donderdag 4 februari 2016

klie(de)ren

uit frustratie…

Vorige keer blogde ik enthousiast dat het best lekker met me ging. Heerlijk vond ik het om mijn blijdschap daarover op mijn blog te beschrijven.

.

Maar nog geen dag later zakte ik weg in een dip en ik heb verdorie de energie niet om eruit te geraken! En toen ging ik uit frustratie de wc een grote poetsbeurt gegeven.. (frustratie levert soms opeens een flinke stoot energie/adrenaline op, helaas is dat kortstondig) ik kliederde dus woest met sop.. Het was een stomme actie, dat weet ik best.  Het positieve is dat de wc nu echt enorm fris en schoon is, maar het is toch absoluut heel jammer dat zo’n klus me wel een stuk dieper de dip in smijt.

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

1

Over het algemeen ben ik een positief vrouwmens, zo positief dat ik jarenlang grenzeloos door het leven ging. Langzamerhand is me wel duidelijk geworden dat ik toch echt beter af ben als ik gewoon net als iedereen bewust mijn eigen ruimte inneem op deze wereld. Maar hoe ik de grenzen van die ruimte moet bewaken is voor mij nog onduidelijk. Ik laat anderen te vaak en te ver over mijn grenzen heen mijn plek binnenwandelen/stormen. De simpele theorie is dat mijn plek echt míjn plek mag zijn en dat ik zélf mag bepalen wie in welke ring mag binnenkomen. In de praktijk is het een proces waar ik elke dag mee stoei/worstel. Ook wals ikzelf (al is het strompelend) nog te makkelijk over mijn eigen grenzen heen wat me over het algemeen niks dan alleen energieverlies oplevert ;-(

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

im
(Binnenkort ga ik proberen wat mooie dekenkussens te maken)

Mijn ruimte (letterlijk) is vooral THUIS. Ik heb dus een heerlijke eigen plek!  In mijn eigen tempo, op mijn eigen sfeer, kan ik hier mijn eigen ding doen. Dat voelt goed en juist daarom baal ik er zo enorm van als ik dan toch in een dip zak. Ik weet natuurlijk best dat iedereen wel eens (en zeker in de winter) in een dip zit en er over het algemeen ook wel weer uitkomt. Even rustig aan doen, wat afleiding zoeken en goed voor jezelf zorgen, dat werkt vaak best. Maar dát is nu juist zo lastig in mijn geval.. rustig aan doen is voor mij al standaard en afleiding zoeken is niet heel makkelijk als je doodmoe en met een pijnlijk lijf op de bank hangt, te moe om een boek te lezen of een film te kijken. Wel wordt er door Gert altijd goed voor me gezorgd, hij doet de boodschappen (met elke week Tony) en hij zorgt voor gezonde, smakelijke maaltijden.

Het gevoel dat ik niks kan doen om mijn ‘dipherstel’ te bespoedigen is frustrerend!  En waar ik het hierboven had over frustratie die soms wat energie oplevert.. zo werkt dat hier dus niet ;-(((
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nog steeds hartstikke druk met LOSLATEN. En dát moet ik dus juist niet doen! Rust is het toverwoord, druk zijn is taboe.

Dus:  Het hangt op de bank en het is moe..

image
(Sofie heeft ook haar eigen plek)

Deze post maakte ik op mijn gemak, ik begon op een middag,  tussendoor dronk ik thee met Tony(!) en ik selecteerde wat foto’s uit de filmrol van mijn aaifoon. Na het eten van heerlijke ambachtelijk gemaakte snert typte ik nog wat regels. De volgende dag ging ik gezellig een paar uur op pad met mijn dochters, al maanden wilden we met z’n drieën naar Loods 5 in Amersfoort. Dat is ook weer zo’n actie die eigenlijk niet kan, nou ja soms kan het dus wel, maar de klap die erna komt is heel hard. En deze keer kwam ie ook nog eens heel snel.. ik was nog geen uur thuis of de migraine nam m’n hele gestel over..  Koud tot op het bot, spierpijn overal en al misselijk bij het zien van een kop thee. Fijn is het ook dat ik van de apotheek sinds kort merkloze pillen krijg, die dus voor geen meter helpen. Als ik weer op mijn benen kan staan moet ik daar maar eens opheldering over vragen.

