maandag 13 augustus 2018

verdriet en hoop

het leven gaat door…

Het was zeker niet mijn bedoeling te stoppen met bloggen, maar het afgelopen jaar stond ons leven volledig op z’n kop.

Op een vrijdag in december werd mijn vader (73) plotseling erg ziek, vreselijke hoofdpijn en enorm overgeven.. Dát was echt niet goed! We hebben hem met spoed naar de SEH (spoedeisende hulp) gebracht, daar kregen we later in de avond slecht nieuws: een niet-operabele, agressieve, snelgroeiende hersentumor.

Mijn moeder, mijn 3 zusjes en ik hebben de zorg voor mijn vader thuis volledig samen gedaan, zolang het kon namen we hem mee naar buiten om te wandelen, ergens koffie te drinken of gewoon lekker thuis bij de houtkachel te zitten. Acht weken na de diagnose hebben we afscheid van hem genomen. Enorm verdrietig, maar tegelijk ook blij dat we die laatste maanden zo intens met elkaar mochten beleven.

Mijn vader is er niet meer, maar het leven gaat door. We zijn nu een half jaar verder, we doen ons best er een weg in te vinden, maar het gemis is groot.

Ondertussen is mijn jongste dochter Janiek zwanger van onze eerste kleindochter, daar zijn we allemaal natuurlijk heel blij mee. Haar zwangerschap loopt alleen niet zo soepel als gehoopt. De eerste 16 weken heeft ze vanwege uitdroging door overmatig overgeven meerdere malen in het ziekenhuis gelegen. Toen de misselijkheid over was bleek ze bekkeninstabiliteit te ontwikkelen, waardoor ze al snel niet meer kon werken en vooral plat moet liggen. Dan duren 40 weken lang!

Met de baby gaat alles goed en ondertussen tellen we met z’n allen af.. nog 8 weken te gaan..

Om het verhaal compleet te maken, niet alleen kleinkind nummer 1 is onderweg, ook mijn oudste is in verwachting ;-) En om het niet al te gewoontjes te houden: zij verwacht en tweeling.

Kort gezegd komt het hier op neer: Ik verloor begin dit jaar mijn vader, over een paar maanden worden Gert en ik opa en oma en begin volgend jaar komt er nog een tweeling bij.

We proberen er positief in te staan, want naast het verdriet is er ook veel liefde én hoop.

Van bloggen komt niet veel, maar ik ben ook te volgen op instagram (klik). Daar even een foto plaatsten met een korte tekst lukt me regelmatig wel.

4 opmerkingen:

It's me zei

Wat is het leven soms niet te bevatten he...zo moeilijk soms en ook zo mooi...het heeft tijd nodig lieverd tis wel je pa....mooi dat jullie dat voor hem hebben kunnen doen hoor....afscheid nemen doet zon pijn...echt je denkt dat het nooit meer goed komt het gemis zal er altijd zijn...maar wat leuk opa en oma worden en dan nog wel 3 keer!...geweldig.....op een mooie tijd ik gun hem je zo!.....liefs Zria x ❤️

Anoniem zei

Wat een ontroerend verhaal! Hoop dat je nog af en toe een blogje zult schrijven, lees je graag.
groeten
Roelien

anja zei

Leven en dood liggen vaak zo dicht bij elkaar. Veel sterkte met het verwerken van het verlies van je vader, en veel plezier gewenst aan de drie kleintjes die op komst zijn!

Anoniem zei

Vreugde en verdriet, leven en dood, het ligt naast elkaar in het leven. Sterkte met het verlies en zorgen, geniet van de vreugde en verwachting welke aanstaande is.
Ik hoop dat je af en toe nog blogt, met veel genoegen altijd gelezen.
Groet,
Marrian