zaterdag 17 september 2016

een zomer

vol emoties…

Mijn oudste dochter Rianne kreeg half juni de sleutel van haar eerste echte huis. Een feestelijke mijlpaal, ook al voldoet het huis voor wat betreft comfort, afwerking en stijl bepaald nog niet  aan de normen die wij als basis stellen. Maar het was een hele klus om als starter op de arbeidsmarkt  vanuit een studentenhuis een grote-mensen-huis te bemachtigen op de woningmarkt en dat is uiteindelijk gelukt!

Het opknappen van haar knusse stadswoning in het oude Assendorp, de gezelligste wijk van Zwolle is een meerjarenproject aangezien daar nu geen budget voor is. Vol goede moed sopten we de boel rigoureus schoon zodat ze een week later enthousiast kon verhuizen.

IMG_1834 IMG_1961

Onderwijl werden er verlaagde plafonds gesloopt, werden er muren ontdaan van meerdere lagen gips en werd er heel veel afgevoerd. Er werd elektra verlegd, in de keuken verdween de bonte kleurenpracht (rood, groen en paars) onder enkele lagen friswitte verf en één van de slaapkamers is volledig gestript en opnieuw opgebouwd.

5
(slaapkamer voor)

 IMG_2020  IMG_2019
(slaapkamer na) 
Een ware metamorfose!

Maar niets is wat het lijkt.. We waren net een paar weken bezig (de slaapkamer was volledig gestript) toen Gert tijdens het klussen een flinke smak maakte en daarbij zijn rug brak. Dat was heftig..
112 – ambulance – fixeren op de schepbrancard – tilassistentie van de politie – door het raam – schutting van de buren eruit – stapvoets rijdend vanwege de hevige pijn naar de spoedeisende hulp – foto’s en scans – wachten

Diagnose: zwaar rugletsel, 2 gebroken ruggenwervels en wat (zware) kneuzingen, maar geen bloedingen of uitval. Dat had veel erger gekund! Met een aangemeten brace om zijn rug stabiel en rechtop te houden en een flinke dosis morfine en andere medicatie mocht hij dezelfde middag nog naar huis.

Ondertussen zijn we 9 weken verder, het herstel gaat voorspoedig, de breuken genezen goed en daar zijn we blij om! Maar we zijn er nog niet, bewegen moet nog uiterst voorzichtig en tillen mag niet.  Dat tillen dat is eigenlijk het lastigst, nu pas merk je hoe vaak je dingen oppakt. De zware creusetpan (Gert kookt graag en lekker) staat voorlopig werkloos in de pannenla. Boodschappen doet hij tegenwoordig elke dag op de fiets, een krat vol in de auto zetten is geen optie, toen vandeweek de zonnige zomerdagen voorbij waren kon hij niet de parasol naar de schuur te brengen, kom je even gezellig aanwaaien dan mag je zelf een stoel bij pakken  :–)  Over een paar weken mag de fysiotherapie beginnen,  ‘core stability training’ staat er op de verwijsbrief. 

Ik stond er met mijn rug naar toe, maar Rianne heeft het zien gebeuren.. dat heeft veel impact!  Langzaamaan begint bij haar de kluskriebel weer te komen.
Al met al was het een pittige, spannende en energievretende zomer vol emoties.

Maar het kon nog spannender..

Vorige week is mijn jongste dochter Janiek onverwacht en met spoed geopereerd vanwege woekerende cellen in haar baarmoeder, wat een schrik en spanning bracht ook dát in ons gezin. Gelukkig hoorden we gisteren dat ze ‘schoon’ is. HOERA!


IMG_1836

Doodmoe maar enorm trots op en blij met mijn gezin vieren we over 3 weken de liefde..

IMG_2146

We hebben al veel meegemaakt. Er hoeft maar iets te gebeuren of mijn emoties gaan met me op de loop, aan een speech als moeder van de bruid ga ik me dus niet wagen.
Dat hoeft ook niet, ik zeg vaak welgemeend dat ik van ze hou en enorm trots op ze ben..  Waarom kan ik dan toch niet dat gevoel van wél iets moeten doen naast me neer leggen??  Soms word ik zo moe van mezelf en mijn gepieker ;-(