IMG_1172
(Wat vind ik het altijd leuk als ik een kussenbestelling in mijn mailbox vind)

Dus: Het hangt op de bank en het is moe..

Ik baalde, ik was gefrustreerd, ik kliederde met sop, ik schreef het van me af, ik nam tussendoor rust, ik ging met mijn meiden op pad, ik werd hardhandig tot de orde geroepen en nu weet ik weer waar ik sta en schrijf ik verder..

De langzame totstandkoming van deze post weerspiegelt perfect hoe ik de tijd moet mag nemen voor wat ik wil doen. Voorlopig blijf ik braaf en best redelijk volkomen ontspannen binnen mijn grenzen hangen op de bank. Had ik al gezegd dat ik moe ben??!!

PS. Wat is bloggen toch een heerlijke hobby, ik deel (in dit geval wat simple aaifoon-)foto’s van ons THUIS (mijn plek),  ik schrijf een paar regels tekst en uiteindelijk druk ik glimlachend op ‘publiceer’.

33 opmerkingen:

Elisabeth zei

Ik ben eigenlijk een stille lezer .Zelf ben ik ook altijd erg moe al mijn hele leven eigenlijk, maar ik kan gelukkig nog heel erg veel .Wat moet dit ontzettend zwaar zijn voor je ,zo graag willen en niet kunnen. En dan naar Loods 5, ik woon er vlakbij in Amersfoort en wat is het daar ontzettend groot maar zo ontzettend leuk ,geen wonder dat je uitgevloerd was .Is voor dit soort uitjes een rolstoel geen optie ,niet leuk misschien maar toch veel minder vermoeiend .Ik wens je sterkte
Lieve groet Elisabeth

Anoniem zei

Hoi Corine,

Ik volg jou al lang en bewonder het hoe jij toch altijd weer overeind krabbelt, dit gaat jou nu zeker ook weer lukken.......
Een prachtige hobby mooie kussens en/of dekens maken. Ik begrijp dat je hier echt je creativiteit in kwijt kan! Dit heb je genoeg.
Ik reageer anoniem omdat ik geen facebook of zoiets heb. Wel een mooie interieursite.

Lieve groet
Moniques-style.nl

blauwruitje zei

Pff, zo moeten leven alleen al lijkt me vermoeiend. Elke keer afwegen wat wel of niet verstandig is. Ik heb bewondering voor de manier waarop je het elke keer weer oppakt. En dat je ondanks alles van die mooie kussen maakt. Super. Groetjes Sandra

Athomebymy zei

Ik begrijp het sinds kort helemaal .... nooit problemen gehad altijd energie zat , tot net op oudjaar mijn lichaam het liet afweten , de dagen kruipen voorbij en elke keer hoop ik morgen beter , maar als het dan eens beter is , is er een beetje energie om iets te doen maar de dag erna weer terug naar af , en met 2 kinderen die nog zoveel hulp van me nodig hebben hier buiten mijn huis is dit zo zwaar ... ik zit nu in de fase van het zal toch wel overgaan zeker ...
Geniet van je knus hoekje ..

Liefs Petra

Anoniem zei

Het blijft tobben...ik weet er alles van 😨

erika zei

Ach Corine ...hebben we met zn allen te vroeg gejuicht dat het zo goed ging. Balen voor je !! Hopelijk straks met weer de langere dagen en een heerlijk voorjaarszonnetje dat het weer beter gaat. Sterkte en Succes voor nu met herstellen (al is het misschien maar een heel klein beetje)
Hartelijke groet Erika

Home and Lifestyle zei

Bij het lezen van je vorige post was ik juist zo blij dat het beter ging...wat ontzettend balen voor je dat je toch weer naar beneden getrokken wordt. Het vervelende is ook dat je niets te kiezen hebt, je lichaam zet de lijnen uit en jij hebt je maar aan te passen. Dat is totaal niet leuk! Sterkte xxx

Liefs, Ingrid

It's me zei

Ben je verder gekomen dan wij.....we hebben eerst beneden gedaan...en waren gesloopt.....nu nog ooit een keer terug voor de bovenverdieping....hihihihihi.....vreselijk....maak jij je blogs op de iPad...?....liefs Ria x

Anoniem zei

Ook ik tob hier dagelijks mee, en heel veel mensen met ons.
Ook zijn er mensen die nog minder kunnen, daar moeten we ook naar kijken.

