donderdag 31 maart 2016

evaluatie

de strijdbijl is begraven…

Een paar jaar geleden werd de diagnose gesteld: Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Voor mij was dat geen verrassing maar een bevestiging. Al sinds ik last heb van extreme vermoeidheid heb ik me verdiept in mogelijke medicijnen, diëten en therapieën die me zouden kunnen helpen. Helaas.. blijvend resultaat bleef uit. Jarenlang heb ik gevochten tegen de levensbepalende  vermoeidheid met de bijbehorende moeilijkheden. Helaas leverde ook dat gevecht behalve veel energieverlies, niets op.

Uiteindelijk zocht ik vorig jaar hulp bij een coach, in de hoop dat zij me kon helpen in het acceptatieproces. Vorige week ging ik na een half jaar naar haar terug voor een evaluatie. Samen namen we nog eens door hoe ik met mijn hulpvraag bij haar binnen kwam en wat er in de loop van de tijd veranderde.

Mindfulness was de basis waarmee we aan de slag gingen. Het ging moeizaam, heel moeizaam, ik was gewend te vechten en heel erg mijn best te doen, want wat ik doe doe ik goed! Maar boos en verdrietig voelde ik me ontzettend stom toen ik zelfs een simpele waarnemingsoefening van 15 minuten niet kon doen zoals het hoorde. Toen ik vertelde dat ik al na 5 minuten een paniekaanval kreeg en mezelf zo stom vond dat ik de opdracht niet goed kon doen, kreeg ik simpelweg te horen dat het ook prima was om die oefening dan 5 minuten te doen, dat dat niet goed of fout is.  Ik leerde geen oordeel te vellen over mijn beperkingen, mijn emoties en mijn pijnen.  Van vechten tegen, werd het leven met..  de strijdbijl is begraven en dat brengt rust, heel veel rust. Ik ben er blij mee!

Mijn energiepeil is er jammer genoeg niet door opgekrikt, ik heb bijna elke week een paar dagen migraine en dat en allerhande gebeurtenissen in ons leven slurpen me leeg.

Toch had ik zin er weer eens even tussenuit te gaan, ik selecteerde een aantal te-bezoeken-adressen van mijn lijst en we boekten een nacht in een B&B in Breda.

1592.

We begonnen in Etten-Leur met een bezoek aan het Markthuys.

1580.  1582.

 1590.

Een prachtig pand, sfeervol ingericht met stoere, sobere woonspullen.

1589.

In de middag gingen we gezellig op de thee bij co, waar ik dikke vrienden werd met Guusje :–)

Ons thuis-voor-1-nacht  was de bovenste verdieping van een statig officiershuis van stadslogement Breda.

1604.

1593.
1596.

De Loft.  Een aanrader!

1603.

Langs het Wilhelminapark (met erachter de watertoren), wandel je richting de stad. Een mustsee of eigenlijk mustfeel is natuurlijk het begijnhof.

 1620.
 1616.

Maar ook de Grote Markt met z’n terrassen en de Onze Lieve Vrouwe Kerk (tegen de strakblauwe lucht helemaal een plaatje!) staan telkens weer op ons wandellijstje 

1621.
1622.
1608.

Zo ongeveer om de hoek van ons logeeradres vond ik het geboortehuis van mijn moeder, bijzonder dat opa en oma daar tegen het eind van de oorlog een gezin stichtten in een paar gehuurde kamers.

Omdat we toch in de buurt waren doken we zaterdagmorgen ook de champignonkwekerij (het Potterieke) in Bavel even in, er stond veel (van hetzelfde) en het was er druk en dus gingen we vlot vort (we kochten er wel een oud houten kandelaar (die Gert thuis op mijn verzoek half sloopte en nu dienst doet als klein sober ornament)) .

Voor ‘s middags hadden we een gezellig familiebezoek in Tilburg gepland, we lunchten bij het textielmuseum en behept met mijn fascinatie voor stofstructuren maakte ik daar natuurlijk ook graag even een rondje,

1647.

waar ik niet alleen de stoffen maar ook de kapconstructie van het pand zelf bewonderde.

1656.. 1657.
1658.
 1660.  1659.4.
De schets en het resultaat..

 1661. 1663.

1666.

Hmm ja ook best leuk, maar wat had ik veel mooie kussens kunnen maken van al deze dekens ;–)

Compleet geradbraakt en uitgeput (helaas waren ook deze dagen niet vrij van migraine) maar tegelijk bruisend van ideeën geniet ik na van een paar heerlijke dagen met mijn lief in het Brabantse land.

De strijdbijl is begraven, nu de migraine nog..