zondag 21 februari 2016

thuis

reportage…

Het is al even geleden, om precies te zijn 9 maanden, dat hier fotograaf Peggy Janssen én stylist Linda van der Ham enthousiast aan het werk waren om gezamenlijk een mooie reportage te maken die ze aan konden bieden in de woonbladenwereld.
Ik vind het heerlijk om bezig te zijn met ‘wonen’ er verandert dan ook regelmatig wat hier THUIS, maar ik ben absoluut geen stylist. Wat een bijzondere ervaring was het om een professioneel styliste aan het werk te zien.

Een half jaar geleden kwam het nieuws dat Ariadne at Home de reportage graag wilde plaatsen.. heel bijzonder.. ik heb het blad vroeger veel gelezen, maar ik vond het de laatste jaren te popperig dus ons huis in dat blad? Benieuwd hoe dat er uit gaat zien :–)  In december kwam er een tekstschrijfster langs voor een reuzegezellig interview en toen was het afwachten..

Tot nu! Ariadne at Home nummer 2 van 2016 is een bewaarnummer geworden!
Ik heb geen abonnement en dinsdag ligt ie pas in de winkel, maar zo lang kon ik natuurlijk niet wachten, gelukkig mocht ik het blad even lenen van Dagmar (Oldstyle Hattem).
Ik heb even vlot wat foto’s gemaakt met mijn aaifoon: 10 pagina’s , 19 foto’s..

1 2 3 45
6789 10

Uiteraard ga ik proberen het artikel goed leesbaar op mijn blog te krijgen, maar daar had ik nu zo gauw geen tijd puf en geduld voor.

We krijgen zo visite, ik denk dat ik de Ariadne at Home heel nonchalant open op tafel leg :–))


PS. Er is trouwens al weer best veel veranderd hier THUIS, wat dat betreft is het al weer tijd voor een nieuwe reportage

donderdag 4 februari 2016

klie(de)ren

uit frustratie…

Vorige keer blogde ik enthousiast dat het best lekker met me ging. Heerlijk vond ik het om mijn blijdschap daarover op mijn blog te beschrijven.

.

Maar nog geen dag later zakte ik weg in een dip en ik heb verdorie de energie niet om eruit te geraken! En toen ging ik uit frustratie de wc een grote poetsbeurt gegeven.. (frustratie levert soms opeens een flinke stoot energie/adrenaline op, helaas is dat kortstondig) ik kliederde dus woest met sop.. Het was een stomme actie, dat weet ik best.  Het positieve is dat de wc nu echt enorm fris en schoon is, maar het is toch absoluut heel jammer dat zo’n klus me wel een stuk dieper de dip in smijt.

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

1

Over het algemeen ben ik een positief vrouwmens, zo positief dat ik jarenlang grenzeloos door het leven ging. Langzamerhand is me wel duidelijk geworden dat ik toch echt beter af ben als ik gewoon net als iedereen bewust mijn eigen ruimte inneem op deze wereld. Maar hoe ik de grenzen van die ruimte moet bewaken is voor mij nog onduidelijk. Ik laat anderen te vaak en te ver over mijn grenzen heen mijn plek binnenwandelen/stormen. De simpele theorie is dat mijn plek echt míjn plek mag zijn en dat ik zélf mag bepalen wie in welke ring mag binnenkomen. In de praktijk is het een proces waar ik elke dag mee stoei/worstel. Ook wals ikzelf (al is het strompelend) nog te makkelijk over mijn eigen grenzen heen wat me over het algemeen niks dan alleen energieverlies oplevert ;-(

Dus: Het hangt op de bank en het is moe…

im
(Binnenkort ga ik proberen wat mooie dekenkussens te maken)

Mijn ruimte (letterlijk) is vooral THUIS. Ik heb dus een heerlijke eigen plek!  In mijn eigen tempo, op mijn eigen sfeer, kan ik hier mijn eigen ding doen. Dat voelt goed en juist daarom baal ik er zo enorm van als ik dan toch in een dip zak. Ik weet natuurlijk best dat iedereen wel eens (en zeker in de winter) in een dip zit en er over het algemeen ook wel weer uitkomt. Even rustig aan doen, wat afleiding zoeken en goed voor jezelf zorgen, dat werkt vaak best. Maar dát is nu juist zo lastig in mijn geval.. rustig aan doen is voor mij al standaard en afleiding zoeken is niet heel makkelijk als je doodmoe en met een pijnlijk lijf op de bank hangt, te moe om een boek te lezen of een film te kijken. Wel wordt er door Gert altijd goed voor me gezorgd, hij doet de boodschappen (met elke week Tony) en hij zorgt voor gezonde, smakelijke maaltijden.

Het gevoel dat ik niks kan doen om mijn ‘dipherstel’ te bespoedigen is frustrerend!  En waar ik het hierboven had over frustratie die soms wat energie oplevert.. zo werkt dat hier dus niet ;-(((
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben nog steeds hartstikke druk met LOSLATEN. En dát moet ik dus juist niet doen! Rust is het toverwoord, druk zijn is taboe.

Dus:  Het hangt op de bank en het is moe..

image
(Sofie heeft ook haar eigen plek)

Deze post maakte ik op mijn gemak, ik begon op een middag,  tussendoor dronk ik thee met Tony(!) en ik selecteerde wat foto’s uit de filmrol van mijn aaifoon. Na het eten van heerlijke ambachtelijk gemaakte snert typte ik nog wat regels. De volgende dag ging ik gezellig een paar uur op pad met mijn dochters, al maanden wilden we met z’n drieën naar Loods 5 in Amersfoort. Dat is ook weer zo’n actie die eigenlijk niet kan, nou ja soms kan het dus wel, maar de klap die erna komt is heel hard. En deze keer kwam ie ook nog eens heel snel.. ik was nog geen uur thuis of de migraine nam m’n hele gestel over..  Koud tot op het bot, spierpijn overal en al misselijk bij het zien van een kop thee. Fijn is het ook dat ik van de apotheek sinds kort merkloze pillen krijg, die dus voor geen meter helpen. Als ik weer op mijn benen kan staan moet ik daar maar eens opheldering over vragen.

IMG_1172
(Wat vind ik het altijd leuk als ik een kussenbestelling in mijn mailbox vind)

Dus: Het hangt op de bank en het is moe..

Ik baalde, ik was gefrustreerd, ik kliederde met sop, ik schreef het van me af, ik nam tussendoor rust, ik ging met mijn meiden op pad, ik werd hardhandig tot de orde geroepen en nu weet ik weer waar ik sta en schrijf ik verder..

De langzame totstandkoming van deze post weerspiegelt perfect hoe ik de tijd moet mag nemen voor wat ik wil doen. Voorlopig blijf ik braaf en best redelijk volkomen ontspannen binnen mijn grenzen hangen op de bank. Had ik al gezegd dat ik moe ben??!!

PS. Wat is bloggen toch een heerlijke hobby, ik deel (in dit geval wat simple aaifoon-)foto’s van ons THUIS (mijn plek),  ik schrijf een paar regels tekst en uiteindelijk druk ik glimlachend op ‘publiceer’.