Anoniem zei

Corine,

Het lezen van deze post bracht een glimlach op mijn gezicht: wat een enorm leuk taalgevoel heb je, je speelt met de woorden en zinnen.

Jullie oude stoel (van de Potstal) staat hier in huis nog steeds te pronken, ben er iedere dag nog heel blij mee!

Gerianne.

Marjonel M zei

Wat jammer dat het toch niet helemaal gaat zoals je graag wilt.

Veel sterkte!
Liefs, Marjonel

kienkele zei

Oh, oh, oh, Corine, wat is het toch moeilijk allemaal. Ik begrijp zo goed je frustratie meid, omdat ik ook dergelijke ervaringen heb, helaas. Wel geen cvs, maar ook een lijf wat niet doet wat het zou moeten doen. Volgens mij zal het altijd lastig blijven, ook al "accepteer" je dingen, toch zullen er grrrrr-momenten blijven. 😈 Weet dat ik aan je denk en met je meevoel. Warme groeten, Tineke

Coby Breitner zei

Hai Corine, ohhh eigenlijk weet je het allemaal zelf heel goed wat wel en wat niet. Eerst was het dus accepteren, toen leren mee omgaan, daarna loslaten en nu "bewaken". Tja makkelijk gezegd he, het lijf geeft het aan maar de hersens werken nog niet mee. Ook al ken ik je niet persoonlijk, maar wel al jaren digitaal, ga ik gewoon zeggen dat ik toch trots op je ben dat je er weer een blogje hebt gemaakt. Ik geniet ervan en ik weet velen met mij.
Wel leven met je mee lief zou ik ik zeggen, groetjes en liefs Coby

Marjan zei

He verdorie..... Wat was ik blij om te horen-lezen dat het weer de goede kant op ging. En dan pats boem komt hij weer langs om je er weer aan te herinneren... Grrr. Het enige wat je kan doen doe je. Dus geen wijze adviezen van mij. Maar wel een hele dikke dikke knuffel.
En als je weer eens naar Loods5 gaat kom dan lekker thee drinken..... :)

xxxx Marjan

Janny zei

Vervelend voor je, deze terugval. Vorige keer dacht ik dat je, na alle gedoe, weer in de stijgende lijn zat. Maar je kunt steeds weer opnieuw beginnen. Uitrusten, moed verzamelen, iets ondernemen en weer uitrusten. Hopelijk worden de tussenpozen dan wat langer en kun je doen wat je graag doet.
Sterkte.
Janny

Villa Zeezicht zei

Oh... meid toch! Het stuk herkenbaarheid zit um voor mij in die grenzen aangeven en zo, daar worstel ik ook enorm mee. Gelukkig heb ik wel redelijk wat energie teruggekregen maar dat komt vooral omdat ik me flink teruggetrokken heb uit 'de wereld' en in mijn Villa ;o) Dank voor je openhartigheid, ik stuur je een dikke digitale knuffel toe om je sterkte te wensen. En, gedeelde smart is écht halve smart !! Lieve groet!!

Geri Meftah zei

Sterkte. Ik ben altijd blij wanneer ik zie dat je iets gepost hebt.

Saskia Hoofdman zei

Ook ik hang zowat elke dag op de bank en ben moe en heb sinds een half jaar nu ook aanvallen van dubbel zien met 1 oog. Ik heb wel sinds een paar maanden nu wat rust in mijn hoofd heeft ook jaren geduurd. Ik ben gestopt met mijn webwinkel ( onvrijwillig) en dat geeft nu toch wel rust al kan ik het nog niet helemaal los laten. Mijn man wilde dat ik me uitschrijf bij de kvk maar dat is nog een stap te ver. Ik hoop dat mijn ogen nog opknappen en ik weer normaal kan zien in de toekomt en weer sieraden kan gaan maken.

