zaterdag 13 juni 2015

van mij

voor jou…

Sinds ik besef dat ik hou van een sobere sfeer in huis kan ik mijn koopdrift prima beteugelen, maar dat betekent natuurlijk niet in dat ik nooit meer wat aanschaf. Het blijft een leuke hobby om regelmatig wat te schuiven met mooie vondsten, dus heb ik een goede reden om te blijven speuren :–)

5989.

Als er wat nieuws in komt gaat er meestal wel wat uit, want vol is niet mijn ding.. op zolder heb ik een hoekje gereserveerd waar ik dat wat plaats moet maken verzamel en eens in de zoveel tijd verplaats ik het vanuit die zolderhoek naar mijn kraam op mp (klik).

5961.

Maar voordat het zover is krijgt elk stuk een eigen fotomoment ;–)

5988.

Toen ik na de fotoshoot mijn foto’s doornam werd ik gewoon weer verliefd op al dat mooie spul. Gelukkig maar want wat is er leuker dan iemand anders blij maken met iets wat ik zelf ook mooi vind?!

5985. 5986.

Een mooie witte ‘Regout’-schaal, een sobere tinnen lepel, een set van 4 franse kop en schotels met prachtig blauw motief.

5956.
5958.
5980.

Eén apothekersfles is mooi, maar een verzameling apothekersflessen is nog mooier. Al zijn ze allemaal verschillend, zo bij elkaar versterken ze elkaar.

5963.

Zoals ik in huis hou van simpel en stoer, zo geldt dat ook voor mijn sieraden (en kleding)

5946.

Kijk gerust even op mijn kraam (klik), wie weet kan er iets moois van mij naar jou...

Onze Sofie houdt mijn handeltje een beetje in de gaten, uiteraard is zij niet te koop!!

zondag 7 juni 2015

zonder oordeel

ziek zijn…

Dankzij social media kan ik vanaf mijn bank (soms regelmatig zelfs in ochtendjas omdat aankleden ‘s morgens dan een te zware klus is) op mijn eigen tempo best lekker bezig zijn. Ik vind het ideaal want ik kan zelf bepalen wanneer ik wat wil zien en waar ik wil lezen.

Zo probeer ik ook mijn eigen blog bij te houden, al is dat soms wat lastig. Ik blog al ruim 6 jaar en ik vind het nog steeds een bijzonder medium waar ik veel plezier aan beleef. De posten die ik al die jaren plaatste waren doorgaans gebaseerd op eigen foto’s, ik had door mijn fotografeerhobby altijd mappen vol digitaal beeldmateriaal tot mijn beschikking. Tegenwoordig fotografeer ik echter bar weinig, dus moet ik het nu vaak omdraaien.. Eerst een stukje schrijven en daar dan foto’s bij maken, dat kan natuurlijk ook, maar doordat ik niet altijd genoeg puf heb om met de camera aan de slag te gaan duurt het soms allemaal wel wat langer.

image1 (2)

Deze week wilde ik weer een woonpost schrijven, maar er spoken teveel andere dingen door mijn hoofd :–)

Ik heb maanden (of eigenlijk jaren) van twijfel en van vechten tegen de bierkaai achter de rug. Slapeloze nachten heb ik ervan gehad, hoe het allemaal moet, wat ik allemaal nog verder zou kunnen/moeten doen om de arbodienst en het UWV te laten inzien wat CVS met je doet. Al mijn inspanningen ten spijt snappen ze het nog steeds niet, ik pas niet in één van hun ziekteprofielen en verder kijken ze niet. Nu ik bijna 2 jaar ziek ben mag ik een wia-uitkering aanvragen (wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Maar ze maakten me al fijntjes duidelijk dat die hoogstwaarschijnlijk niet toegekend gaat worden, want.. ik zég dat ik ziek ben, toch kunnen zij niks meten. En ik heb in principe wél recht op een ww-uitkering dus dát is mooi, toch??
Behalve dan dat dat op z’n zachtst gezegd eigenlijk belachelijk is, want als je solliciteert doe je dat zodat je ergens aan het werk kunt en dat is in mijn geval toch best een beetje een probleem…

image2 (2)

Maar ik heb nieuws: Ik ben uit de rollercoaster van het ‘ziekzijn en dat moeten bewijzen’ gestapt. Samen met Gert heb ik de knoop doorgehakt, ik heb ontslag genomen! En al heb ik daardoor geen recht op wat voor uitkering dan ook, ik hoef géén energie meer te steken in bezwaarprocedures en ik hoef ook niks meer te bewijzen. Vanaf nu kan ik gewoon voelen wat ik voel zonder dat een verzekeringsarts daar een oordeel over velt. Vanaf nu kan ik de strijdbijl echt begraven, ik hoef niet meer te vechten tegen mijn ziekte. Vanaf nu mag ik gewoon ziek zijn, ik mag voelen wat ik voel en dan zélf bepalen wat ik ermee doe.

image3

De rust die ik in eerste instantie voelde nu officieel mijn ontslag (per 1 september) geregeld is was helaas van korte duur. Een fikse migraine werd gevolgd door een akelige oorpijn. Vorige week leek het slechts een lichte irritatie van de gehoorgang te zijn (die wel verdacht veel pijn deed) toch bleek er uiteindelijk een gaatje in mijn trommelvlies te zitten met een loopoor, oorsuizen en nog meer pijn tot gevolg. Maar met antibiotica moet het allemaal met een week weer op orde zijn.

En dan ga ik me nog maar eens bezinnen op die woonpost, boven staat sinds kort een oude klaptafel mooi te zijn en afgelopen weekend haalden we een tof oud ladenkastje op waar ik heel blij van wordt. Genoeg te bloggen dus.. Bovendien wil ik binnenkort trouwens ook weer wat spullen op mijn marktkraam zetten.

Ik beloof niks, ik maak geen haast, ik mag vanaf nu gewoon doen wat ik wil en wanneer ik wil.. En zeker met heerlijk zomers weer is het dan ook lekker om niks anders te doen dan alleen maar wat rond te rommelen in en om huis.

(Ik ben heel blij nu de druk eraf is. Maar de ‘vrijheid’ zit natuurlijk niet direct in mijn systeem en ik ben erg onrustig, huilerig en moe.. onder deze post wil ik nu daarom liever maar even geen reacties.)