbaar

ook thuis…

Ik roep het vaak: Het leven is niet saai! Zelfs niet bij mij, terwijl mijn sociale leven en mijn werkzame leven toch echt volledig op hun gat liggen.

Als je THUIS komt te zitten (in mijn geval vanwege CVS) en niet meer actief deel uit maakt van onze razendsnelle maatschappij wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Voor mij is die kleinere wereld momenteel een stuk overzichtelijker, maar dat wil niet zeggen dat er geen prikkels meer bij me binnen komen. De hoeveelheid prikkels is misschien wel afgenomen maar hoe moeier ik ben hoe harder ze me raken. Bovendien is het echt niet zo dat mijn leven nu suf en saai is.

5871.

Ik hoef de wereld niet in om zichtbaar te zijn, via mijn blog en mijn activiteiten op social media kan de wereld mij gewoon vinden terwijl ik THUIS zit. Zo kon het dus gebeuren dat hier gisteren een (freelance) stylist en fotograaf aan het werk waren, ze hebben een reportage gemaakt om in de woonbladenwereld aan te bieden. Of, wanneer en wat er eventueel gepubliceerd gaat worden is afwachten dus. Het was wel superleuk om zoiets van achter de schermen mee te maken, ik heb veel geleerd over fotostyling!

5875..
(Beetje raar van kleur, maar ik moest heel snel zijn..)

Dan iets heel anders.. volgende week donderdag ben ik jarig.. en ik heb mijn kado al binnen :–)))
Normaal ben ik niet zo’n liefhebber van verjaardagskado’s, natuurlijk is het leuk en lief als iemand z’n best doet om iets moois voor je uit te zoeken. Maar ik zeg het eerlijk.. ik ben heel kritisch, het gebeurt regelmatig dat iets het net niet is en als het wel heel gaaf is weet ik gewoon echt niet waar ik het moet laten (ik heb nu eenmaal een hekel aan een THUIS vol spullen). Dus bij mij mag je gewoon met lege handen aankomen, graag zelfs!

5844.

Maar van Gert kreeg ik het perfecte kado, mooi van kleur, een beetje stoer en ruig en zo lief! Dit is Roef, nu bijna 9 weken oud.

Roef is een soort van labradoodle, niet een echte, maar een huis tuin en keuken kruising tussen een blonde labrador(moeder) en een zwarte labradoodle(vader). Ik kreeg ‘m nog niet heel goed op de foto want hij is net zo gek op mij als ik op hem, zodra ik in de buurt kom komt ie een knuffel halen/brengen ;–)

(Volgende week komen ze hier de spouwmuur isoleren, ik zei het toch.. het leven is niet saai.. ook niet als je THUIS zit ..)

zondag 3 mei 2015

neutraal

geen verwachtingen…

Een nieuwe jas uitzoeken is best een pittige klus voor mij, ik hou niet zo van shoppen, loop liever bij toeval tegen iets moois aan. Gelukkig heb ik zoals ik al eerder schreef een coach die me helpt in mijn zoektocht naar een nieuw, comfortabel exemplaar. De gesprekken met haar zijn op zichzelf helemaal niet diepgravend of hoogdravend. Je kan zelfs bijna zeggen dat het gezellige keukentafelgesprekken zijn. Met een kop thee zitten we meestal aan haar stoere ruwhouten tafel te praten over de dingen van het/mijn leven, uit mijn verslag kristalliseert zij dan heel simpel wat korte kreten die ze hardop herhaalt en soms opschrijft. En dan kán het zijn (simpelweg doordat er een spot op gezet wordt) dat ik opeens besef dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak.
 
5733.

Ik ben een positief mens, gelukkig maar want anders was ik al lang geleden bij de pakken neer gaan zitten. Maar dat positivisme bezorgt me tegenwoordig regelmatig een huilbui, en daar word ik niet blij van!
Ik laat de moed niet gauw laat zakken, ik hou altijd hoop, zie de dingen graag positief Maar in real life is dat eigenlijk heel vaak niet reëel. Onlangs deed ik weer eens iets leuks, ik ging op pad met Rianne. Ik weet van te voren dat dat veel te veel van me vraagt, maar ik hou er rekening mee door mijn agenda de week na dat uitstapje leeg te houden en zo kies ik af en toe met mijn hart ipv met mijn hoofd. Maar de klap die volgde op een absoluut toffe dag kwam weer zo keihard aan.. Want ook nu weer had ik hoop dat de gevolgen deze keer misschien niet zo heftig zouden zijn.

In mijn positivisme heb ik altijd hoop dat het deze keer misschien mee zal vallen. Na al die jaren zou ik beter moeten weten, want het valt nooit mee. Mijn positief zijn heeft dus teleurstelling tot gevolg. Altijd! Die teleurstelling zorgt voor huilbuien.. niet van die buitjes die de boel zo lekker opfrissen, nee deze zijn van een zwaarder kaliber, ze veroorzaken hevige hoofdpijn en extra moeheid. Jarenlang waren het positivisme en de hoop mijn houvast, maar wil ik af van de onvermijdelijke teleurstellingen met de bijbehorende narigheid dan zou het veel handiger zijn als ik dat positivisme inruil voor een neutrale houding aldus mijn coach..

5754.

En als ze dat zo zegt besef ik dat ze gelijk heeft. Maar wat voelt het raar, positivisme en hoop vallen beide in de categorie “goed” en toch is neutraal in dit geval een veel betere optie, want de combinatie van goed (hoop) en slecht (teleurstelling) kosten me uiteindelijk veel meer energie dan neutraliteit. De theorie is doorgedrongen, nu moet ik in de praktijk aan de slag, afscheid nemen van mijn positivisme, meer neutraal, zonder verwachtingen het leven nemen zoals het is. Het heeft helemaal geen zin om me druk te maken over iets (positief of negatief) wat komen gaat (ook niet over dat wat geweest is trouwens!), ik moet dealen met dat wat nú is.. 

Het is hard werken, ik vind het moeilijk en ik voel me heel onrustig maar tegelijkertijd voel ik ergens diep van binnen ook iets anders, iets nieuws. En al heb ik momenteel weinig tot geen zin in spannende nieuwigheidjes, dit zou best iets moois kunnen worden.. O nee.. geen (positieve) verwachtingen, neutraal zijn.. dit is wat ik nu voel en het voelt goed!

5763.

Afgelopen koningsdag werd mijn oma 96 en dat wilde ze graag vieren met haar nageslacht. Gistermiddag heeft ze een paar uur genoten te midden van een grote groep kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Rond deze tijd staan de bermen vol met bloeiend koolzaad, wat wij dan vanzelf associëren met de verjaardag van oma, puur natuur feestversiering dus ;–))

5759.

Het was prachtig weer dus we kozen ervoor om niet rechtstreeks over de snelweg naar huis te racen maar eerst een stukje te toeren over de Lekdijk.. Niet alleen de rivier, de uiterwaarden en de dijk zijn prachtig.. een huis als dit zou ik graag eens van binnen bekijken!

Ik had een beroerde, moeilijke week, met veel hoofdpijn, huilbuien en doorwaakte nachten, maar ik ga vol goede moed (maar wel neutraal!) de nieuwe week/maand in :–)