De dipjes zijn normaal en horen er denk ik ook bij. (bij mij dan) ook al leg je je zelf erbij neer en weet je dat je lichaam een hoop niet meer kan, wil je het toch;-) en dat blijft moeilijk. Hopelijk voel je je snel weer wat beter.

Apotheek wilde mij vorigjaar ook merkloze migraine pillen aansmeren. Zat volgens hen exact de zelfde stof in, niet dus ze werkte helemaal niet en dat is niet fijn zo net voor het weekend. Staat nu een notitie in de computer dat ik de oude krijg ( die moeten ze bestellen speciaal) en worden gewoon vergoed.

Leuk idee de nieuwe kussens en hij blijft leuk die kattenslaapplek :-))

Groetjes,

Saskia

lia zei

He, wat vervelend nu.
Gelukkig hang je dan wel op je bank in een gezellige kamer.

xx

De Witte Lanteern zei

Het lijkt me verschrikkelijk als je in je hoofd een andere belevingswereld hebt dan wat je lichaam je aangeeft én aankunt. Als dat niet matcht kom je je vaak tegen en je weet wat je andere 'ik' dan tegen je zegt met al haar goede adviezen...je weet ze allemaal wel...maar het blijft verdomd moeilijk om daar ook gehoor aan te geven. "Even dit, even dat", komt in jouw vocabulaire niet voor, tenminste niet zonder afstraffend effect...hoe graag je hoofd het ook wil.
Ik hoop dat je je rust vind, in je lichaam maar vooral in je hoofd. Dat accepteren is heel moeilijk, dus als het je lukt, mag je héél trots op je zijn! Dat heb je dan toch maar 'effe' gepresteerd. En mag je met een gerust hart op de bank 'hangen'....Succes!!!
Liefs, Peetje

crochetcookingandmore zei

Ach Corine, sterkte weer! Desondanks heb ik wel genoten van het lezen van deze blog.
Andere migrainepillen weet ik helaas alles van! optie 1 zelfde werkzame stof± werd ik zieker van, optie 2 was, de oude maar zelf betalen, nu optie 3 zelfde werkzame stof maar van andere leverancier dan nummer 1. Gebruik nu poosje nummer 3 helpt redelijk, maar gebruik vaker dan voorheen helaas. Zet ´m op!!

Colin (Bij Guusje Thuis) zei

Pff ... als ik dat geweten had, had ik even gewacht met bestellen! Ik zat vroeger uren achter de naaimachine maar dat is nou juist iets wat ik niet meer kan en hoe fijn dat anderen dat wel kunnen en leuk vinden en geweldige "producties" in elkaar knutselen, maar niet als dat terugslag tot gevolg heeft.

O en ik hang binnenkort vast gezellig met je mee op de bank; mijn medicatie is gewoon helemaal niet meer leverbaar de komende maanden. Eindelijk was ik redelijk ingesteld, eindelijk kon ik (niet altijd) redelijk dealen met vermoeidheid maar nu is het wachten op dezelfde gezelligheid als 2 jaar terug. Ik kijk er naar uit ... :(

Jet zei

Wat naar Corine, dat je zo aan het worstelen bent met je energie en het uitzoeken en ontdekken van je grenzen. Ik ga geen reclame maken maar dit zijn uitgerekend wel de onderwerpen waar ik anderen mee kan helpen. Vaak zit er ergens in je onderbewustzijn iets waardoor je anderen over je grenzen laat gaan en er zijn zoveel mooie manieren om hierin op onderzoek te gaan!
Ik wens je alle kracht toe, dikke kus voor je!

Anneke zei

Ja bloggen is een heerlijke hobby waar je veel positieve energie van krijgt.
Wat vervelend om te lezen dat je worstelt om los te laten. Ik wens je alle sterkte toe.
Liefs Anneke

van alles wat in huis en tuin. zei

Ach Corine, wat jammer dat je hoofd en je lijf niet samengaan! Je hoofd wil meer dan je lijf aankan, je weet het wel maar je valt telkens weer terug en dat lijkt me zo frustrerend!!
Wel heerlijk dat je op jouw tijd en in jouw tempo je kussens kunt maken.....dat geeft in ieder geval voldoening!
Ik wens je sterkte met het vermoeide lijf van je en hoop dat je weer opknapt!

Groetjes Trijnie

Fuchsiaantje zei

Hallo Corine, wat jij nu allemaal mee maakt is voor mij heel herkenbaar, en dan zeggen de mensen, je moet ermee leren leven, maar dat is makkelijk gezegd. Ik wens je veel sterkte toe. Nog een fijn weekend en lieve groetjes van mij, Riet.

Priscilla Spruijt zei

Heel veel respect voor de dappere insteek in alle blogs die ondanks de vermoeidheid toch elke keer weer verschijnen!

Mooie foto`s van het THUIS vooral de grote metalen? Mand vind ik super stoer..

Groetjes van Priscilla
creatodapris.blogspot.com

Ik zou het leuk vinden jou op mijn blog te ontmoeten!

Van de Zolder zei

Wat vervelend voor je Corine,
maar je verteld het allemaal wel heel grappig
daarom zijn je posten leuk om te lezen.
Hoe wrang het ook voor je is.
Sterkte..
Groetjes Annemiek.
vandezolder.blogspot.com

Onder de rieten kap zei

Wat naar Corine...net nu het weer de goede kant op ging, valt ook niet mee om je staande te houden, mensen hebben gauw de neiging om over anderen heen te walsen, wens je veel sterkte,
Liefs, Yvonne

Gea Loosman zei

Wat herkenbaar je verhaal en je frustratie over je dip.
Gelukkig kun je het van je af schrijven, en word er goed voor je gezorgd!
Heel veel sterkte en ik hoop dat je weer snel beter te pas bent!
Groetjes Gea

Hilgonda Mons zei

Wat vervelend voor je, deze tegenslag.
Heel veel sterkte gewenst en ik hoop dat je er weer snel bovenop mag komen.
Je hebt in ieder geval wel een mooi uitzicht vanaf je bank!
Wat een leuke mand waar je je kussens in hebt liggen!

Lieve groet, Hilgonda

Joolzz zei

Ach meissie toch... Hou het voorlopig alleen maar even op: het hangt op de bank.. De rest is bijzaak (ondanks de hoofdzaak). Jij bent belangrijk en je hangt 'gewoon' op de bank... *kus*

Anoniem zei

Hallo Corine, al heel lang ben ik een volger van jouw blog, en ik geniet daar zo vreselijk van. Ik heb net in een moment van rust je artikel gelezen in Ariadne ad Home. Wouw, precies zoals het op je blog eruit ziet, en heel erg mooi gemaakt.
Wees daar ongeloofelijk trots op want je doet heel veel bloggers en volgers daar plezier mee.
Ja en het moe zijn, afscheid nemen van het leven dat je lijde, dat ken ik ook helaas als geen ander. Ik heb op 46 jarige leeftijd een herseninfarct gehad en dat is inmiddels 5 jaar geleden. Ik ben er redelijk goed vanaf gekomen, en dan bedoel ik niet verlamt gebleven, maar de rest wel. Maar goed, ik zie nu pas de dingen die het mij brengt, en dat klinkt misschien heel raar. Mijn leven kon ook niet meer zijn zoals voorheen. Midden in de maatschappij, drukke baan, studeren en in een keer afgelopen. En daar doe ik dus al 5 jaar over, het maken van een andere weg. En nu zie ik langszaam aan wat de andere keuzes mij geven. Dat het niet belangrijk is wat je doet, maar dat het belangrijk is hoe je als mens in elkaar zit en hoe jij je voelt. Accepteren geeft al heel veel rust, en dat gevoel is er niet iedere dag hoor, maar het helpt wel. Kijken naar wat kan ik nog wel en niet naar wat kan ik niet meer.
Andere hebben toch altijd een mening, en dan denk ik maar ach, weet je mijn buurvrouw heeft een drukke baan, studeert, en is veel van huis, wat is haar leven haar waart. Mijn huis( ons) is mijn veilige haven, en het is belangrijk dat wij ons daar gelukkig voelen.
Sterkte met datgene wat nog op je pad komt.
PS je moet het blog eens lezen van Marloes van Zoelen, zij schrijft over lichtpuntjes in haar leven na alles wat zij heeft meegemaakt, TOP vrouw.

Warme groet Attie